Archief

Mijn broer is gisteren hier geweest na een bezoekje aan tante Lisette. Ik ben hem daar gaan halen en heb nog even mee gekeuveld. Nadien is hij hier een hap komen eten en zoals gewoonlijk over kunst en cultuur gepraat. "kunst" is tenslotte wat je zelf mooi kan vinden en de prijs van een kunstwerk heeft dus niks te maken met de kracht van het werk zelf, maar meer met de reclame er rond.  Er is een bepaald bedrag aan een schilderij of beeld gegeven en dat is dan nadien gepubliceerd en op meerdere manieren openbaar gemaakt. Zo maak je zelfs van een stomme lijn en/of een bijhorend punt op doek, een schitterend kunstwerk. Je moet het maar kunnen verkopen. Tegenwoordig is het meer commercie dan echt vakmanschap. Och het is en blijft allemaal zo relatief. Iets wat ik mooi vind is voor een ander misschien aards lelijk.  Toch kan je in een zeer groot aantal werken zien dat er een genie bezig geweest is. Dit is toch geen reden om het mooi te vinden of niet. Enfin. 

vandaag in de boardroom in Heverlee gaan eten. We hebben echt genoten van het gezelschap. Het is zo veel jaar geleden dat we mekaar nog gezien hebben. Toch ben je onmiddellijk weer bij na enkele minuten gesprek. Natuurlijk moet er een beetje update volgen, maar het herkennen en terug brengen naar hetgeen je nog over "vroeger" weet, gaat zeer snel. Ik hoop dat het zo lang niet meer zal duren voor we mekaar nog eens terug zien. Echt genoten.

De dokter was bij tante geweest en ze had een hartslag van 34. Ofwel is ze een enorme sportvrouw, ofwel heeft ze het slecht verstaan of heeft hij het mis gemeten. Maar zo een trage hartslag is niet normaal. Zelfs Eddy Merckx kan daar niet aan in rust. Vandaag dus naar de kliniek voor een onderzoek en enkele dagen met zo een meter rond haar nek rond lopen. Vrijdag gaat Amandine terug met haar naar de dokter om de uitslagen af te laten lezen. Ben curieus om alles te weten.

we waren vandaag, ai nee, ondertussen al gisteren 10 jaar getrouwd. Niemand die ons daarvoor belde of een bezoekje bracht. Geen erg, want we waren het bijna zelf al vergeten, als het niet op onze kalender zou gestaan hebben. Nochtans gaan we alle jaren met de huwelijks verjaardag op restaurant. Zo een traditie. Dit jaar hebben we afgewacht of er misschien iemand zou langs komen, omdat het toch een speciale dag was. Niemand gezien of gehoord. Och ja, zo erg is het ook weer niet. We tillen daar niet zo zo zwaar aan.

Je weet dat mijn broer regelmatig boeken meebrengt van of over Timmermans. Onlangs had hij een werk mee van Axel Bouts ipv Timmermans. "gelieve de familie te volgen" was de titel. Ondertussen ben ik over de helft in dat boek en ik moet zeggen dat het werkelijk schitterend is. Ik ben niet zo een fanatiek lezer, zoals mijn jongste zoon bv, maar ik denk toch dat dit tijdverdrijf meer plaats zal gaan innemen in mijn leven. Er is nog zo veel te ontdekken. Luchtkastelen bouwen, want ik heb niet enorm veel tijd met al de rest van de dingen die ik doe. Misschien andere bezigheden afschaffen en vervangen.  

Kijk, als we in het buitenland zijn, maken we foto's van alles en nog wat. Ik zeg dat dikwijls tegen Amandine, hier lopen we alles en nog wat voorbij, zonder er aandacht aan te schenken en als we op reis zijn, maken we er een foto van. Zelfs de meest banale dingen. Is het de stemming en de sfeer of omdat we gewoon met vakantie zijn.

Gisteren was mijn broer op bezoek en we hadden het er nog over dat, hoe ouder je wordt, hoe sneller alles lijkt te gaan. Je staat maandagmorgen op en het is terug weekend voor je het goed beseft. Gisteren op de radio hoorde ik een gesprek met iemand die dan nog zegde dat de te verwachten leeftijd voor een man, 80 jaar is. Even slikken, want dan is er al een zeer groot gedeelte van mijn leven opgebruikt. Zo veel schiet er dan niet meer over. Gisteren stuurde Kathleen dan ook nog een mail, die tot nadenken strekt. Stel niks uit, maar doe vandaag, wat je eigenlijk een van de volgende dagen of weken had willen doen. Ik zou nog graag de trouw van mijn kleinkinderen willen mee maken, maar als het alsdan nog 80 zou worden, ga ik er een aantal missen misschien. Ik ga proberen door te doen, want ik wil graag de speeches doen op dat huwelijk. 

Jullie weten al lang dat ik een Felix Timmermans fan ben. Dikwijls als mijn broer op bezoek komt, brengt hij een boek mee, van of over de Fee. Ondertussen heb ik een aanzienlijke verzameling. Ooit vertel ik wel eens de volledige geschiedenis hier over.
We zouden zo fier moeten zijn over deze Vlaamse schrijver. Hij is in tientallen talen over de ganse wereld gepubliceerd. Al ben ik er zeker van dat een vertaling nooit de eigenste Vlaamse taal kan evenaren. Hij kon de natuur of een plaats waar zijn roman of vertelling begon, altijd zo mooi beschrijven, als was je er zelf bij. Je kan gewoon alles zien en voelen. Hier het begin van het alom gekende Pallieter. Ik haal nu de begin zinnen van het bekendste boek aan, maar in alle andere werken is dit ook zo.
" In de eerste Lieve Vrouwkensdagen was de lente ziek. De zon bleef weg en klaterde maar wat van tijd tot tijd, zo door een wolkenbolleken, een bussel licht op de gele boterbloemen. Het verse groen dat zij langs alle kanten geweldig uit de grond, de bomen en het water had gezogen, zat er ongeduldig op te wachten. Maar in de avond van deze dag was de volle maan, rood gelijk een blozende appel, uit de wolken gebroken......"
Even een sfeerbeeld. Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen dit kan appreciëren, maar kijk dan eens naar een van zijn eenvoudige schilderijtjes. Deze zeggen echt even veel.

Oei, slecht nieuws bij de tandarts deze morgen. Mijn tandbot is absoluut niet goed meer (osteoporose) en een aantal tanden zullen er uit moeten, want ze hangen nog maar met een klein stukje vast aan mijn kaaksbeen. Ze stelde voor om er onmiddellijk enkele te trekken, maar daar ben ik niet op in gegaan. Even laten bezinken en misschien wachten tot ik een serieuze ontsteking krijg of enorme pijn. Zo doen de meesten dat. Natuurlijk kan de wet van murphy spelen en me een enorm abces bezorgen op bv kerstavond. Enfin, ik moet dringend een beslissing nemen, wat te doen.

vandaag zijn we met heel de bende samen gekomen bij Goedele om het vernieuwde huis in te huldigen. Tof om weer eens iedereen te zien, maar, daar zijn we eigenlijk niet voor gegaan. Het is een zeer mooie realisatie. Ik ben echt onder de indruk. Zeer veel kleine details die het geheel echt schitterend maken. Het is een prachtig huis geworden. Licht en luchtig. Er is nog een hele boel werk, maar ze wonen al en dat is het voornaamste. Echt een dikke proficiat.
Spijtig was de kleinste spruit ziek en moest Trui voortijdig met hem vertrekken. De twee meisjes van Goedele worden echt groot, zo wel in gestalte als in hun gedrag. Schitterende dames.