Archief

Gisteren hebben we een vervroegde verjaardag van Heleentje gevierd omdat ze vandaag al weer naar Portugal vertrekt. Zo hadden we nog eens alle kleinkinderen samen. Altijd een groepsfoto maken bij zulke gelegenheid natuurlijk.

mensen toch. Ik die altijd zo levenslustig en vitaal was. Ik kruip momenteel door het leven. We hadden vandaag bezoek van een weduwe van een ex collega en ik doe altijd mijn best om ze zo goed mogelijk te ontvangen. Door mijn vermoeidheid stond mijn verstand op nul en kost het enorm veel moeite om nog een waardevol gesprek te voeren. Nog enkele weken en dan is er hopelijk de oplossing met zo een slaapmasker. Waarom moet je in België heel die molen door voor je aan zo een ding geraakt. Bureaucratie!!! Mijn vlammeke is bijna uit.

toch naar mijn tuintje geweest deze namiddag, maar enkel om in mijn serre te bewateren en te oogsten. Weer 7 kilo tomaten. Ik heb ook oregano geplukt en die ligt nu te drogen. We gebruiken dat bij elke bereiding met tomaten. 's Avonds duivensoeppeke gemaakt voor mijn zus. Straks doen we die dan naar haar. Ze moet aansterken en naar men zegt is dit een goeie remedie. Grootmoeders wijsheden. In mijn serreke was het 42 graden, dus het zweet liep er vanaf toen ik thuis kwam. Een goeie douche genomen.

vermits ze voor deze namiddag 30 graden voorspellen, zal het geen tuinweer zijn, maar eerder een wandeling onder het beschermende lover van een bos. Wat natuur en gezonde lucht opsnuiven.

het wordt hoog tijd dat ik langs die slaapkliniek kan gaan. Ik val zo wat in slaap waar ik sta, maar ik kan niet slapen vanwege mijn RLS. Als ik in mijn tuin ga werken is dit puur op wilskracht, want eigenlijk kan ik niet meer. Ik heb momenteel geen natuurlijke slaap meer en heel mijn bioritme ligt in de knoop. Vakantie is pas voorzien voor oktober. Misschien dat ik daartegen weer de "oude" ben. Om je bloot g.. te laten zien.

Naar jaarlijkse gewoonte gaan we altijd eens naar hapje tapje in Leuven. Een culinaire belevenis. Meer om de sfeer eens op te snuiven. Toch houden wij ons aan de jaarlijkse traditie om oestertjes te gaan eten en een glaasje champagne daar bij te drinken. Meestal gaan we dan ergens een volledige schotel eten in een restaurant. Er zijn proevertjes genoeg over de ganse binnenstad, maar we gaan soms toch nog op restaurant. Ach ja, ieder zijn meug.

De oogst is zo overweldigend dat we dus regelmatig tomaat eten. Tomaten met gehakt staan minimum één maal per week op het menu. Wat we ook geregeld eten is het volgende; in een ovenschotel leg je een laag vis en daarboven een laag ajuin. Daarop een laag aardappelen en dan een laag tomaat. Elke laag kruiden met cayennepeper, zout laurier en oregano. Ui eerst een beetje laten stoven en de aardappelen ook voorkoken. Bovenop een laag paneermeel en enkele klontjes boter. In de oven en smullen maar.

Ons vriendenkoppel hadden we uitgenodigd voor een kastelenroute en een etentje bij Jeroen Meeus. We zullen een zieke moeten gaan bezoeken in hun woning. Geen probleem. Geen erg. Altijd zeer tof om hen terug te zien. Ik kijk er al naar uit, of het nu hier is of op verplaatsing, maakt niet uit. Zulke eerlijke en warme mensen kom je niet vaak tegen, dus denk ik zo maar, waarschijnlijk komen ze dan een paar weken later wel naar ons. Dubbel plezier.

je zal me niet horen klagen, maar gisteren mocht ik volgens de weerman niet in mijn tuin gaan werken, wegens te ongezond. Dus dan maar geluisterd naar die man en 's middags een uitgesteld etentje voor mijn verjaardag, samen met het vrouwtje. Boardroom natuurlijk. Ons lievelingsrestaurant. Toch nog gaan gieten in de serre in de late namiddag. 48 graden met beide deuren open. De tomaten groeien terwijl je er bij staat. Gisteren weer 5 kilo ingevroren.

in mijn boek schreef ik dat er van alle gedane beloftes bij het afscheid nemen op je werk niet veel over blijft. Wel vorige week was er een goeie vriend op bezoek en vandaag belde Sonja voor mijn verjaardag. Zij heeft al altijd een belletje gedaan en ze zal het nooit vergeten. Toch ga ik mijn mening niet herzien. Je bent na een korte tijd gewoon vergeten. Toch bedankt Sonja en Tom. Tof.