Archief

Hier zie, ons ma in 1913. Ons moeder had een aantal foto's liggen en ik heb heel die stapel ooit eens meegenomen om in te scannen. Nadien, want zo gaat dat nu tegenwoordig, ging ik met mijn laptop langs om te vragen of ze me nog kon vertellen wie er allemaal op die mooie foto's stond. Gelukkig is ons ma tot het einde goed van geheugen geweest en zo heb ik een pak informatie gekregen. Ik ben nostalgist en ik kan daar van genieten. Wie weet, als ik er ooit niet meer ben, gaat dit alles in de vuilbak belanden. Hierbij een foto van ons ma. Overal staat ze op met een witte strik in haar haar. Ze zegde: "ik had altijd een duif op mijn hoofd".

Deze maskerade heb ik mee gemaakt tijdens mijn prille levensjaren. Het is om een trauma op de doen voor de rest van je levensdagen. Die figuren moesten mij begeleiden tijdens mijn kleuterklassen. Om in je broek te doen en dat heb ik blijkbaar ook enkele keren gedaan. Niemand wil mij geloven, maar wij werden verplicht om na de middag even met ons hoofd op onze armen te gaan liggen om een dutje te doen. Dan waren deze karnavalsfiguren natuurlijk gerust. Ik heb er echt geen goede herinnering aan over gehouden.  

Het is echt een prulletje, maar zo iets begrijp ik niet. Mijn vrouw ligt nu al een week in de kliniek en in elke kamer is er TV. Een afstandsbediening voor dat ding kon ik niet vinden en dus ging ik aan de verpleging daar naar vragen. Voor gans de gang waren er nog drie toestellen beschikbaar, de rest was stuk. Zo duur is dat toch niet? Je kent me, onmiddellijk geschreven naar de ombudsdienst van de kliniek. Ik wacht het antwoord nu af. 

Mijn echtgenote ligt nu al een aantal dagen in de kliniek. Absoluut niks aan te merken over de verpleging. Ze zijn correct en beleefd vriendelijk. Maar, dan komt het. Af en toe wil ik eens een cola of iets anders drinken. Op de gelijkvloerse verdieping staan 5 automaten, dus denk je, geen probleem. De eerste is al drie dagen volledig leeg. In de tweede is er alleen maar Cola Zero meer te krijgen, al de rest is op. In de derde automaat waar snoep in steekt, stak straks nog één zakje chips. Op de vierde staat "buiten gebruik" en in de vijfde steekt alleen maar brood. Wie gaat er nu in Godsnaam een brood halen in een kliniek? Dus ik trok naar de cafetaria. Niemand achter de toog. Een paar minuten gewacht, zonder dat er iemand kwam opdagen. We zijn weekend, dus het zal er niet op verbeteren.

Hierbij een foto van toen ik jong was. Wat een karbonkels van ogen en nu vallen ze bijna dicht. Het leven is er wat uit. Och, wat kan het me nog schelen. Delaatste tijd wat vermoeide blik, maar dat komt allemaal weer goed. Spijtig ga ik die karbonkels nooit terug krijgen. 

Ik kan niet tegen wachten, maar in onze maatschappij ben je nu eenmaal verplicht om hier of daar eens aan te schuiven. Deze morgen moest ik met het vrouwke naar "spoed" in de kliniek. We hadden enorm veel geluk. Bijna geen volk en dus zeer snel verder geholpen. Deze namiddag echter zat de wachtzaal overvol. Oei, daar kan ik dus niet tegen. Natuurlijk wil iedereen als eerste geholpen worden. Toch werd het uiteindelijk nog 19 uur voor mijn vrouw een kamer toegewezen kreeg. Och ja, het is weer achter de rug.

Vrouwke niet goed bezig de laatste tijd en nog ander slecht nieuws gekregen. Veel kopzorgen. Weinig of niet geslapen. Wie staat hier ineens onaangekondigd voor de deur? Onze vrienden van uit Boom. Hartverwarmend. Ik voelde me de laatste tijd wat alleen gelaten en dan staan zij hier ineens. Dat doet zo een deugd! Ik was mijn geloof in de mensheid verloren, maar zij geven me weer hoop.   

Ik weet niet wat het is, maar de laatste tijd begin ik dingen die ik vroeger mooi vond te herontdekken. Zo heb ik eergisteren een uur voor werkjes gestaan die mijn peter ooit maakte. Wat een vakmansschap. Ooit ging ik bij hem les volgen, maar er zullen er weinig zijn die dezelfde vaardigheid hebben. Met een klein tikje van zijn hamer kon hij het kleinste detail weergeven. Dan moet je ook nog eens kijken naar het detail in het detail. Prachtig gewoon.

Misschien heb ik het even moeilijk, maar meer en meer geraak ik teleurgesteld in de mensen. Vroeger schreef ik ook al over mijn ongenoegen over buren en kennissen, die allesbehalve interesse hebben in waar je mee bezig bent. Deze morgen nog: "sorry, maar ik moet mijn auto gaan kuisen". Terwijl je aan het vertellen bent zie je de ogen zo afdwalen. Gelukkig heb ik mijn broer en mijn zussen die echt kunnen luisteren, maar die ook ongezouten hun mening geven. Eerlijke en heerlijke mensen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat er een paar vrienden zijn die echt zeggen zoals ze het denken en dat heb ik echt graag. Uit beleefdheid vraagt iedereen hoe het met je gaat, maar durf niet te zeggen dat het niet zo goed loopt. Ai, ai, echt paniek! Och een mindere periode misschien, maar dat zal wel overgaan.

Bijna voorhistorisch. Probeer nu eens uit te leggen aan de kinderen of kleinkinderen wat een lei en een griffel is. Vertel hun maar eens van het schrijven met een pen die in de inktpot moest gedoopt worden. Toch is het allemaal nog nietzo lang geleden. Bijgevoegde foto vond ik nog als bewijs van dit alles.