Archief

Ik blijf te veel in het verleden hangen. De laatste tijd ben ik zo veel bezig met oude foto's en met de stamboom. Heeft het met de leeftijd te maken? Ik voel me absoluut nog niet oud, maar ik zie vroegere collega's terug en ook hoor ik dan nieuws over mensen die er heilaas niet meer zijn. Nog jonge mensen in mijn ogen. Vandaag is Christianne begraven. Ze was van 1952. Veel te jong dus.  

Bij kinderen en kleinkinderen zoeken we alsmaar naar gelijkenis met een van de voorouders. Heeft hij of zij iets van hem of haar? Och ja, hij trekt op zijn pa of het is helemaal zijn moeder. Mensen zeggen maar wat, zelfs al ben je met een wildvreemd kind op stap, dan nog zeggen ze dat het op jou gelijkt. Hierbij een foto van mijn pa. Ook daar zoek ik dan naar een evenbeeld bij een van de kinderen of kleinkinderen.

Onvoorstelbaar wat momenteel allemaal kan. We waren op bezoek bij mijn schoonzus en ze heeft een kleinkind die bij de geboorte 800 gram woog. Dat manneke, amper een hand groot, lag dan nog aan een infuus en allerlei darmkes en toestanden. Je moet hem nu zien. Ongelooflijk.

Al zo ver in de stamboom (1583) en nu blijkt dat de parochieregisters van voor 1550 onvindbaar zijn. Toch bestelde ik nog een boek waar ik misschien een en ander kan in terug vinden. Eens je daar mee bezig bent, wil je doorgaan natuurlijk. Hierbij een foto van mijn grootmoeder. Toen moet ze nog jong (?) geweest zijn.

Onze buur zijn draadloze telefoon was stuk. Wat deed hij? Gewone batterijen in plaatsen. Na enkele dagen begonnen die uit te lopen. Ha ja, natuurlijk, zo een toestel staat in een lader en je hebt dus oplaadbare batterijen nodig. Het was op een zondag en hij ging dus naar zo een winkel die ook op zon en feestdagen open is. Als je de kostprijs bekijkt van zijn gewone batterijen die stuk gingen en dan de oplaadbare exemplaren (verpakt per 4), dan kan je voor die prijs een nieuwe telefoon kopen. Zoals ik een tijd geleden schreef: wegwerpmaatschappij!!!! 

Een tijd geleden vond ik hier een aantal oude foto's die blijkbaar van een van mijn neven moeten geweest zijn. Ik had ze al op computer staan en wou ze graag terug geven aan de rechtmatige eigenaar. Blijkt nu, na misschien wel 10 jaar, dat ik die ooit eens te leen heb gekregen, maar noch mijn neef, noch ik konden ons daar nog iets van herinneren. Hierbij een foto waar mijn peter op staat in zijn jonge jaren. (2e van rechts) Het is een opname van november 1921.

Toestellen zijn niet meer gemaakt voor een lang gebruik; Gisteren probeerde ik een machine om schroeven ergens in te draaien. Natuurlijk batterij plat. Na meer dan 24 uur opladen, nog geen resultaat. Och, zegt mijn buur, vergeet het maar, na enkele tijd zonder gebruik is die batterij gewoon kapot. Gooi dat ding gewoon weg. Een nieuwe batterij kan je niet meer vinden en die is bovendien dan nog duurder dan een nieuw toestel.  Wegwerpmaatschappij!!! Schandalig, maar toch is het zo. De fabrikanten zijn zeer slim. 

Krijg nu wat. Deze morgen was er op de radio een prof die kwam vertellen dat er in diepvriesgroenten nog meer vitamines zitten dan in verse exemplaren uit de winkel. Daarenboven, zegde hij, zijn ze ook nog beter koop. Zijn uitleg was plausibel. Ik heb een aantal tegen argumenten, maar de man had eigenlijk gelijk. 

De laatste dagen keek ik regelmatig naar het atletiek in Moskou. Het is amper te geloven. Altijd hoger, altijd verder en altijd sneller. Niet voor te stellen dat de hoogspringers hier los over ons plafond kunnen en dat de verspringers de lengte van onze living kunnen halen. Ooit moet dat toch eens ergens eindigen. Natuurlijk beginnen ze te meten met honderdsten in snelheidswedstrijden, waar het vroeger met seconden was. Maar dan nog! Ik bewonder die mensen enorm voor alles wat ze moeten opofferen om dat allemaal te bereiken. Ik kan er met mijn klein hoofd niet bij.

Is dat nu een verkeerde indruk of is het werkelijk zo? Volgens mij verkorten de dagen sneller dan dat ze lengen. Het gaat enorm snel nu. We hebben amper de langste dag gehad en ik vind dat het nu zeer snel achteruit gaat. Veel te snel.