Archief

Wat een ziekte al niet kan teweeg brengen. Na mijn kanker van vorig jaar had ik zeven weken bestraling en een tijdje geleden weer onder het mes met een volledige verdoving. We werden deze middag uitgenodigd voor wat een zalig diner moest zijn. Door de bestraling en misschien ook door de rest, zijn mijn smaakpapillen zo goed als uitgeschakeld. Ik heb geen zin meer in eten en daardoor ben ik nu al 19 kilo vermagerd. Door dat zwaar afvallen zie ik er nu uit als een oud manneke. Jonger kan ik niet meer worden, maar er mogen gerust een aantal grammen bij. Onder mijn kin hangt daar nu een pak vel te zwabberen. Echt geen zicht. De dokteres gaf me echter weinig hoop. de symptomen kunnen tot een jaar duren en sommige dingen komen nooit terug. Ik ben op korte tijd een oud ventje geworden.

Iemand belde om te vragen hoe het met mij en met mijn echtgenote ging. Sympathiek natuurlijk, maar als je dan begint te vertellen en ze onderbreken je om plots met hun eigen problemen af te komen, dan heb ik het gehad. Dan denk ik, nee ik ben er zeker van, dat ze gewoon eens iets willen vertellen over wat er de laatste tijd met hem of haar gebeurde. Mij geen probleem, maar dan moet je het niet laten overkomen of je hebt interesse voor het dagdagelijks leven van iemand anders. Zeg gewoon dat je eens iets kwijt wil en ik zal wel luisteren en raad geven als ik dat kan. Nu dacht ik in eerste instantie dat er toch nog iemand was die eens naar mij wilde luisteren, maar niks was minder waar. Ik trek het me niet aan, de laatste tijd ben ik meer gewoon. 

Kinderziektes zeggen ze. We wonen in een nieuw appartement en we hebben ons deel al gehad. Vannacht stond ik met mijn voeten in het water toen ik naar het wc wilde. Ik ga eens allemaal opsommen wat er tot nu toe fout liep. De verlichting in een van de kamers werkte niet. De afloop van de wasmachine lekt. (nog steeds) De spoeling van het wc bleef lekken. Een halve meter van de tochtlat aan de achterdeur is er onderuit gekomen. De parlofoon werkte niet en de knop om de deur beneden open te doen, doet het nog altijd niet. Kinderziektes! Toch woon ik hier zeer graag, maar de problemen moeten opgelost worden.

Vroeger was ik een echte sloddervos en ik liet papieren en rekeningen rondslingeren tot ik soms een herinnering kreeg. Na onze verhuis had ik het goede voornemen om alles dag per dag bij te houden. Tot nu toe lukte dat aardig, maar toch vind ik een factuur terug van een week oud. Geen probleem want de vervaldag is pas 23/3. Morgen toch die overschrijving doen. Bij de verhuis hadden de mannen niet beter gevonden dan alle papier dat hier en daar lag in een doos te gooien. Wel zelfs dat klasseerwerk zit er al een tijd op. Mooi in enkele mappen per onderwerp. Ik was fier op mezelf, want dat had ik in jaren niet meer gedaan. Toch zal ik me moeten herpakken, want op tafel zie ik al terug een klein stapeltje liggen. Morgen moet dat weg.

We hebben hier in het appartement een toestelletje waarmee we kunnen zien wie er aan de deur staat, waarmee we het licht beneden kunnen aan doen, waarmee we kunnen praten met de mensen die aanbellen en in theorie ook nog de deur open doen. Dat laatste werkt al niet sinds maanden. Dus telkens er iemand aan de deur staat moet ik zeggen dat ik wel naar beneden zal komen. Ik heb dit al verschillende keren aan de verantwoordelijke door gegeven, maar tot nu toe geen reactie. Ik probeerde dat ding zelf open te gooien om eens te kijken of ik zelf de herstelling kon doen. Heel even aan mispakt. Ik krijg dat ding maar half open en ik durf niet verder door gaan of ik maak stukken. Nu krijg ik het zelfs niet meer dicht. Ondertussen moet ik nog steeds naar beneden om de bezoekers binnen te laten. Ik ben echt benieuwd wanneer dat probleempje opgelost zal zijn.

