Archief

Mijn schouder is iets beter en dus maar terug beginnen schilderen in de garage.Een tweede couche over alles aan het zetten, want ik was niet tevreden over mijn werk. Och zegt iedereen, het is toch maar een garage. Dat is ook zo, maar ja, ik wil het toch proper en netjes afgewerkt. Nochtans begon het al slecht deze morgen. Bij de eerste streek die ik wilde doen, liet ik die borstel uit mijn handen glippen en die kwam natuurlijk terecht op dat stuk van de vloer, waar er geen afdekmateriaal lag. Gelukkig is de verf van tegenwoordig vervaardigd op basis van water en dus vrij gemakkelijk te verwijderen. Toch zal ik een dag rust moeten inlassen, want mijn schouder begint weer pijn te doen. Ooit komt het allemaal wel in orde. Toch zal het de laatste keer zijn in mijn leven dat die garage nog onderhanden zal genomen worden. Het is tenslotte maar een opbergruimte. 

Politiek!!! Wat een comedie weer. Juncker moest en zou vanuit België de persoon krijgen die hij voor ogen had en zijn wil geschiedde. Ze is zeer bekwaam en zeker de beste keuze, daar bestaat geen twijfel over. Nu denk je toch niet dat onze vriend Peeters uit eigen wil afziet van het premierschap. Langs de ene kant zal er druk geweest zijn en/of er zal wel een compensatie tegenover staan. Eigenlijk wou ik hier een ganse bladzijde over schrijven, maar het is er weer over en ik laat het bij deze paar zinnen.

Vorige week moest ik in de kliniek zijn voor het aanmeten van een bestralingsmasker. Eigenaardig hoe dat in zijn werk gaat. Ze leggen een soort gaas over je gezicht en dat voelt aan als een warme handdoek. Die neemt de vorm aan van je hoofd tot aan de schouders en door de verpleging worden de details bijgewerkt. Tegelijkertijd maken ze een scan en nadien geeft de dokter precies aan waar er bestraald moet worden. Dat stukje wordt dan weer uit dat masker geknipt en op die manier hebben ze altijd de juiste omgeving voor de stralen. Ik vond op internet een foto van zo een ding.

Net nog op TV gehoord. In Nederland is een "eu" een "ui". Euthanasie spreken ze daar uit als uithanasie. Hetzelfde met therapeut, leukemie, pseudoniem en ga zo maar door. Ik zocht dit op natuurlijk en het heeft te maken met het Grieks waarin die "eu" ook een "ui" is. Nederland blijkt het enige land in de wereld te zijn waar ze die uitspraak gebruiken. Toch spreken de Nederlanders dan weer Europa en reuma uit met "eu" en niet met "ui". Waar zit het verschil?

De latste dagen h eb ik de muren en de voer in de garage geschilderd. Moesten in dit bericht nu tikfouten staan moet je niet verschieten. Mijn rechterarm is zo goed als onbruikbaar. De muren zijn zeer poreus en het was een zware klus om die te verven. De vloer viel mee. Het is een betonnen gepolierde vloer, maar het was 38 jaar geleden dat die geschilderd werd. Gisterenmorgen had ik al pijn in mijn schouder, maar, omdat ik niet tevreden was over het resultaat, ben ik die een tweede keer gaan insmeren. Resultaat is dat ik nu mijn arm zelfs niet meer kan opheffen. Vergeet de reclame over al die zalfjes, rusten zal de enige manier zijn. 

Eerst en vooral wil ik me weeral eens verontschuldigen om een aantal dagen niets van mij te laten horen. De reden is altijd dezelfde, RLS en dus veel te weinig slaap en dus absoluut geen zin om toch nog iets te schrijven. Vandaag hoorde ik een enorme ruzie, met aan het einde een gegooi met het servies. Nadat alles stil is hoor je dan alles bij mekaar vegen en dan hoor je geen woorden meer. Wat drijft mensen om hun gelijk te halen en daardoor een vlammende woordenstrijd aan te gaan? Jij denkt dat je gelijk hebt en de tegenpartij is van hetzelfde overtuigd. Toch kan je zo iets in alle sereniteit oplossen. Ruzie is van alle tijden en in alle lagen van de bevolking terug te vinden. Al zeer veel jaren gebruik ik mijn verstand en voor ik een tegenwoord geef, denk ik eerst goed na. Nooit zal ik iets luider zeggen, maar eerder proberen te kalmeren. Mensen die niet meer opgewonden zijn, kunnen een gewoon verstandig gesprek voeren. Ruzie staat niet meer in mijn woordenschat.

Vandaag weer een rotdag voor mij. Twee onderzoeken in de kliniek en dat betekent wachten en ik kan daar niet tegen. In plaats van een boek, neem ik altijd mijn sudoku mee. Ik vind dat de tijd dan sneller doorgaat. Ze hebben het gekunnen voor de afspraken. Voor het eerste onderzoek om 8,30 uur moet ik niet nuchter zijn, maar voor dat van 10, 30 uur wel. Hadden ze die niet kunnen verwisselen? Het zal wel zijn reden hebben zeker. Nadien moet ik ook nog op gesprek bij een specialist en een prof. Het ergste is echter voor de namiddag. Om twee uur moet ik bij de tandarts zijn om een verstandskies te laten trekken. Daarzie ik het meest tegen op. Och ja, straks is alles weer vergeten.

Een verzamelaar is een eigenaardig iemand. Het begon toen ik nog een jong broekje was, met het lezen van een boek van Felix Timmermans dat mijn broer me in de handen had gestopt. Een aantal jaren later had Vik al een aantal exemplaren, maar ikzelf was niet de grote lezer. Toen broerlief verhuisde gaf hij zijn verzameling Timmermanssen aan mijn neef. Die heeft die later dan weer aan mij cadeau gedaan en toen is het begonnen. Ik bestelde een aantal dingen bij een antiquariaat, waarvan sommigen eigenlijk (te) duur waren, maar ik moest en ik zou die hebben. Ondertussen is het niet genoeg dat ik een bepaald boek al heb, ik wil het nu ook nog in een andere, liefst zeldzame, uitgave. Ik geef wel geen exuberante prijzen, maar ik blijf zoeken. Karel, Roeland en Vik kijken ook altijd uit op rommelmakten of 2e handswinkels naar bepaalde boeken die ik graag zou hebben. Ondertussen is het al een mooie verzameling geworden. De waarde ervan speelt geen rol, het is er mij alleen om te doen om die zoveel mogelijk compleet te maken, maar dat kan nooit lukken, want sommige exemplaten zijn te zeldzaam en/of te duur.

Wat een goeie babbel al niet kan doen. Na een aantal nuchtere en realistische, maar vooral positieve mails van Agnes en een goed gesprek met iemand die de ellende van bestraling al drie maal onderging, heb ik de knop in mijn hoofd kunnen omdraaien. Geen defaitisme meer, maar een positieve kijk op wat er me te wachten staat. Ik moet er door. Als ik dan op het einde van de rit te horen krijg dat ik genezen ben, dan is dit allemaal maar een peulschil. Wat betekenen tenslotte 8 à 10 weken in een mensenleven als je nadien nog zo veel te goed hebt? We staan er voor en we gaan er voor.