Archief

Ik zit eigenaardig in mekaar. Als er op een dag (aangekondigd) bezoek gaat komen, kan ik de nacht voordien slecht of niet slapen. Dat mag mijn broer zijn of vrienden of de koning, het maakt niet uit. Het heeft een averechts effect van waarover ik pieker. Ik denk altijd: "ik moet er goed uit zien", maar door dat tekort aan slaap, zie ik er absoluut niet fris uit. Eigenaardige hersenkronkel.

Ik heb hier alles om gelukkig te zijn en toch ben ik het niet. Mijn vrouw zit hier op 50 meter van mij en ze heeft een prima verzorging. Mijn kamer is ruim genoeg en veel van wat me lief is heb ik mee. Toch ben ik hier niet gelukkig. Voor Amandine is dit een ideale oplossing, maar ik voel me hier absoluut niet op mijn plaats.

Dit kan ik niet langer voor mezelf houden. Het gerecht in België is een lachertje. Mijn vrouw verkoopt haar appartement. Schoonzus stapt naar de vrederechter en verklaart daar, zonder enig bewijs op papier, dat mijn echtgenote ontoerekeningsvatbaar is. Gevolg. De verkoop kan wel door gaan, maar de opbrengst moet beheerd worden door een advocate. Als mijn echtgenote geld zou willen van die verkoop, moet ze tekst en uitleg geven waarvoor dat dan wel zal moeten dienen. Begrijpen jullie zo iets?? Ik ben woedend en ga alle mogelijke stappen ondernemen om dit ongedaan te maken.

Weeral ten onrechte waarschijnlijk, maar ik maak me zorgen. Amandine in de kliniek en ik weet en voel dat ze me mist. Ik ga ze morgen gewoon terug naar huis halen. Dan mogen ze daar protesteren zo veel ze willen. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik zo iets doe. Toen moest ik een formulier tekenen dat ik alle verantwoordelijkheid op mij nam, maar dat zal me worst wezen. Ik haal ze gewoon terug.

Gisteren een nieuw strijkijzer gaan kopen. Ofwel ligt het aan de plaats die ik telkens kies om te strijken ofwel is dat snoer telkens te kort. Ik heb nog nergens gewoond waar ik geen verlengkabel moest gebruiken om te kunnen strijken. Zo een ding is nochtans duur genoeg om dat snoer een halve meter langer te maken. Waarschijnlijk ligt het aan mijn keuze van de plaats waar ik mijn strijkplank wil neerzetten.

Voor de tweede avond op rij veroorzaak ik hier een brandalarm door gewoon een aardappel te bakken. Dampkap op volle kracht en het helpt nog niet. Ik heb nu gevraagd om het iets minder scherp in te stellen. Ten vroegste maandag kan dat, dus morgen mag ik niets meer bakken. 

Foei toch, zo verwaarlozen!! Ik zal me moeten herpakken. Misschien een goeie therapie om te verwerken wat ik de laatste dagen te horen kreeg. Terug die smerige rotte kanker. Vorige keer ben ik er goed door gekomen, maar nu heb ik echt schrik. Kanker op mijn kaaksbeen. De dokters waren vrij zeker en ze legden al uit wat ze gaan doen. Ze gaan bot uit mijn been halen en inplanten in mijn mond om het kaaksbeen te vervangen dat moet weggehaald worden. Deze keer ben ik er niet gerust in. Vorige keer ben ik er al fluitend door gekomen, maar nu lijkt het me zeer ernstig. Toch nog een beetje optimist blijven. Ofwel haal ik het einde van het jaar niet, ofwel loop ik hier binnen twintig jaar nog fluitend rond. Dat fluiten en dat lopen moeten niet voor mij, maar het hier nog aanwezig zijn, lijkt me toch wel aantrekkelijk. Ik ben geen defaitist, maar nu ben ik toch echt bang. In het begin dacht ik: "och dan is het maar zo en dan kan ik rustig afscheid nemen", maar ondertussen veranderde die gedachte in vechten in plaats van afwachten. Ik wil en ik MOET hier nog blijven voor mijn kinderen en kleinkinderen en voor iedereen die me genegen is. Verdomme Staf, vechten man!! Laat zien wat je kan en blijf toch die optimist en de geluksvogel van altijd. Begrijp toch dat ik het even moeilijk heb.

We zijn gewoon om elke namiddag tussen 14 en 16 uur hier beneden in de cafetaria iets te gaan drinken. Het is daar altijd kalm om niet te zeggen bijna muisstil, behalve in het weekend. Zaterdag zit dat vol en op zondag zijn er zo veel die vader of moeder of opa en oma komen bezoeken, dat ze dikwijls de zaal moeten bij open doen. Gezellig kan je die rumte niet noemen, absoluut niet. Dikke fout. Binnen 9 dagen verhuizen we en met de cafetaria daar hebben we dus nog geen ondervinding. We gaan met eventuele bezoekers eerst eens utproberen en we zien wel nadien. 

Misschien doe ik het te weinig en is het dikwijls negatieve commentaar op een en ander. Vandaag een positieve ervaring, al begon alles zeer slecht. Binnen 9 dagen verhuizen we (hopelijk voor de laatste keer in ons leven) en gisteren kwamen ze meubilair leveren. Fout gemaakt door ik weet niet wie, maar er was maar de helft van het bestelde. Eigenlijk geen probleem, want we hebben nog tijd, toch stond de baas van de winkel er op dat ze nu, op zondag, de rest kwamen leveren. Hijzelf stond hier om 10 uur met hetgeen ontbrak. Moest absoluut niet, maar hij deed het toch maar. 

Lang geleden dat ik verhuisde is het nog niet, maar ik verlang echt naar, hopelijk, de laatste verhuis in mijn leven. Vandaag zijn ze meubilair komen leveren en ik was echt aangenaam verrast door de persoon die daar zo wat de huishouding doet. Zo vriendelijk, zo behulpzaam, zo kom je ze zelden tegen. Een klein voordeel aan dit appartement is dat het splinternieuw is. De plakkerij is nog nat, om het zo maar te zeggen. Maar we hebben dit ooit letterlijk mee gemaakt. Omdat we de huur van een huis opgezegd hadden, moesten we wel verhuizen, maar ons huis was nog lang niet klaar. Wel, ik zweer het u, de dag dat ze de plakkerij gedaan hadden, zijn we daar ingetrokken. 's Morgens allebei ons haar kletsnat en de dekens en de lakens echt klam. Het heeft ons een pak geld gekost. Om alles te laten drogen moesten we stoken met deuren en ramen open. Misschien is de artrose of artritis daar aan te wijten? We waren nog jong en alles kon en alles mocht toen. Daar wonen waren de mooiste jaren van mijn leven. We woonden in die verkaveling als een van de eersten en hebben dus iedereen zien toe komen. Ik herinner me nog onze buren, kwamen met Kerstavond toe en we hebben ze prompt uitgenodigd om dat bij ons te komen vieren. Ik hoop dat ik de volgende jaren even veel kan genieten