Berichten van 27 juli 2015 tot 2 augustus 2015

Ik beweer absoluut niet dat ik de ideale man ben en dat ik nooit fouten maak, maar ik kreeg de laatste uren zo veel negatiefs over me heen dat de moed mij in de schoenen zakt. Nu mijn vrouw opgenomen werd in een home, kan ik die kritiek missen als de pest. Ik geef één voorbeeld en dan stop ik met mezelf "op te hemelen", zoals iemand schreef. Gewoon omdat ze me zeer moeilijk kan missen en ik de tranen bij een vertrek niet aan kan, liet ik me ook opnemen in dezelfde home. Is dat eigenbelang? Ik zou eerder zeggen wegcijferen om haar te plezieren. Toch die kritiek. Ik deed dat omdat het gemakkelijker is voor mij. Ik ben het beu. Ik zit misschien in een dip, maar met dit er boven op???

Ik vrees dat het een slapeloze nacht gaat worden Morgen een drastische ommekeer in mijn leven. Weg uit het appartement en naar een home. Even wennen, maar ik zal me daar als jongste wel nuttig maken. Mijn vrouw is daar al en dan kan ze terug dagelijks op mij rekenen. Ik ga onmiddellijk naar de verantwoordelijke daar om te vragen wat ik daar eventueel zou kunnen doen in de dagelijkse bezigheden. Er zullen wel dingen genoeg zijn waar ze een helpende hand bij nodig hebben. Ik wil daar niet als een plantje zitten. Ik heb nog ENORM veel jaren om iets te betekenen in deze maatschappij. Zo ver ik weet kunnen ze in die sector altijd wel iemand gebruiken. Positief bekijken. Morgen sta ik daar om 11 uur met mijn valiesje. Ook in het achterhoofd dat het geen gevangenis is. Ik ga en sta nog altijd waar en wanneer ik wil. Tegen alle goeie raad van mensen die het goed menen, toch terug naar mijn vrouw. Ik zal er mijn draai wel vinden.