Archief

Ik ben net met tante naar de registratie geweest om een aantal documenten officieel te laten op nemen in de boeken van vadertje staat. Dit is niet meer van deze tijd. De bediende in kwestie heeft alles (in kalligrafie misschien?) in een groot zwart boek moeten schrijven. Als ik schrijf "groot", dan is dat ook groot. Nee, geen a viertje, maar een enorm boek. Ik zag hem mooi alles regel per regel optekenen in die mastodont. Hij mankeerde nog alleen die speciale mouwen die de bedienden over hun hemd aantrokken destijds en we waren terug in de jaren 1950. Nadien een kopie nemen van alle papieren (dat is dan al modern) en er een stempel op plaatsen met het nummer van het boek en de bladzijde enz... Leven we nu werkelijk al in 2011? 

Vandaag naar Hasselt gereden naar de oudste zus. Schoonbroer had een vraagje ivm zijn Mac en foto's die daar op terecht gekomen waren. Alles is opgelost. 
Natuurlijk nagepraat over de familiebijeenkomst met broers en zussen en de aangetrouwden van een week geleden. Hein heeft toen een aantal foto's genomen en hierbij eentje er van. 
Altijd gezellig bij ons Leen en altijd welkom. Het was echt te lang geleden dat we nog daar geweest waren. 
Eigenaardig toch dat er zo veel gepraat wordt over het verleden en over de jeugd. En maar lachen over onze stommiteiten en over wat er zoal gebeurde toen. Ook bij de samenkomst met de ganse familie is het altijd herinneringen boven halen. Ik dacht dat dit te maken had met de leeftijd, maar ik maak hetzelfde mee als er met onze kinderen iets te vieren valt of als we mekaar zien.       

De vrienden uit Boom hadden in het weekend een speciale bloem mee gebracht. Een kruising tussen een tulp en???? Hier een foto er van. Moest iemand dit kennen, laat dan maar weten.
De eerste radijsjes mee gebracht van uit de tuin en ook jonge oregano. Wij gebruiken daar veel van. In al wat met tomaat klaargemaakt is, doe ik oregano. Liefst vers, maar ik laat er ook drogen en zo kunnen we daar het ganse jaar van genieten. 

Net naar mijn serre geweest om alles wat water te geven. 42° met de ramen open! Het zweet lekt er nu nog altijd af. Ik ga direct een douchke nemen als het grootste zweten verdwenen is. Ik heb de tomaten en de bloemkolen water gegeven. Alles samen meer dan 200 liter. De bloemkool wist echt van de warmte. De blaren lagen plat tegen de grond. Ik vrees dat het mini's zullen blijven. Ach ja, dan gebruiken we er eentje meer. Ik heb ook de waterscheuten (de dieven zoals ze dat elders zeggen) uit de tomaten gehaald. Ik had een aantal cavaillons uitgezaaid. Natuurlijk veel te veel, maar ik heb er straks al een paar in de serre gezet. De rest uitdelen aan de buren zeker.    

Een aantal jaren geleden zijn we in Antwerpen gaan kijken naar de Mattheus passion. Prachtig gewoon. Echt de moeite. Natuurlijk zal veel afhangen van de uitvoerders, maar die voorstelling was gewoon schitterend. Nadien bleef Roger (zaliger) ,die ons uitnodigde, altijd maar de woorden herhalen van: "Er is tot" Moest er nu in deze dagen een opvoering zijn in het leuvense, ga ik zeker nog eens luisteren. Voor een aantal mensen misschien te zwaar, maar ik kan er intens van genieten. Ieder zijn meug. 

Joost is voor twee dagen in het land en traditie getrouw eet hij graag op de dag van aankomst een goeie Belgische friet. Vermits zijn verblijf zo kort is, werd er afgesproken om met (bijna) de ganse familie gisteren middag een zakje Belgisch goud gaan te eten. Het was schitterend weer en dus konden we gemakkelijk naar het stadspark om er een friet picknick te houden. Blijkbaar waren er nog een aantal mensen die ook van dit zonnetje wilden genieten. We waren absoluut niet alleen in de "gillenhof" zoals de Leuvenaars zeggen. 
Het heeft me deugd gedaan om al die gezichten van die dierbaren zo te zien glunderen. Het was echt tof. Daar krijg ik nu eens een warm hart van sie.

Vandaag, ach nee, ondertussen gisteren, met tante gaan eten in het Ruelenspark. Ze woont daar ondertussen al zes maand. Het Ruelenspark is een centrum met serviceflats. Ze organiseren daar zeer regelmatig een en ander voor de bewoners. Nu was het een lentediner. Een groot deel van de bewoners had daar voor ingeschreven en ze hadden blijkbaar allemaal familie of kennissen uitgenodigd. Een gezellige sfeer op die manier. Zo kwam ik daar de buren tegen van vroeger. Een hele babbel gedaan. Ik herinnerde me plots dat de kinderen van dat koppel, destijds de ruiten hadden ingegooid van een rommelkotje dat achteraan in de tuin stond bij ons moeder. Ondertussen zijn die mannen al rond de dertig, maar ze herinnerden zich dat voorval nog zeer goed. Ze wisten me te vertellen dat ze 's anderendaags een ruiker bloemen waren komen afgeven, maar dat ze hun belofte om de ruiten te vervangen, nooit zijn nagekomen. Waar is de tijd?