eigenaardig

Vroeger al enkele keren geschreven over mijn portefeuille waarvan ik dacht dat die uit mijn zak gepikt was. Blijkt dus niet zo te zijn, want Goedele heeft die terug gevonden onder mijn bed. Onderussen al nieuwe pasfoto's laten maken en al de nodige stappen gezet voor het vervangen van een en ander. Zoals steeds te impulsief en te voortvarend. Goed, ik mag dus alles stopzetten of helemaal niets meer doen misschien. Een nachtje over slapen, morgen zie ik wel weer. 

Ik denk dat ik dat ooit nog schreef. Hier word ik er weer dagelijks mee geconfronteerd. Iedereen zegt hier goeie morgenT. Is dit nu typisch iets van deze regio en is het leeftijdsgebonden, ik weet het niet, maar bijna iedereen hier gebruikt die eind T. Iemand enige uitleg van waar dat kan komen? Jongere mensen gebruiken die T niet, maar alle oudjes hier wel.

Heel eigenaardig. We zitten nu beiden in een home als allerjongsten en ik voel me absoluut niet oud, maar ik vind dat het bezoek  zich gedraagt als een visite aan oudjes die ergens " geplaatst" zijn. Misschien een vooroordeel van mij of een fout aanvoelen of inschatten. Het is eerder een toevalligheid dat we hier zijn. Bij het ontslag van Amandine uit de kliniek , hadden de dokters aangeraden dat zij naar een home zou gaan en zeer toevallig was hier een plaats vrij. Geluk hebben. Voor mij gemakkelijk en voor haar aangenaam was het feit dat hier een tweede kamer vrij kwam op hetzelfde ogenblik. Dit is dus onze laatste en definitieve verblijfplaats. We zijn hier goed en hebben een prima verzorging.

Straks een plezante en onverwachte babbel gehad en ik babbel zo graag. Natuurlijk zijn alle ontmoetingen niet even aangenaam. Om een voorbeeld te geven. Hier is een rookkamer en er komt regelmatig een man naar toe die ondertussen wel gestopt is met roken, maar daar toch nog komt zitten. Als ik binnen kom probeer ik altijd een gesprek te beginnen, maar hij is altijd binnen de paar seconden weg, zonder ook maar één woord te zeggen. Hij heeft de houding van iemand die hautain is, maar ik heb eerder de indruk dat hij verlegen is. Toch zal ik blijven proberen.

Pas ontdekt hier. In het cafétaria beneden staat een drankautomaat. Een cola kost daar 70 cent. Ga je echter een cola aan de bar halen is dat 1,10 €. Er is geen meter tussen de automaat en de bar. Enige verschil is dat je in het eerste geval aan het flesje moet drinken en aan de bar krijg je een glas. Toch een groot verschil voor dat glas meer. Een tafel verder dan waar wij zitten om te eten, is er een dame met een joekel van een neus. Telkens ze met iemand praat steekt ze haar hoofd vooruit, zodanig dat die neus echt prominent aanwezig is. Ocharme ze kan er ook niet aan doen. Wie weet wat vertellen ze wel allemaal over ons uiterlijk. Tijdens de koffie 's namiddags, telkens gaan praten met medebewoonsters. Al plezante gesprekken gehad.  

Eigenaardig om te zien wat hier tijdens de maaltijden in de home allemaal gedaan wordt. Een dame heeft altijd haar potje pickles bij en bij alles wat ze eet gaan er een aantal lepels van dat spul. Een andere dame heeft haar eigen bestek bij. Nog iemand anders brengt een plastic potje mee om de overschot in te doen. Er is iemand die altijd twee belegde boterhammen mee neemt naar de kamer. Ook is er iemand die voortdurend de tafel afveegt. Deze middag deed een dame haar valse tanden uit om er iets tussen uit te halen. Ik observeer en noteer. De volgende dagen misschien andere vaststellingen.

Je weet al lang dat ik een slechte slaper ben. Ik ben net een wandeling gaan maken hier in het gebouw. Ik ga hier zeker niet omkomen van honger of dorst. De kasten met brood en beleg zijn niet op slot en de koffiezet staat dag en nacht aan.  Natuurlijk doe je zo iets niet, maar moest ik honger hebben, kan ik altijd eten vinden.Het is hier zeer stil 's nachts en er is ook geeen straatlawaai en buiten hier en daar wat gesnurk, hoor je hier niets.

Dit had ik nooit kunnen denken of voorspellen. Nog zo jong en al in een home. Mijn echtgenote werd onlangs in de kliniek opgenomen en bij haar ontslag hadden ze aangeraden van naar een home te gaan. Ik ben mee gekomen en ik moet eerlijk zijn, ik voel me hier niet ongelukkig. Er wordt enorm goed voor ons gezorgd. We gaan en staan nog altijd waar en wanneer we willen. Behalve na half tien 's avonds. Heb ik aan den lijve ondervonden. Ik was gisterenavond nog even weggeweest, maar ik kon niet meer binnen met mijn badge. Ik heb de nachtwacht moeten oproepen om mij binnen te laten. Eens je dat weet is dat ook geen probleem meer en dan verwittig je op voorhand of je komt op tijd terug.Vriendelijke en behulpzame mensen. Wat men dan ook altijd vraagt is of het eten meevalt. Geen klagen over. Verzorgde grootkeuken. Met azijn vang je geen vliegen en ik ben een aantal dozen bonbons en pralines gaan kopen voor het personeel hier. Ze waren al vriendelijk, maar dit zal zeker geen kwaad kunnen. Hopelijk kan ik hier blijven tot mijn laatste snik.

Ik beweer absoluut niet dat ik de ideale man ben en dat ik nooit fouten maak, maar ik kreeg de laatste uren zo veel negatiefs over me heen dat de moed mij in de schoenen zakt. Nu mijn vrouw opgenomen werd in een home, kan ik die kritiek missen als de pest. Ik geef één voorbeeld en dan stop ik met mezelf "op te hemelen", zoals iemand schreef. Gewoon omdat ze me zeer moeilijk kan missen en ik de tranen bij een vertrek niet aan kan, liet ik me ook opnemen in dezelfde home. Is dat eigenbelang? Ik zou eerder zeggen wegcijferen om haar te plezieren. Toch die kritiek. Ik deed dat omdat het gemakkelijker is voor mij. Ik ben het beu. Ik zit misschien in een dip, maar met dit er boven op???

Ik vrees dat het een slapeloze nacht gaat worden Morgen een drastische ommekeer in mijn leven. Weg uit het appartement en naar een home. Even wennen, maar ik zal me daar als jongste wel nuttig maken. Mijn vrouw is daar al en dan kan ze terug dagelijks op mij rekenen. Ik ga onmiddellijk naar de verantwoordelijke daar om te vragen wat ik daar eventueel zou kunnen doen in de dagelijkse bezigheden. Er zullen wel dingen genoeg zijn waar ze een helpende hand bij nodig hebben. Ik wil daar niet als een plantje zitten. Ik heb nog ENORM veel jaren om iets te betekenen in deze maatschappij. Zo ver ik weet kunnen ze in die sector altijd wel iemand gebruiken. Positief bekijken. Morgen sta ik daar om 11 uur met mijn valiesje. Ook in het achterhoofd dat het geen gevangenis is. Ik ga en sta nog altijd waar en wanneer ik wil. Tegen alle goeie raad van mensen die het goed menen, toch terug naar mijn vrouw. Ik zal er mijn draai wel vinden.