Berichten van 6 december 2010 tot 12 december 2010

We hebben vandaag de verjaardag van de jongste van de familie gevierd. Lester is (gisteren) 5 geworden. Een plezante namiddag en een aangenaam weerzien met iedereen. Je weet dat ik daar van hou. Een babbel en een lach. Even bijpraten.  

Deze namiddag even gaan winkelen. Is er een crisis in ons land? Je zou het niet geloven als je de files aan de kassa ziet en als je merkt dat iedereen met volle karren weer buiten komt. Ongelooflijk! Maar dan werkelijk VOLLE winkelwagentjes. Soms niet genoeg met eentje. Dan denk ik ineens dat ik de minder bedeelden en diegenen die het moeilijk hebben daar waarschijnlijk niet gezien heb. Je ziet alleen maar die overvol geladen karren en dan denk je natuurlijk niet aan anderen die het met veel minder moeten stellen. Deze week nog een programma op tv gezien over mensen die moeten leven van 30 € per week en die dan nog een cadeau voor de Kerst willen kopen voor hun kind. Sommigen hebben het zichzelf aangedaan, maar er zijn er een pak die ook enorme pech hebben gehad. Ik zou die mensen willen helpen, maar hoe? Ik vertrouw die grote verenigingen niet en zou dus graag persoonlijk iets doen. Ik zoek het wel uit en ga op zoek.   

Ik blijf er nog een tijdje mee bezig. Die oude foto's geven een schat aan informatie en ook een pak nostalgie . Daarstraks was ik even bij tante en ze heeft honderden dia's van de familie herontdekt. Ze heeft er een aantal gevonden van toen mijn kinderen nog klein waren. Daar wil ik zo snel mogelijk invliegen om ze in te scannen, maar ze wil ze eerst zelf nog eens allemaal bekijken en sorteren. Ik heb al zo weinig geduld, maar ik moet nog wachten. 

Deze morgen belde ik met mijn zus voor haar verjaardag. Natuurlijk begonnen we te praten over leeftijd en over het feit dat het allemaal zo snel gaat. We komen zo stilaan bij de iets oudere generatie en onze kinderen hebben al de leeftijd bereikt die wij hadden toen wij onszelf sterk en onoverwinnelijk waanden. Alleen maar de gedachte dat er al kleinkinderen van ons moeder zijn die de vijftig benaderen. Mijn oudste zoon  is 42 en bij mijn zus is dat de jongste van de drie. Niet meer over nadenken en elke dag die er komt, mee pakken. 

Kijk maar. Dit is zo veel jaar geleden. Toch blijf ik met heel veel plezier alle mogelijke opnames van voeger bekijken. Ondanks de kwaliteit van de huidige toestellen, blijf ik er bij dat de camera's van vroeger (met een goede lens) zeker zo goed waren dan de moderne dingen. Zelfs bij de zeer oude foto's op dik karton en in bruin, vond ik echt prachtige dingen.