Archief

Ik weet niet of ik over haar al schreef. Hier loopt een dame rond met een rollator die altijd en overal vraagt; " mag ik eens wat vragen?" Meestal is de vraag : "hoe laat is het nu?" Ook dikwijls is het; "welke dag zijn we nu?" In de gang hangt een joekel van een klok en een kalender zo groot dat zelfs een blinde hem kan lezen. Elza, zo heet die dame, doet ook altijd het tegenovergestelde van wat ze vragen. Als ze zeggen; Elza ga nu maar aan tafel, dan trekt ze naar haar kamer en zeggen ze ga nu maar naar uw kamer want de refter moet gekuist worden, dan gaat ze in de refter zitten. Doet ze het met opzet ik weet het niet. Ze heeft altijd een lach op haar mond, maar wat die verbergt, weet je niet. Slapen doet ze ook niet veel, want bijna altijd kom ik ze tegen als ik 's nachts rond wandel. Ze gaat bij het eten ook altijd aan een verkeerde tafel zitten. Ik denk heimelijk dat ze het allemaal met opzet doet.

Mijn computer doet de meest gekke dingen. Voila, terwijl ik dit aan het intikken ben, springt dat blad volledig (ondertussen een tweede keer) naar onder. En een derde keer. en een vierde, vijfde en zesde keer. Vervelend. Ook de zevende en achtste keer zijn al gevolgd. Nog voor ik verder kan tikken zijn er ook al een negende tot de twaalfde keer geweest. Ondertussen ook nummer dertien en veertien. Vijftien passeerde ook al. Nog één keer en ik geef het op. Dan zal het nieuws voor morgen zijn. En daar gingen we weer. Dus morgen het nieuws van vandaag. 

Zo lamlendig ziek heb ik me in geen jaren gevoeld. Morgen ben ik er terug boven op, zeker weten. Langer dan 24 uur ben ik nooit ziek. Morgen sta ik terug rond te dansen. Een van de dames die hier werkt trouwde vandaag en ze wou hier aan de mensen haar trouwkleed laten zien. Ze ging om 11 uur langs komen en iedereen zat natuurlijk klaar. Uiteindelijk werd het twintig voor twaalf. Niemand die vertrokken is alvoor ze er was. Allemaal mooi blijven zitten en wachten. Ondertussen nam ik foto's van de groep, maar ik moet iets mispeuteren, want ik krijg ze niet op mijn pc. Straks nog een poging. Je zal het wel zien als het me lukt. 

Zelfs simpele dingen, zoals foto's opladen lukken niet meer. Straks nog een poging. Ik had enkele foto's gemaakt van een meisje dat hier werkt en die haar trouwkleed kwam tonen. Het zal me wel lukken. Nog even geduld en je ziet ze in volle glorie. Net een korte babbel gehad met onze prof sociologie. Blijkt dus geen sociologie te zijn, maar geschiedenis die hij gegeven heeft aan de univ in Gent. Die man kan dus wel degelijk praten. Morgen zet ik onze babbel voort, al is hij niet erg spraakzaam. Ik kom er nog wel wat van te weten. 

lang geleden dat ik nog ziek was. Nu ben ik echt snipverkouden. Alles in mijn hoofd zit dicht. Koorts? Als je die niet neemt weet je het niet natuurlijk. Onze thermometer ligt thuis. Ze zullen dat hier ook wel hebben, maar wat ben ik er mee of ik dat weet of niet. Ik voel me gewoon niet goed. Ik genees snel, dus straks beter, al dacht ik dat het vandaag al gedaan zou zijn. Eerst een botrham eten en dan rusten. Straks weer de "oude".

Hier zit alle dagen een dame in de cafetaria van 11 u 's morgens, tot aan het avondeten. Ze zegde een tijd geleden dat ze hier twee huizen verder woonde, maar van de verpleging kwam ik te weten dat ze hier ook verblijft. Waarom liegt ze daarover? Ik zeg mevrouw venijn als ik daarover met Amandine praat. Ze wil gerust gelaten worden en ze kijkt telkens venijnig rond als er mensen in de buurt praten, tetteren en tateren. Waarom kom je anders naar een cafétaria? Mijn echtgenote wou er eens een gesprek mee beginnen En haar antwoord was dat ze wilde gerust gelaten worden, want ze was aan het lezen. Wat een vervelend mens! Ik ga eens proberen te achterhalen wat haar achtergrond is. Vandaag een grote gebeurtenis. Iedereen praat er over. Een van de verzorgenden gaat vandaag trouwen en op vraag van een aantal bewoners gaat ze haar trouwkleed komen laten zien. Allen daarheen. Enfin, zo hebben ze hier iets om over te praten. Ik vroeg haar hoe laat we op et feest moesten zijn, maar ze begreep de grap niet. Ik hoop dat ik me straks beter voel, want zo een verkoudheid heb ik in geen 50 jaar nog gehad. Kon ik nu nog enkele uren slapen, het zou deugd doen. Ik zal onmiddellijk proberen.

