Archief

Ik ben dus een twijfelaar tot en met. Deze morgen besliste ik zus en deze namiddag, dacht ik weer zo. Een ding is positief, ik twijfel altijd in het voordeel van een ander, en nooit van mezelf. Dat denken aan een ander is daar mooi aan, maar toch zijn er hier mensen in mijn nabije omgeving die zeggen dat ik eens meer aan mezelf zou moeten denken. Zonder mezelf te willen bestoefen, is dat ook zo. Eerst denk ik, "zou hij of zij dat daar ook wel leuk vinden?" Zoals voor onze nakende (en hopelijk ALLERlaatste verhuis van ons leven), ben ik met moeder de vrouw vandaag voor de vierde keer naar daar gereden. Is het dat nu wel wat ze wil? Woon ik kort genoeg bij haar? Ik weet maar al te goed dat het een aanpassen zal zijn, maar zoals ik ze de laatste tijd bezig zie zal dat binnen de paar dagen opgelost zijn.ik en zij ook blijven posiitief denken. Binnen een paar weken is alles vergeten en wonen we daar nog tot onze 120ste. Dat is al binnenkort zoals ik me vandaag voelde. Morgen veel beter. Dat is hier in Vlaanderen zo, je stoel is nog niet koud en hij is al beloofd aan iemand anders. Met andere woorden, we kunnen niet meer terug. Binnenkort schrijf ik terug het positieve nieuws.

Ik krijg onder mijn voeten dat ik vandaag nog niets geschreven heb. Rudi en Chantal waren op bezoek. Ik denk dat je zelden of nooit zo een trouwe vrienden kan vinden. We hebben mekaar leren kennen tidens een vakantie op Sardinië. Ik heb een nicht die daar in Cagliari woont. Toen we pas de tweede dag van ons verblijf belden was ze lastig. Dat moest al vanaf de eerste dag geweest zijn. Mens toch wat een gastvrije mensen. Toen ik dus belde dat we daar  waren, stonden ze na een half uur aan onze deur om ergens naar toe te gaan. Zeer eigenaardig, hun auto was al jaren oud, maar de plastic bescherming hing nog altijd aan de deuren. Rafael is architect (of ingenieur ik weet het niet meer) en de eerse dag reed hij met ons naar ruines van rond 1600 daar in de buurt. Een zeer interessante uitleg gekregen over de bouw en de gebruikte materialen van toen. Als je daar als toerist rondloopt weet je in feite niet wat voor of achter was en boven of onder. Zeer eigenaardig was dat die ruines niet beschermd waren. Iedereen kan daar zo maar binnen en buiten en mee pakken wat hij wil. Iedereen die begint te bouwen in de buurt kan daar materiaal genoeg vinden.

Enkele minuten geleden keek ik rond op mijn bureau en ik zal nog veel, zeer veel lectuur moeten inhalen. Ik zie een boek over impressionisme en een ander over expressionisme. Nog enkele titels. Freud voor beginners, Monet tot Toulouse lautrec, taalspelletjes, de ziel surft offline, Marx voor beginners, 365 denkpuzzels, geschiedenis van de 20e eeuw... Met een maand kom ik niet toe denk ik. Nachtwerk?

Als ik weer eens niet kan slapen en ik wandel hier door de gangen, dan zie ik de nachtverpleegster de medicatie van iedereen klaar zetten voor de dag nadien. Honderden pillen zijn dat. Je houdt het niet voor mogelijk. Misschien schreef ik het al eerder, maar de apotheker die mag leveren aan een home of een of ander tehuis, die moet al niet veel meer doen om rijk te worden. Op het secretariaat staan al de potjes met de medicatie klaar om 's anderendaags te verdelen. Dat zijn twee tafels vol. Af en toe lees je wel eens dat er in België te veel medicatie voorgeschreven wordt en als je dit ziet kan ik het geloven. 's Morgens wordt de grote massa geslikt, maar voor de middag staan er ook een pak klaar en 's avonds is dat weer een tafel vol. Iedereen zegt dan goedkeurend: gelukkig dat die pilletjes bestaan of we waren er misschien al niet meer. Ik slik ook 6 pillen per dag en zonder zou ik misschien wel kunnen, maar met de nodige problemen. Er zijn uitzonderingen. Ik ken iemand van 85 die nog nooit in zijn leven 1 pil geslikt heeft. Zelfs geen pijnstiller. Die heeft geluk gehad denk ik dan maar. 

