Archief

Mijn laatste jaren op het werk had ik een aantal toffe collega's. Hard gewerkt, maar ook veel plezier gemaakt. Toen ik met pensioen ging werden er dure eden gezworen. We zouden nog regelmatig samen komen. Op de eerste afspraak waren we met 14. De keer nadien nog met negen en de volgende nog met 5. Een paar keer zijn we nog met zijn vieren geweest en je kent het vervolg wel zeker. Met Jos heb ik af en toe contact, maar Tom is de meest fidele. Om 12,30 uur vandaag een sms: is het goed als ik af kom tegen 14 uur? Natuurlijk. Weer goed bij gepraat. Zelfs al blijven er dan maar twee meer over, het doet me telkens deugd om ze te zien. Tom had allemaal goed nieuws mee. Tof. Weer genoten van zijn gezelschap.

Rode poon werd uitgeroepen tot vis van het jaar en ik maakte die nog nooit klaar. Gisteren gekocht en vandaag zal ik die klaar maken, maar hoe? Tientallen recepten te vinden op internet. Het vervelende met die recepten is dat daar dikwijls kruiden moeten bij gebruikt worden die je niet in huis hebt omdat je die nooit gebruikt. Ik hoor die koks op TV graag bezig, maar zij gebruiken die dingen zeer regelmatig. Ik probeer dan maar met wat ik in huis heb. We zullen zien. 

Misschien haal ik hiermee de woede van een aantal mensen op mijn nek, maar dit ging een brug te ver vind ik. Ik heb niks tegen wielertoeristen, begrijp me niet verkeerd, maar ze halen zich dikwijls de woede van andere weggebruikers op hun nek. Gisteren in de krant gelezen: Een dame probeert met haar wagen een groep van een man of vijfentwintig fietsers voor te steken, maar die willen van geen wijken weten. Ze stopt en begint te roepen, waarop een paar van die mensen omkeren en één van die mannen geeft de vrouw een kopstoot. Een gebroken neus als gevolg. Dit is niet meer fietsen als ontspanning, maar zich gewoon agressief gedragen in het verkeer. Zwakke weggebruikers zegt men. 

Al enkele dagen niks geschreven, maar als je leest wat volgt zal je het begrijpen. De dokter is op een paar dagen tijd twee langs geweest. Hij voelt zich hier zo thuis dat hij in de kasten zelf gaat zoeken naar wat we zoal in huis hebben op gebied van medicamenten. Ondertussen aan de beterhand en teug aan het schrijven.

Zo lang op gewacht en zo lang naar uitgekeken. Deze avond dus. Het Requiem van Mozart. Echt genoten. Als dessert thuis nog eens naar geluisterd. Ik geraak er nog aan verslaafd.  

Mens toch, eeuwen geleden. Mijn eerste leerkrachten hier op foto. Het waren toen allemaal dubbele klassen. Dus drie meesters voor zes studiejaren. Nochtans geen slechte herinneringen aan. Toch besloot ons moeder dat ik mijn zesde studiejaar al in Leuven moest doen in de school waar ik ook mijn middelbaar zou doen. Bij de paters Josefieten op de oude markt.  

Gisteren het boekje gekocht van een "een huis vol mensen". Schitterend gewoon! Natuurlijk ook door de oude foto's waarop je nog mensen en dingen kan herkennen. Natuurlijk hou ik daar van. Ik vind daarin mijn jeugd terug in tekst en beeld. Echt genieten. 

De jeugd speelt met alle mogelijke afstandsbedieningen en toestellen. Een gsm, een Ipod en ga zo maar door, is voor hun absoluut geen probleem en ik denk dat ze me nu ook zouden kunnen helpen hebben met de instelling van het scherm in de auto. Door een foute (of meerdere) knop in te drukken, kwam mijn snelheid ineens in mph ipv km/uur. Mensen toch, aan alle mogelijke knopjes gedraaid en geduwd, maar ik kreeg het niet in orde. Dan maar het instructieboekje bij gehaald en uiteindelijk is het me gelukt. Het is zoals met mijn laatst aangekochte gsm. Ik kan er niet aan uit. Te moeilijk. Zoon lief zou zeggen: lees eerst de gebruiksaanwijzing. Dat kan ik toch allemaal niet onthouden. Ik ga je nog iets straffers vertellen. Om de drie maand ontvingen wij een personeelsblaadje van onze ex werkgever. In het laatste exemplaar werd er geschreven dat dit het laatste zou zijn op papier en dus in de toekomst alleen maar via internet te raadplegen. Iemand stelde de vraag: en wat als ik geen computer heb. Antwoord van de redactie: Dan moet je het maar vragen aan een van je kinderen of kleinkinderen. Gelukkig kan ik nog redelijk mee, maar soms heb ik het toch moeilijk.

De natuur is een beetje in de war. We waren deze namiddag in de kruidtuin in Leuven en je kan zien dat alles minstens 3 weken achterop loopt en dat de plantjes niet tot volle groei gekomen zijn. Ach ja, alles zal zich wel herstellen als we nu een klein beetje warmte zullen krijgen. Binnen een paar weken gaan we nog eens terug om het verschil op foto vast te leggen.  

Dit is nu een ordinair onderwerp, maar toch schrijf ik er iets over. Ik wil absoluut geen reclame maken. Moest ik er iets aan verdienen, misschien wel, maar och ja, zo zit ik toch niet in mekaar. Al jaren kopen wij mijn onderbroeken in de Wibra. Zeer degelijke kwaliteit. Echt tevreden over. We zijn er vorige week nog gaan kopen. Prijs 2,49€ per stuk en de boxer 2,99€. Je weet, ik ben altijd nieuwsgierig en ik ging eens op internet kijken naar de prijs van merkproducten. Om achterover van te vallen. Wel, tussen de 25 en de 50€ vind je genoeg en ook nog duurder. Is er een plausibele uitleg voor het verschil in prijs?