Berichten van 10 januari 2011 tot 16 januari 2011

Wachten kan lang duren en ik ben zo een ongeduldige. Ik heb dan liever dat ze zeggen dat het een hele tijd zal in beslag nemen en dat ze me de tijd laten om ondertussen iets nuttigs te doen, dan dat ze me dingen proberen wijs te maken, zo van, binnen een paar minuutjes is alles klaar en geregeld. 
Vorige woensdag bijna zes uur moeten wachten terwijl ze beloofd hadden dat het ongeveer 1,30 uur zou in beslag nemen. Daar kan ik dus niet tegen. Gisteren beloofden er twee personen om bij mij langs te komen. De eerste is geweest om te melden dat hij geen tijd had en de tweede is zelfs niet komen opdagen en heeft ook niks van zich laten horen.  

Hoe kan je van dia's die al tientallen jaren oud zijn nog iets deftig maken. Veel gewoonweg geannuleerd en anderen proberen te fatsoeneren zo goed en zo kwaad als het kan. Ik weet dat anderen van de familie dit veel beter zouden gekund hebben met gesofistikeerde software, maar alla, het gaat hem om de herinneringen. Waar werkte de pappa destijds????

Waarom ik hier nu de laatste tijd veel aan denk, weet ik niet, maar ik spreek en denk meer en meer aan ouder worden en over het zeer groot gedeelte van mijn leven dat al opgebruikt is. Het is gewoon een menselijke gedachte. Ik voel me absoluut nog niet oud, maar het is gewoon een realiteit. Gewoon even rekenen. Als ik naar de leeftijd kijk van mijn kinderen dan weet ik al genoeg. Ik hoop 100 te worden en dan is er toch al 2/3e opgebruikt. Ach, wat een negatieve gedachte. Elke dag genieten dus.

Als ik nu al die foto's bekijk die ik gescand heb, zie ik op 75% daarvan feestjes. Meestal verjaardagsfeestjes van de kinderen. Dat waren de gelegenheden waar ik altijd klaar stond met mijn camera. Toen al en nu nog altijd ben ik de fotograaf van dienst. Fotograaf is veel gezegd, want schitterende opnames zijn er niet bij. Och ja het zijn en blijven herinneringen.