Berichten van 7 mei 2012 tot 13 mei 2012

Neen dit kan je niet geloven. Een aantal jaren geleden kregen we van tante een (speciaal?) washandje en een fiber doekje om ruiten en spiegels te kuisen. Echt spectaculair. Deze namiddag ongeveer 30 vierkante meter ruiten (binnen en buiten) gepoetst op minder dan een half uur. Ik wil bij jullie een demonstratie komen geven, maar niet gratis. Ik zou met die dingen nog op de markt kunnen gaan staan. Echt al zeer lang opgetogen.

Ik zou me wel voor het hoofd kunnen slaan. Het verhaal: Een tijd geleden voelde ik me absoluut futloos toen ik in de tuin bezig was. Eén van de buren had dat gezien, maar het enige wat hij vroeg was of hij niet een stukje van de grond mocht bewerken. Ik ken hem en ik had het dus moeten weten. Het antwoord dat ik hem gegeven heb, was dat ik hulp gevraagd had, maar dat ik nog aan het wachten was op een antwoord. 's Anderendaags had hij al een stuk bewerkt en mooi afgespannen met een gekleurd lint. Een van de buren vertelde me dat aan de telefoon. Ik "vierkappes" naar de tuin, maar hij was er niet. Lint weggegooid en terug naar huis. De dag nadien kwam er een koppel al mijn rabarber plukken. Weer naar daar gereden. Te laat! Dezelfde dag was mijn nieuwe stekelbessenstruikje weg. Eindelijk heb ik hem te pakken gekregen en hem eens zijn volle waarheid gegeven. Ik ben dom geweest, want ik ken die man. Ik had moeten weten dat hij niks of niemand ontziet. Hopelijk is alles nu opgelost, al voel ik me daar niet goed bij, want ik kan niet in ruzie leven met iemand. We zullen wel zien, maar het is een onredelijk mens. 

Jaren geleden ben ik begonnen aan onze stamboom. Veel opzoekwerk in de bibliotheek en nadien bij de provincie. Ondertussen zou een pak van de informatie gedigitaliseerd zijn, verneem ik. Misschien toch eens terug aan beginnen? Ik zat bij de opzoekingen aan 1749, maar ik wil nog wel wat verder geraken. Moeilijk, want je stoot regelmatig op kerkarchief. Toch nog eens een poging wagen. 

Net geluisterd naar de Elisabeth wedstrijd en van daar meteen naar mijn kookpotten. Heel even wennen. In een bijna trance aan het luisteren naar de violen en nu naar de dampende aardappelen. Ach ja. Misschien in de keuken nog wat klassieke muziek opzetten. 

Gisteren ging ik een aantal jassen binnen brengen in een droogkuis in Leuven. De eerste keer dat ik daar kwam. Achter de toog een oude dame (98 jaar) met een vlotte babbel. Een echte Leuvense, geboren en getogen. Meer dan een half uur met haar gepraat. Ik beloofde haar om enkele boekjes binnen te brengen van "den academee van et Leives", waar ik lid van ben. Deze namiddag speciaal langs daar gereden om het beloofde gaan af te geven. Van het ogenblik dat ze binnen kwam zegde ze onmiddellijk, och je bent al daar met mijn boekskes. Een schat van een mens. Ik wil eens een langer gesprek met haar en misschien kan ik dat gebruiken voor  een artikel in "den academee". Indien niet, geen probleem. Het zal zeker een unieke ontmoeting geweest zijn. 

Ik ben geen grote fan (helemaal geen fan) van al die Vlaamse zangers. Bijna allemaal brol en compagnie, buiten een paar uitzonderingen. Misschien beledig ik nu een aantal mensen, maar het kan me niet schelen. Ze denken dat ze iets kunnen en dikwijls scoren ze ook nog omwille van hun "looks". Niet voor hun stem of teksten. Een aantal zingen vals of schreeuwen gewoon. Over hun uitspraak van het Vlaams wil ik het dan nog niet hebben. Toch. Pas een nummer beluisterd van Bart Herman. "als je wakker wordt" Mooi ontroerend. Ook zijn lied "slaap wel m'n kind". Er zijn uitzonderingen.

De eerste asperge is er al en wij gaan vandaag de laatste eten van de oogst van vorig jaar. Vers is nog altijd beter natuurlijk, maar de ingevroren exemplaren zijn nog altijd zeer lekker. Alles wat we zo uit de tuin kunnen eten smaakt toch altijd anders. Binnen een week hebben we de eerste bloemkolen uit de serre. Lekker mensen!!!