Archief

Ik zag deze titel staan als een mogelijke benaming voor ons Belgenland. Goed gekozen. Absurdistan! Ik heb me toch weer laten verleiden om even naar "villa politica" te kijken. Mensen toch. Ik blijf me er altijd maar aan ergeren. Eerst en vooral zetelt er een fractie van de door ons verkozen personen en dan nog zijn ze er met hun verstand niet bij. Er staan meer zetels leeg, dan er bezet zijn. Voortdurend loopt daar volk in en uit en die gaan dood gemoedereerd eerst nog een hand of een kus geven aan iemand die zich toch geroepen voelt om te komen zetelen. Dan beginnen ze een smsje te sturen of gaan ze zien welke berichtjes ze op hun laptop hebben. Ze lezen een tijdschrift of een krant en de spreker is bezig tegen niemandsland. Absurdistan! Clownesk!

Kinderen! Ik zie de mijne zo graag, maar ze zijn ondertussen volwassen en dus de jeugdzorgen van tegenwoordig zijn er niet meer. Ik zou er niet meer durven aan beginnen in deze tijd. Wat je al allemaal niet kan horen op het radio en tv nieuws. Gisteren nog een tiental jongeren die een school overvallen. Allé mensen, hoe is het mogelijk. Twee jonge mensen die iemand neergestoken hebben en die met de noorderzon vertrekken naar het buitenland. Nooit meer een strafprocedure? Nochtans mijn kleinkinderen en dus ook de ouders, zijn goed bezig. Misschien is dit allemaal relatief. Elke leeftijd heeft natuurlijk zijn mogelijkheden en problemen. Misschien hadden we het nu ook nog aangekund. Wie weet? Toch heb ik een grote angst hier rond. Te oud geworden ondertussen? Chrisostemos vieren? Een pak mensen zijn er vorige nacht op uit gegaan om vandalen streken uit te halen in de buurt. Laatste feiten om 5 uur vannacht. Een uitloper van de viering? Viering????Moet het nu momenteel allemaal zo aflopen. Kan er geen plezier meer gemaakt worden op een "gezonde" manier??? Misschien een te bezorgde grootouder?

Gisteren belde mijn oudste dochter of ze even kon binnenspringen met de twee kleinkinderen. Toevallig was ik pannenkoeken aan het bakken. (zoete goesting) Sare had pas haar nieuwe definitieve bot voor haar gebroken pols. De gelegenheid natuurlijk om daar iets op te schrijven. Alweer een tijdje geleden dat ik ze allebei nog gezien had. Toffe kinderen. Moeder ook natuurlijk.

Gisteren was het weer zo ver. De tiende aflevering van una voce particolare (ncrv), met een overzicht van een aantal vorige deelnemers aan deze zangwedstrijd, waarin men een klassiek geschoolde stem zoekt. De vorige jaren hebben we geen enkele uitzending gemist. Er waren een aantal prachtige stemmen bij, die nadien zelfs een wereldtour gemaakt hebben. Zeker kijken dus vanaf volgende zaterdag rond 20,15 uur op Ned 1.

Och, deze namiddag kon ik niet blijven zitten en dus besloot ik maar om wat oud brood naar de eenden te brengen op de vijver die achter mijn tuintje ligt. Plots hoor ik iemand roepen vanaf de straatkant en ik wil zo rap als het kan gaan kijken wie me er, met zo een kou, een bezoek komt brengen in mijn hofke. Ik wil snel het brugje over de beek nemen en ik schuif toch wel uit zeker en val pardoes in het ijskoude stromend water. Gelukkig waren het mijn zus en schoonbroer, die daar kwamen wandelen en me opeens niet meer konden terug zien en die dan zeer snel daar waren om me uit het ijskoude water te halen. Ik lag op mijn rug en hing met mijn schoen vast, tussen een draad en een metalen stang. Gelukkig waren zij daar om me te helpen, want anders had ik nog mijn schoen moeten proberen uit te wringen en dan had dit avontuur nog een beetje langer geduurd. Kletsnat terug naar huis gereden en onmiddellijk een hete douche genomen. Alle kleren in de was. Niet om snel te vergeten.

