Archief

Ze maken het allemaal toch zo veel mooier dan het in werkelijkheid is. De reclamemakers zijn echt geslepen mensen. Vermits ik nog altijd geen vaste voeding kan eten, bracht schoonzus, puddingskes, sorbet en soep mee. Toen ik de foto op de doos soep zag staan, kreeg ik onmiddellijk goesting. Een mooie dikke bereiding met balletjes, het zag er echt smakelijk uit. Wat een tegenvaller! Een veel te dunne soep met welgeteld 14 zeer kleine gehaktballetjes op een liter. De foto op de doos liet iets totaal anders vermoeden. Waarschijnlijk werd die genomen nadat ze alle water er hadden afgegoten. Ik schreef daarnet wel dat de reclamemensen geslepen zijn, maar de reclame op tv is gewoon stom. Ik vraag mij af waarom een ceo zich laat verleiden om een dergelijk filmpje aan te kopen. Waarschijnlijk zal de uitleg en de presentatie daarvan zeer goed zijn. Gelukkig wordt hier zeer weinig naar een commerciële zender gekeken, want ik erger me dood aan die stomme reclame.

Die verdomde pijn gaat maar niet weg. De dokteres vroeg of ik thuis pijnstillers had. Ja hoor, die heb ik wel degelijk, maar nu weet ik waarom ze pijnSTILLERS zeggen en niet pijn weg nemers. Het is inderdaad een beetje beter na inname, maar nooit is het volledig weg. Je mag dan ook maar om de zes uur zo een ding innemen, maar tegen die tijd steekt de pijn al weer zwaar de kop op. Gelukkig heeft zo een pilletje ook nog het neveneffect dat je in slaap valt. Morgen misschien wat beter?

voilà, hier ben ik weer, na een tussenstop in de kliniek voor een ingreep. Ik voelde mij goed en zo een leven op een kamertje is niks voor mij. Ik had nochtans alles bij om me bezig te kunnen houden. Laptop mag tegenwoordig in de kliniek en ze voorzien zelfs gratis wifi. GSM was vroeger ten strengste verboden, maar dat is ook geen probleem meer. Op elke kamer is tv, ik had boeken bij en ook sudoku. Maar ja, ik wilde absoluut naar huis en na wat aandringen ben ik (veel te vroeg) vertrokken. Het was minder dan 24 uur na de ingreep en ik heb het moeten bekopen. Na de middag kreeg ik de zogezegde klop van de hamer en ik ben mijn bed ingetrokken. Pijnstillers genomen en uren geslapen. Het zal nodig geweest zijn. Straks zien we weer verder.  

De man of vrouw die dergelijk kleidingsstuk moet dragen, zou ik niet graag tegen komen. Zou een dergelijke maat nu werkelijk bestaan?

Vandaag in de krant. Men twijfelt of er voor de federale regering 10, 11 of 12 ministers moeten benoemd worden. Eén ding is zeker, de helft daarvan moet een Waal zijn. Met mijn klein boerenverstand kan ik dit allemaal niet goed volgen. Er zijn 6,250 miljoen Vlamingen en ongeveer 3,5 miljoen Walen. Waarom moeten zij dan de helft van de ministers leveren? Och ja, er zijn ook nog de Brusselaars met meer dan één miljoen. Nu gaat het enkel over de ministerpostjes, maar over een redelijke verdeling wordt niet gesproken, dat hebben onze Waalse broeders al lang afgedwongen. Een pak Vlamingen heeft destijds toegevingen gedaan uit eigenbelang. In de winkel, op café en op straat, wordt alleen maar gepraat over "zakkenvullers" en toch blijven een aantal van de kies"plichtigen" geanimeerd praten over de politiek. 

Ik weet het niet meer. Gedurende de laatste week moest ik vijf onderzoeken hebben en bij drie daarvan liep het fout. Vorige week werd de dokteres plots weggeroepen voor en spoedgeval. Ok, kan voorvallen. Ik zat daar in mijn blootje, maar ze gooide nog snel een deken over mijn schouders. Toen moest ik een ct scan hebben en de stroom viel uit, net toen ze me onder dat ding hadden geschoven. Blijkbaar kan de generator die stroom niet aan en het was wachten of naar huis gaan. Vandaag dan. Eerste onderzoek geen probleem. Volgende was een NMR. Afspraak om 13,15 uur. Binnen geroepen om 20 voor twee. Na tien minuten leggen ze dat spul stil, omdat de beelden niet scherp waren. Ok, herbeginnen, maar weet dat het een onderzoek is van een klein half uur. Het gaat allemaal door natuurlijk, maar het duurt en het blijft duren. Nu nog wachten op het gesprek met de specialiste morgen. 

Och, wat zagen en zeveren we een stuk over het weer in België. Het is een aanknopingspunt voor een gesprek, maar we kunnen er toch niks aan veranderen. Elk weerbericht begint altijd met de mededeling over welk weer we die dag gehad hebben. Dat hebben we ook wel gezien en gevoeld zeker. Hoeveel weersvoorspellingen krijgen we hier over ons op een dag?  Ik ben het echt beu. We wonen in zo een klein landje dat elke voorspelling bijna onmogelijk en toch verkeerd is. Die weermannen en vrouwen doen misschien hun best, maar zelden of nooit klopt iets van wat ze voorspellen en wat ze 's morgens vertellen wordt 's avonds al weer tegen gesproken. Geniet van het weer zoals het komt en of ze nu vertellen dat het morgen (misschien) gaat regenen of niet, je moet het pakken zoals het komt.

Hier durfde ik toch niet blijven staan. Ooit heb ik eens een briefje achter mijn ruitenwisser gehad waar iets op stond in de aard van: als je je wrak ergens kwijt wil..... Die man had een aantal van die foldertjes geprint, het zal dus de eerste keer niet geweest zijn dat ze voor zijn oprit stonden. Eerlijk gezegd had ik toen niet gezien dat ik fout stond.

Weer een dagje ouder. Gelukkig diegenen die dat kunnen zeggen, al ben ik ondertussen al een oldtimer, maar nog geen wrak. Toch voelt een mens aan zijn knoken dat er hier en daar sleet op komt. Natuurlijk zijn er die tot hun honderd of nog ouder nog zeer fit zijn. Wat is fit in dit geval? Ik zou absoluut niet meer kunnen wat ik 30 jaar geleden deed, maar zelfs dan werd er veel van de arbeid gedaan op karakter. Vonden ze zo maar een pilletje met een beetje karakter uit. 

Ik heb weer de hoofdvogel afgeschoten vandaag. Er waren een aantal onderzoeken voorzien in de kliniek en die begonnen deze morgen om 8,45 uur. Om 8,25 werd ik al binnen geroepen en vijf minuten later mocht ik me al klaar zetten voor het volgende onderzoek. Zo goed kon het niet blijven lopen natuurlijk. Ook hier werd ik weer veel vroeger opgeroepen dan voorzien. Toen begon het. De dokteres werd weggeroepen naar spoed. Een half uurtje wachten. Och ja, wat is 30 minuten? Nadien moest ik nog een ct scan hebben. Toen ik net onder dat ding geschoven werd, viel de stroom uit. Bleek een panne te zijn over de ganse regio. Uiteindelijk werd beslist om eind van deze week nog eens terug te komen. Net op dat moment kwam het nieuws dat er terug stroom was, toch zou ik nog een half uur geduld moeten hebben, want eer dat ding terug kan werken vraagt dat wel even. Uiteindelijk ben ik ongeveer 4 uur in de kliniek geweest.