Berichten van 21 juli 2014 tot 27 juli 2014

Waar ik schrik voor had gebeurde ook. Ik schreef vroeger al dat ik bezig ben aan een boek met gesprekken met oudere mensen. Twee van hen waren op dat ogenblik 99 en die worden dit jaar allebei 100. Maar spijtig genoeg zijn er ondertussen van de anderen al twee personen overleden. Vandaag vroeg men mij of ik een bekend figuur van hier in de buurt nog gezien heb. Hij maakte dagelijks zijn wandeling en de mensen zien hem niet meer. Morgen ga ik daar eens aanbellen. Het duurt allemaal veel te lang voor ik klaar ben met dat schrijven. Ik begon met de gesprekken vorig jaar in oktober en eigenlijk had dat boek al lang klaar moeten zijn. Ik zal zorgen dat alles gedrukt is binnen een paar weken.

En voilà, de postjes zijn verdeeld. Iedereen tevreden, behalve de kiezer misschien. Er zijn er die het zeer hard gespeeld hebben en hun slag hebben thuis gehaald. Daar alleen gaat het om. Veel van de op voorhand gemaakte beloftes worden terug ingeslikt, als ze hun postje maar hebben. Geld en macht. "Leve de republiek", riep Van Rossem eens, en eigenlijk zou dat misschien wel beter zijn. Nu betalen we met zijn allen een pak ministers die we eigenlijk niet nodig hebben. Moest er in België geen kiesplicht zijn, zou er misschien nog dertig procent gaan stemmen. De bevolking is het beu en iedereen die ik tegen kom, denkt hetzelfde. Arm landje.

mijn jongste zus organiseert één of twee keer per jaar een bijeenkomst met broers en zussen en de aangetrouwden. Wat een onthaal altijd. We zijn (nog) altijd met tien. We beginnen steevast met een cava en er volgt altijd een drie-gangen menu. Waar ze de tijd en de energie haalt, weet ik niet. Bij zo een samenkomst gaan de gesprekken steeds over vroeger natuurlijk. Eten en RLS zijn ook altijd een onderwerp van gesprek. Het is gezellig en er wordt wat afgelachen. Stommiteiten die dees of gene uitgestoken heeft of speciale gebeurtenissen van vroeger. Gezond plezier. Vandaag hadden we dan veel geluk met het weer en we hebben ons onder een grote boom gezet, waar het veel aangenamer is dan onder een parasol. Ik heb spijt dat het weer voorbij is.

Wel, ik ben super tevreden dat ik een deel van mijn woorden moet terug nemen. Er bestaan toch nog mensen met een hart. Gisteren waren het onze vrienden van Boom die hier aan de deur stonden voor een babbel en vandaag stelde Angèle en Marc zelfs voor om hun vakantie op te zeggen indien het nodig moest zijn. Rudi en Chantal waren kategoriek. Ze vroegen niet of het goed was dat ze eens afkwamen, nee, ze zegden gewoon dat ze hier zouden staan. Morgen vroeg ben ik uitgenodigd bij een oud collega voor een babbel. Er zijn toch nog mensen die menen wat ze zeggen. Het doet me deugd.

Mijn peter was edelsmid en ik stond echt in bewondering voor wat hij maakte. Ooit had ik de ambitie om bij hem les te volgen in het ciseleren. Ongelooflijk met wat een precisie en met één eenvoudig hamerklopje hij dingen kon toveren. Zelf heb ik drie werken gemaakt. Ik schrijf nu zelf, maar meer dan de helft werd door hem zogezegd verbeterd, zodanig dat het eindresultaat voor meer dan de helft van hem was. Jaarlijks gaf hij bij de verjaardag van ons ma, een van zijn werken als cadeau. Na het overlijden van ons ma, zijn de meeste van die kunstwerken, bij mij terecht gekomen. Nu hangt er een madonna met kind zelfs in Angola. Mijn zoon heeft die meegenomen en nu hangt die bij hem te pronken. Dat hoop ik tenminste.