Vandaag zijn we bij mij oudste zus op bezoek geweest. Ze had er zo op gehoopt dat ik prei van uit mijn tuintje zou mee brengen. Ik ben deze morgen wel gaan kijken, maar de grond was zo hard bevroren, dat er geen doorkomen aan was. Het bezoek was in gezelschap van mijn nicht Mariakke en haar echtgenoot. Het was al heel lang geleden dat ze mekaar gezien hadden en het weerzien was de moeite. Ze hebben er van genoten en wij dus ook.

Ik was wat foto's aan het ordenen en zeer toevallig kom ik op een exemplaar van het café 't veloke in Gent. We waren enkele jaren geleden op bezoek bij nicht Kathleen, die daar al een aantal jaren woont. Zij daar dus naartoe met ons. Zo een etablissement heb ik nog nooit gezien. Het steekt er bomvol met alles en nog wat (klik op de foto) en je hebt amper plaats om je drankje dat je bestelde, ergens deftig neer te zetten. De uitbater vertelde gans zijn leven en ondertussen was hij een houten ladder aan het opbranden in zijn open haard. Hij schoof die naargelang ze verder oprookte, telkens een stukske verder in het vuur. Terwijl hij zo bezig was, had zijn poes ons avondeten al aangepakt. We hadden een broodje met americain gekocht en achter ons neergelegd en de kat was er al volop van aan het genieten. Al wat de cafébaas nog aan kleding heeft, hangt op de rugleuning van de zetel waar hij naast de haard in zit. Enfin, als je ooit eens in Gent komt, moet je er zeker eens binnen springen.

Ik kan er echt niet aan doen, maar ik denk zeer veel aan het drama in Dendermonde. Mens toch, al die onschuldige wichtjes. Hoe kan iemand zo iets toch doen. Gestoord! Voorbeelden van uit Amerika en andere landen? Naar ik op het nieuws hoor was de dader een stille en teruggetrokken jongen. Invloed van wie of wat om toch zo iets dramatisch te doen. Ongeloof! Je kan moeilijk in de hersenen van iemand kruipen en mee voelen en zien wat hen bezielt. Iedereen is aangeslagen en vol onbegrip voor een dergelijke daad. Natuurlijk denken wij vanuit onze veilige leefwereld en we kunnen dit absoluut niet begrijpen. Ik denk dan natuurlijk aan mijn kleinkinderen. Jongens, ik kan het me absoluut niet voorstellen! Egoïst? Als het toch maar niet in mijn omgeving zal gebeuren! Ik leef echt mee met de ouders en al de familie in de nabije omgeving van de slachtoffers. Ongeloof is alles wat me bezig zal houden in deze lugubere zaak.

Nog eens heerlijk ontspannen naar enkele nummers van Mahalia Jackson geluisterd. Mens toch wat een stem. Zo maken ze die niet meer. Waar is de goeie ouwe tijd toen ik als jong broekje, door mijn broer, die stem leerde kennen en appreciëren. Hij heeft wel degelijk op dat gebied een grote invloed op mij gehad. Timmermans leren kennen en lezen. Een pak goeie muziek, zoals negro spirituals, Porgy and Bess en ook en een aantal van de ouwe jazz legenden ongelooflijk laten beminnen en grondig beluisteren. Ook het houden van kunst in al zijn aspecten komt al van op jonge leeftijd. We waren een eenvoudig en bescheiden gezin, bijna arm om het zo maar te zeggen, maar op dat gebied ben ik nooit iets te kort gekomen. De waardering voor al wat mooi is in de natuur, op gebied van literatuur, kunst en muziek, dat hebben we met volle teugen kunnen inademen. Agnes en ik probeerden dit ook aan onze kinderen mee te geven en we zijn daar zeer goed in geslaagd. Geen dikke nek, maar als je ziet wat er met elk van hen gebeurde van jongs af aan tot nu, kan je daar alleen maar fier op zijn.

Vandaag naar de bank geweest om een en ander in orde te brengen. De sfeer is niet meer wat het ooit geweest is. Ze zijn allemaal een beetje down precies. De moed in de schoenen. Toch blijven doorgaan en proberen te verkopen. Klanten lopen weg bij de ene en worden klant bij de andere, om dan daar te vernemen dat er ook problemen zijn. Zouden er nu echt mensen zijn die het geld onder hun matras gestoken hebben, zoals vroeger? In een kous? Een zwarte kous?