Archief

Vandaag was, naar jaarlijkse gewoonte, de feestmarkt in Leuven ter gelegenheid van de kermis. We gaan daar altijd eens langs, al kopen we zelden of nooit iets. Ach ja, het is zo een gewoonte. De echte en goeie marktkramers die hun waar op een ludieke en soms zeer grappige manier aan de man proberen te brengen, die bestaan bijna niet meer. Hier en daar is er iemand die met een zacht stemmetje zegt dat je maar eens moet komen kijken en uw keuze maken, maar de mannen of vrouwen die het echt kunnen verkopen door hun waar op een plezante manier aan te prijzen, die kom je bijna niet meer tegen. 
Jaarlijks gaan we altijd langs bij ene Charly en dat is een echte kampioen. Je kan amper bij zijn kraam geraken. Hij weet het publiek echt te bespelen. Iedereen lacht en dat doet verkopen. Hij spreekt ook een aantal van de kijkers/luisterars rechtstreeks aan. Hij zou een goeie stand up comedian zijn.
Spijtig dat ook zo iets verloren gaat.   

Gisteren hoorde ik op de radio een interview met een Zui Afrikaan. De woorden die zij gebruiken zijn toch dikwijls zeer goed gevonden en geven weer wat ze betekenen. Zo is een metro in hun taal, een moltrein. Zo heb ik er nog een paar: een string is een amperbroekie. Een laptop is een schootrekendoos en een lift is een hijsbakkie. Wat ik ook een goeie vond is een stofzuiger. Bij hun is dat een huilbezem. Een face lift is dan weer een rimpelstrijk en een rekenmachine een sompomp. 
Al bij al vind ik al die woorden prachtig gekozen en zeggen dus wat ze echt zijn.

Vandaag is mijn schoonzoon me komen helpen bij de (her) installatie van mijn Lap top. Komen helpen is straf uitgedrukt, hij heeft alles gedaan en ik niks. Toch ongelooflijk dat de jeugd met die dingen speelt alsof het niks is.  Voor mij zijn dat stekels en doornen. Alles werkt weer prima en ik kan er terug tegen aan.

Ik verwaarloos jullie de laatste tijd of zeker de laatste dagen. Druk en dan ook de problemen met mijn lap top. Dat is dat dingetje dat ik elke avond op mijn schoot heb en waar ik dan af en toe eens iets op schrijf en van waar ik af en toe eens wat nieuws rond stuur. Harde schijf stuk en als leek is het niet zo simpel om zo een ding terug aan de praat te krijgen zoals dat vroeger ging of zoals ik dat gewoon was.
Morgen komt mijn schoonzoon een handje helpen. (zeg maar een hele hand)
Zondag was de 50e huwelijksverjaardag van mijn enige neef aan vaders kant. Natuurlijk zijn we daar naar toe geweest. Tante mee genomen en mijn broer en schoonzus waren van Brugge naar Leuven af gezakt om dan samen de trip te maken. Gezellig natuurlijk met zijn vijven in de auto. Het feest zelf is ook goed mee gevallen. 
Guy, mijn neef en ook zijn vrouw zijn perfecte gasten. 
De rest vertel ik morgen wel weer als dat ding het hier weer optimaal zal doen. 

Jullie weten ondertussen dat ik hou van de schilderijen van Van Gogh. Houden van is weinig gezegd, ik ben er echt door gegrepen. Ze raken me tot in mijn hart. Niemand heeft ooit deze kleuren durven of kunnen gebruiken op die manier. Zo juist met elke penseeltrek.
Vandaag nog eens in Felix Timmermans gedoken en als ik zijn beschrijvingen van de natuur lees, doen me die altijd denken aan Van Gogh. Zoals je in de schilderijen van mijn favoriet, bijna de geuren van de bloemen en de bomen, het gras en alles daar rond kan ruiken, zo voel ik bij de beschrijvingen van de natuur door Timmermans identiek hetzelfde. Hij schilderde met woorden een zo mooie pracht. Hij beschreef het maïsgele van bloemen en planten, de azuurblauwe lucht, het speciale groen van gras en bomen in al de mogelijke seizoenen op zo een manier dat je alles levendig ziet ruikt en zelfs kan voelen.  Maar zelfs de mindere kanten van bijvoorbeeld herfst en winter Worden zo mooi geschetst, dat je er zou naar verlangen om dat op die manier eens mee te maken. Machtig.
  

Ik heb weer mijn hofkleren aan, maar ik er ook effectief zal geraken weet ik niet. De buren hebben een stoeltje staan, waar ik af en toe eens kan gaan inzitten. Te snel moe. Toch geraak hier ook weer boven op. Je zal me binnenkort wel lezen op een andere manier. De fut en het enthousiasme zullen er terug zijn. Even een dipje. Ik kruip er wel weer uit.

weeral enkele dagen geleden dat ik iets schreef. De harde schijf van mijn laptop is stuk en dus is dat ding in herstelling. Ik werk dus terug op mijn oud bolletje of op de computer van mijn echtgenote. Mijn eigen computer zette ik nooit af en dus had ik geen problemen met wachtwoorden en dergelijke. Natuurlijk zijn er een aantal die ik niet meer uit het blote hoofd ken en het is dus zoeken of terug aanvragen. Ik behelp me. Het is bijna zoals in de oude tijd, maar ik mag absoluut niet klagen. Een mens wil altijd meer en beter en sneller. Haast maatschappij. En ik ben dan zo een ongedurige mens. 

Weeral een dag over geslagen met een berichtje.
De laatste tijd hoor ik (te) regelmatig over huis branden. Zeer dikwijls blijken die aangestoken. Wat gaat er om in die mensen hun hoofd? Ook de vrachtwagens die in brand gestoken worden. Met de regelmaat van een klok is er wel ergens zo een voorval. De laatste weken enkele berichten over baby moorden. Kan er eens nooit een goed berichtje komen op radio of tv? Natuurlijk zenden ze liever spectaculaire dingen uit. En dan is de op te sommen lijst van dergelijke dingen nog zeer lang. Een mens zou er depressief van worden.