Berichten van 19 juli 2010 tot 25 juli 2010

Vandaag vierden we de verjaardag van Evora. Gisteren had ze met enkele vriendinnetjes al een Barbie namiddag gehad. Ze heeft een prinsessen kamer helemaal in het roze. Daar is hun namiddag begonnen. Ze is er zo fier op. Natuurlijk moesten de nichtjes deze vandaag ook gaan bewonderen.

"Maar" acht gevangenen ontsnapt vorig jaar. Een absoluut record.  Als je  dat zo hoort is het precies normaal dat er gedetineerden het hazenpad kiezen. Ja maar, "er zijn al veligheidsmaatregelen genomen" was dan het antwoord. Toch hangt er nog altijd geen net boven de Brugse gevangenis. Enfin, we hebben weer een record gebroken.

Maniakaal is dit, denk ik. We kijken uit op een terras van een buurvrouw en het valt altijd op dat ze dat dagelijks poetst. Momenteel is ze met water en dweil aan het kuisen, maar soms is het alleen maar borstelen. Dan weer doet ze de reling met glas, die er rond staat. Gisteren heeft ze de buitenkant gedaan en de dag er voor de andere kant. Ik zweer u dat er geen enkele dag voorbij gaat dat ze niet aan het poetsen is. 
We hebben ons al af gevraagd of we niet eens zouden gaan vragen of ze eens niet een andere omgeving zou willen om dat werkje op te knappen. Bij ons zou ze altijd welkom zijn. Misschien doet ze ander huishoud werk ook nog graag. Och, waar moei ik me mee? Laat ze doen, als ze dat graag doet.

Vandaag was de verjaardag van Liese en tegelijkertijd was er de aankomst van Heleentje voor een 14 dagen verblijf bij haar Belgische familie. Samenkomst bij Goedele, zoals altijd.
Ik had aan de drie meisjes een toneeltje aangeleerd en heb dan samen met Liese ook nog een kleine act gedaan.
Normaal maak ik altijd enorm veel foto's, maar vandaag geen enkele opname gemaakt. Och misschien heeft iemand anders wel hier en daar een foto die ik kan opslaan in mijn album.
Weer een schitterende namiddag. Zo tof om mijn kleindochters weer eens te zien. Schitterende meiden. Spontaan en naturel vandaag.
Natuurlijk moet ik ook vermelden dat de ontmoeting met de andere leden van de familie me altijd enorm veel deugd doet. Ik geniet daar zo enorm van. Dit zou mijn lang leven moeten zijn.

Ons klein landje ocharme. Na de laatste verkiezingen hadden we weer wat hoop op een totale verandering, maar eilaas. De senaat zal niet worden afgeschaft en er worden al volop postjes uitgedeeld zonder dat er een definitieve regering is gevormd.
Dan hoor ik straks dat men al twee jaar aan het vergaderen is over de kleur van de nieuwe Europese nummerplaat. Geel met zwart was volgens de politie en een aantal bevoegde instanties ivm veiligheid, de ideale oplossing. Kan niet natuurlijk omwille van het Vlaamse karakter. Het zal dus rood op wit blijven, al zal dat rood dan een ander tintje hebben. Daar hebben ze dus twee jaar over gedaan, zonder oplossing, want het is dan ten slotte één iemand die de knoop zelf heeft moeten door hakken.

Zoals ik eerder al schreef,voel ik me de laatste tijd niet zo ok. Er komt dan de zorg voor tante bij, al is dat niet zo erg. Het zijn alleen maar kleine problemen. De reactie van mijn jongste zus was dan weer schitterend. Ze weet niet waar ze eerst moet aan beginnen, want ze heeft het enorm druk, maar ze stelde onmiddellijk voor om eens wat water te gaan geven aan mijn planten in de serre.  Waar zij die energie blijft halen weet ik niet.
Bij mij is er de fut al een tijdje uit. Toch zal dit wel weer verbeteren.