Ik blijf maar schrijven dat ik hier niet graag ben. Ik ben hier terecht gekomen om bij mijn vrouw en haar te steunen, maar ik hoor hier helemaal niet thuis. Ik ga content zijn als de volgende twintig dagen om zijn; Dan woon ik terug alleen. Weliswaar in een kleine woning, maar ik heb er alles wat ik moet hebben. Mijn echtgenote zou net tegenover mij komen wonen. Net zoals hier, zit ik toch van 's moregens tot 's avonds bij haar. Hier wonen!!! Dat betuttelende, daar heb ik een hekel aan. "Kom jeanneke, nog een paar lepeltjes van uw soep eten.""allez Marie Louise, dat klein patatje kan je toch nog wel eten." "laat dat maar staan voor je vieruurtje" "kom Margriet je moet zeker nog zo veel van je groenten eten" En dan bij alles die verkleinwoorden!!! Bordje, lepeltje, soepje, patatje... Nog twintig dagen zuchtend opstaan. 

De dames die hier 's avonds beginnen met hun dienst, geraken het blijkbaar niet gewoon dat hier 's nachts een onverlaat door de gangen loopt. Ze verschieten telkens ze me tegen komen.Sorry, maar als ik last heb van mijn RLS is stappen op de kamer geen oplossing, dan moet ik honderden meter aan een stuk kunnen door lopen. Dus dan worden het de gangen hier. Waar we gaan naar verhuizen binnenkort zal dat stappen dan waarschijnlijk buiten worden. Geen probleem, behalve als het regent. Ik kijk echt uit naar die verhuis, want hier kan ik absoluut niet blijven leven.

Nog even, het begint af te korten. Je kan niet half denken hoe veel ik bezig ben met de nakende verhuis. Al meer dan een keer liet ik weten dat ik hier tegen mijn goesting woon. Ik tel af zoals de militairen met hun lintmeter in hun muts. Ik zit aan 22 vandaag, maar ik vind dat het zoooo traag vooruit gaat. Het komt wel, maar het is niet plezant om "s morgens op te staan met de gedachte, "was het al maar terug avond".

Dat is niet gezond, dat is volledig fout denken. Morgen een betere dag.

Zeer eigenaardig om mee te maken. Er is ruzie hier in het kiekenkot. De ene dame die met de andere niet meer spreekt. Daardoor is Maria verplicht van net voor ofnet na de andere te komen eten, want ze zitten naast mekaar aan tafel. Nochtans als je ze ziet zou je de communie geven zonder biecht. Een lieve dame, tot ze uit haar krammen schiet. Amaai, dat was echt verschieten. Dat zal wel weer overwaaien. 

Toen ik mijn bericht over de verhuis geschreven had, ben ik eens gaan kijken wat er zoal mee moet. Het is niet veel en eigenlijk te weinig voor een verhuisfirma, maar net iets te veel voor een camionette. Het zal dus waarschijnlijk een verhuisfirma worden met een formaat van auto, net tussen de twee. Ofwel moet ik iemand vragen met een camionette, maar die zal dan twee keer moeten rijden. Ik val niet graag iemand lastig, dus ik zal mijn plan wel trekken, zoals altijd.

Ik voel me net als een kind dat binnenkort op schoolreis mag. Ik kijk uit naar (waarschijnlijk) de laatste verhuis in mijn leven. Nee, er komt er nog een, maar dan een definitieve naar 1,5 meter onder de grond. Ik kan het aantal adressen niet meer tellen, maar mijn broer deed dat vorige week en ik kon het niet geloven. Op 7/6 verhuis ik naar een assistentie woning. Niet enorm groot, maar meer dan ruimte genoeg. Amandine zal naar de home gaan recht tegenover mij. Dus niet onoverbrugbaar. Woensdag tekenen we de kontrakten en krijgen we de sleutels. Natuurlijk zullen we dezelfde dag nog gaan kijken. Dan komt het papierwerk en de afspraken en de organisatie van de verhuis. Ik zit er niets mee in, ik doe zo iets graag.