Archief

Meer dan een maand is er hier nu dagelijks een verpleegster langs geweest om de wonde van Amandine haar valwonde te verzorgen. Schitterende mensen! Ook nog een luisterend oor. Ondanks het feit dat ze absoluut geen tijd hebben. De meeste mensen snakken naar een babbel. Te weinig geld en te weinig tijd spijtig genoeg.   

Wij doen niet anders dan klagen over het weer. Och mensen, we kunnen er toch niks aan veranderen. Net twee buren tegen gekomen en onmiddellijk ging het als volgt: "Nu hebben we dit jaar nog niks gehad!" "Wat een zomer!" En zo gaan de klachten maar door. Mensen toch! We hebben daar geen enkele invloed op. Bekijk het toch eens een klein beetje positief. Als je de natuurrampen ergens anders bekijkt, dan komen we er hier echt nog goed van af. Natuurlijk begrijp ik mensen met ondergelopen kelders en alle andere ellende, maar veel van die ellende is veroorzaakt door de mensen zelf en vooral door het kapitaal. Ik kan me er over ergeren en er toch niks aan doen. Dat is de grote frustratie.  

ik had reactie verwacht.

mijn bomma bakte destijds de allerbeste frieten van de wereld. Lag dat aan het vet dat ze gebruikte of waren het de aardappelen? In ieder geval, die "zongen" nog als ze op tafel kwamen. Ik maak zelf regelmatig eens van die knapperig en mooi bruin gebakken frieten. Heel dun gesneden liefst. Maar ze kunnen van verre na niet rieken aan die van bomma en die zingen niet meer als ze op tafel komen. Iemand een suggestie om dezelfde kwaliteit te verkrijgen dan hetgeen ik vroeger op mijn bord kreeg?  

Waarschijnlijk zo ergens eens iets gevonden op internet en dan maar opgeslagen in mijn muziekbestand. Toevallig terwijl ik hier bezig ben en mijn oortjes op heb, hoor ik die muziek. Bulgarian Klezmer (of Kletzmer?) Natuurlijk onmiddellijk verder gaan zoeken en je kan er veel over en van vinden. Met plezier en liefde gespeelde muziek. Ook hier kan ik echt van genieten. Terwijl ik dit schrijf heeft mijn computer beslist om me nu een klarinet kwintet van Mozart te laten beluisteren. Het volgende zal "vier leste lieder" van Richard Strauss zijn. Zo ga ik maar door. 

Ik doe de papieren voor tante Lisette. Ik kan begrijpen dat ze dat allemaal zelf niet meer kan. Je weet wel, bankuittreksels halen en klasseren, haar facturen betalen en nadien mooi in mapjes opbergen en al de rest, want België is een echte papierwinkel. Af en toe moet ik ook eens geld van haar rekening halen en naar haar brengen. Die machines bedienen doet ze niet graag en ze weet ook niet hoe het moet. Och ja, een kleine moeite voor mij en graag gedaan bovendien. Misschien is er later voor mij ook een brave ziel die dit alles oplost. 

Verdomme toch. Oei, slecht begonnen als je over dat onderwerp iets wil schrijven. Ik voel me hier soms de biechtvader van het gebouw. Iedereen komt met zijn problemen (pjes) op mij af. Ik zal een luisterend oor hebben zeker. Nochtans kan ik aan het topje van mijn vinger voelen of ze de waarheid spreken of ze me voor hun kar willen spannen. Och ja, dan is het ook maar zo, maar soms kan het te veel worden.

In een appartementsgebouw is het natuurlijk een komen en gaan. Omdat iemand me vroeg om de foto's van vorig jaar door te sturen, ben ik natuurlijk gaan kijken wie er toen aanwezig was. Een aantal mensen ontbreken gewoon dit jaar en natuurlijk zijn er nieuwe gezichten bij gekomen. Zoals ik al een paar keer geschreven heb, praat ik met iedereen en zeg ik ook goeiedag tegen iedereen die ik hier tegen kom. Ik ben zo en ik zit zo in mekaar. Dit jaar een Zuid Afrikaanse tegen gekomen en twee Senegalezen. Toffe mensen. De foto die ik hier bij plaats heeft daar niks mee te maken, maar het was ook een spontane dame.

Gisteren hadden we het jaarlijkse buurtfeest. Weer plezant. Geluk gehad met het weer. Af en toe een kleine bui en dus de tafels even onder de tent zetten om ze enkele minuten later terug in de zon te plaatsen. Minder volk dan vorig jaar, maar toch nog een aantal nieuwe mensen leren kennen. Voor mij is dat het belangrijkste van zo een feestje. Mensen ontmoeten en een babbel doen. Echt van genoten. 

Deze namiddag is er een buurtfeest. Deze morgen om 8,30 waren ze al bezig om tenten te plaatsen. Natuurlijk al foto's gaan nemen en een handje toegestoken. Al volop plezier en lachen. Wat gaat dat straks worden? Ik hou van dergelijke bijeenkomsten. Morgen zeker meer hier over.