Telkens ik 's nachts wakker word denk ik : "dit kan toch niet zijn. Ik zit in een home. Een oud pékeshuis zeggen ze in Leuven." Nochtans is het zo. Weliswaar op vrijwillige basis opgenomen om bij mijn vrouw te zijn, maar op mijn leeftijd!! Als ik er dan verder over nadenk is er niets verkeerd mee. Ik heb hier een geregeld leven met drie maaltijden per dag, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb verwarming en mensen die bezorgd zijn en die me verwennen. Ik moet maar aan één ding denken en dat is de maandelijkse factuur. Het is duur, eigenlijk veel te duur. De spaarcenten zullen er allemaal moeten aan geloven. Eigenlijk zou dit veel goedkoper moeten, maar ja er zullen beterkope arrangementen zijn, maar ze zullen daar niet het comfort hebben van hier. Ik zit niet in een gevangenis en ik ga en sta nog altijd waar en wanneer ik wil. De enige beperking is, dat ze vragen als je ergens naar toe gaat dat je zou verwittigen. Begrijpelijk. Tenzij ik nog in een kliniek zou belanden, is dit dus mijn laatste en definitieve woonst. Eigenaardige gedachte, maar het is zo.

Onze professor heeft tegen mij gesproken. Hij wenste me een goeie nacht. Binnenkort wordt hij nog een goeie vriend. Ik schreef het misschien al, dan lees je het maar voor de tweede keer. Volgens de verpleging hier is hij niet hoogmoedig, maar eerder verlegen, vandaar dat hij met niemand contact heeft. Ik schreef al dat hij aan een tafel apart zit in de refter. Hij wil niet aan een gemeenschappelijke tafel zitten. Ikzelf vind dat net gezellig, dan kan je eens kletsen en tateren. Zo hoor je eens iets en kom je wat te weten over de medebewoners. De dame die naast mij zit heeft vroeger café gehad in Kessel-lo. Het moet in de buurt geweest zijn van mijn geboortehuis.

De koorts is aan het wegebben en de griepsymptomen verdwijnen stilaan. Morgen ben ik weer de "oude". Vandaag een ellendige dag gehad. Ik denk dat het 50 jaar geleden is dat ik nog griep had. Het was dus een korte aanval.                           

Blijkbaar heb ik nog niet over madame graai geschreven. Die dame zit bij ons aan tafel, maar die kan niets gewoon nemen, die graait alles. Al wat ze moet hebben van brood of beleg wordt met een zwaai genomen. Een eigenaardig type die ook geen tong heeft. Als ze iets wil, wijst ze gewoon. Wil ze koffie dan wijst ze naar de thermos, maar een woord komt er niet uit. Ze zit altijd aan tafel met haar mond open en de mondhoeken naar beneden. Ik kan niet zeggen dat ze onvriendelijk is, want er komt geen woord uit. "ich huur ni goe en ich hem men apparoot ni bij mich" Tegen de buurvrouw zegde ze nog dat die pilletjes voor haar hoorapparaat zo duur waren. Ze eet goed  en dan neemt ze nog boterhammen mee naar haar kamer. Ze heeft altijd een stuk alufolie bij om een en ander in te pakken. Eigenaardige vrouw.

Het is hier net een papschool. Na het avondeten is het voortdurend van: "kom Marieke nu is het tijd om ons nachkleedje aan te doen" Marjanneke, nu nog je pilletjes en dan mag je naar je kamer gaan." "je nachtkleedje ligt al klaar op je beddeke" Alles dan in die betuttelende verkleinwoorden. Al je boterhammekes mooi opeten! Zeker je vleesje opeten, want daar wordt je groot en sterk van. Ik hoor hier absoluut niet thuis, maar ja moeder de vrouw gevolgd, want zonder mij kan ze niet. Bij mij zullen ze die verkleinwoorden niet gebruiken. Ik ben  hier trouwens ook nog de enige die met de auto rijd. Aanpassen, zwaar aanpassen. Ik denk dat ik al schreef over madame graai aan onze tafel. Ik kijk het straks na en indien niet doe ik het dan wel. Ik had nog wat bij te vermelden, maar ik schrijf straks zeker over haar;