Ik heb hier een pak cd's steken en ik heb het in mijn hoofd gehaald om die volgens genre en ook nog alfabetisch te klasseren. Een luizenwerk, maar ja, ik ben er aan begonnen en ik ga er mee door. Tegelijkertijd ben ik dan ook maar een excell bestand aan het aanmaken, zodanig dat ik later gemakkelijker kan terug vinden wat ik zoek. Na mijn boeken, nu mijn cd's op orde. Ik zit bijna in de helft van al wat ik heb en het valt mij op dat ik minder klassieke muziek heb dan ik wel dacht. Let op, het is behoorlijk wat, maar ik had veel meer verwacht. Al de andere brol steek ik zo hoog mogelijk weg, want dat beluister ik toch niet. Ik mag ze van mijn vrouw niet weg doen, want anders waren ze al lang de deur uit. Ik zie hier Humperdink, Elvis, de mooiste slows en zo van die rommel meer. Als het aan mij ligt, weg er mee.

Dit is voor mij echt genieten. Vandaag was de verjaardag van amandine en we hadden een dertigtal mensen uitgenodigd om dat te vieren met een BBQ brunch. Bij dergelijke gelegenheden is dit echt genieten voor mij. Ik doe mijn toer en ga met iedereen eens praten. Glas in de hand en rondgaan van de een naar de ander. Dan kom ik echt tot leven. Een babbel hier en een praatje daar. Er zijn dan mensen die je al een tijd niet gezien hebt en dan is het bijpraten natuurlijk, afspraken maken of andere dingen bespreken. Mijn operatie van eergisteren is dan volledig vergeten. Er waren zo veel babbels dat ik bijna vergeten te eten was. Iedereen had al lang gedaan toen ik nog moest aanschuiven. Het heeft me gesmaakt, zowel het eten als het gezelschap. 

Opertie achter de rug. Natuurlijk loopt er bij mij altijd wel iets verkeerd. Ik ben veel te ongedurig en ik dacht in de namiddag al thuis te zijn. Uiteindelijk werd het 22,15 uur. Ik moest al om 8 uur in de kliniek zijn en dacht dat ik dus als eerste aan de beurt zou zijn. Vergeet het maar, om 10 uur zijn ze begonnen aan de voorbereidingen en vanaf dan kon het blijkbaar niet snel genoeg gaan. De chirurg stond al te wachten samen met de anestesist. Binnen de paar minuten was ik in dromenland en drie uur nadien werd ik wakker in de ontwaakkamer. Ik drong aan om in de namiddag al te vertrekken, maar dat lukte niet. Het zou ten vroegste 19uur worden zegden ze. Niemand is graag in een kliniek, maar mijn geduld is altijd zeer klein. Later verontschuldigde ik me voor mijn voortdurend aandringen, maar blijkbaar was ik een zeer kalme mens in vergelijking met anderen. Toch dachten ze dat ik de nacht daar zou doorbrengen, want ik heb een papier moeten tekenen dat ik vertrok op eigen verantwoordelijkheid. Het is achter de rug!!!

Vorige vrijdag ging ik op onderzoek in de kliniek in verband met mijn liesbreuk. De dokter vertelde mij dat ik daar nog een hele tijd kan mee rondlopen zonder dat het een klembreuk zou worden. Zo zit ik niet in mekaar. Ik heb last en vroeg of laat moet er toch ingegrepen worden, dus ik vroeg de eerste dag dat dit zou kunnen gebeuren. Nu vrijdag mag ik al onder het mes. Dat is veel gezegd, want het is een kijkoperatie, maar wel onder volledige verdoving. De mensen aan wie ik het vertelde verklaren mij zot, want zondag hebben we een verjaardagsfeest voor Amandine. Blijkt nu dat je daar een aantal dagen last van hebt. Dan zal ik maar stilletjes ergens blijven zitten zeker? Maar ook daar zeggen diezelfde mensen dat me dat toch niet gaat lukken. Dan zal de genezing maar iets trager verlopen, maar ik verander niets meer aan de planning.

Vroeger schreef ik zeer regelmatig iets op mijn blog, maar dit verwaterde de laatste maanden. Natuurlijk heb ik er een uitleg voor, maar die ben ik jullie niet verschuldigd. Deze middag in het restaurant een van de allerzuurste gezichten gezien, die ik ken. Ik weet dat die vent me niet zo graag mag, maar om dan beginnen te roepen en zijn ongenoegen laten blijken in vol restaurant, gaat er net iets over. Gelukkig kan ik altijd mijn kalmte bewaren. Zijn vrouw was erbij en het was lang geleden dat ik die nog eens gezien had. Terwijl die nurk zijn auto aan het parkeren was is zij bij mij aan tafel komen uitwenen. Uiteindelijk ben ik dan de lelijke en de slechte in zijn ogen.Zulke dingen trek ik mij minder en minder aan. Uieindelijk ben ik geen wereldverbeteraar.