Berichten van 30 november 2015 tot 6 december 2015

Elza is een van de bewoonsters van de home hier. Een klein dametje dat altijd lacht, alleen weet je niet of het uit vriendschap is of om je uit te lachen. Zij doet altijd het tegenovergestelde van wat haar gevraagd wordt. Als ze zeggen: "Elza ga naar links", dan gaat zij naar rechts. Altijd met de lach op haar gezicht. Doet ze het met opzet ik weet het niet. Als ze zeggen: "elza ga naar je kamer, dan loopt ze naar de refter. Een conterverdraaide zeggen ze in Leuven.

Hoe oud ik ook zal worden, dat stiekeme jongensachtige zal er nooit uit gaan. Je kan je niet voorstellen wat een plezier ik er aan heb om hier 's nachts stiekem een schel hesp uit de (f)rigo te halen. Ik zet de f tussen aanhalingstekens omdat die er op een of andere manier afgevallen is en nooit vervangen. Als het geen hesp is, dan is het wat anders, maar als ik hier ronddool ga ik altijd eens in de koelkast kijken of er niets te knabbelen is. Het is me niet te doen om wat ik er uit haal, maar het jonge speelse van iets stiekem te pikken. Eigenaardig toch. Ik doe er niemand iets te kort mee, want ik had het evengoed deze namiddag bij de reguliere maaltijd kunnen eten. Trouwens, wat aakt 1 schel hesp op een populatie van 31 mensen? Natuurlijk, moest iedereen dat doen? Tot nu toe nog niemand anders tegen gekomen rond een uur of twaalf 's nachts. Ik zal dus de enige dief zijn. Moest de directrice het te weten komen, moet ik weer op het matje komen. Streng, maar simpel. Ondertussen geniet ik van mijn hesp.

Hier is een raam in de gang dat niet meer sluit. Wat doe ik dus, ik steek daar een opgevouwen papier tussen. Terwijl ik daar mee bezig ben komt er een oudje van daar tegenover buiten en zegt dat ik dat niet mag doen. Toch doe ik mijn zin en sluit dat raam op die manier. Toen ik vijf minuten nadien ging zien was dat papier er tussenuit en stond dat raam weer open. Och zij haar zin. Ik doe geen moeite meer.