boek onder lava

Donderdag 1 maart 2007

zwemmen in een boerka

zwemmen in een burka In zijn magistrale boek ‘Onder de gelovigen’ reist V.S. Naipaul van Iran over Pakistan en Maleisië naar Indonesië, en overal stelt hij hetzelfde vast: een verontwaardigde afwijzing van de Westerse decadentie en tegelijk een gretigheid om van de technologische voordelen van dat duivelse Westen gebruik te maken. In het zwembad van Temse komt daar nog een verduidelijking bij: een visie op zedigheid en op (vrouwelijke) seksualiteit. Die visie is ons Europeanen niet onbekend, wij hebben ze zelf meegemaakt in de negentiende eeuw.

Ter herinnering: men kan op twee manieren seksueel geobsedeerd zijn; op een ja-zeggende of op een neen-zeggende. In beide gevallen denkt men voortdurend aan seks, in het eerste geval om er zoveel mogelijk mee aan de slag te gaan en liefst met zoveel mogelijk partners; in het tweede geval beschouwt men seks als iets beestachtig of als het werk van de satan. En in beide gevallen gaat het om een neurotische afwijking. Moeten wij in naam van de tolerantie deze neurotische obsessie aanvaarden? Vlaanderen heeft er lang over gedaan om zich met moeite te emanciperen van de verstikkende moraal van het kleinburgerlijke christendom. Zullen we deze emancipatie nu opgeven omdat we gehypnotiseerd zijn door het racisme van extreem-rechts? Er zijn minimumregels die iedereen moet naleven om tot een samen-leving te kunnen komen, bij het incident in Temse gaat het om de veiligheid en de hygiëne. Bovendien sta je telkens weer tegenover datzelfde irrationele argument: ‘mijn geloof, mijn godsdienst, mijn God zegt mij…’ En meestal betreft het dan een anachronistische interpretatie van een eeuwen geleden geformuleerde gedragsregel. Kan de islam van ons verwachten dat wij mee die reis terug maken: terug naar de duisternis van de Middeleeuwen of van de Victoriaanse negentiende eeuw?

Geschreven door staf de wilde om 08:45 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 28 februari 2007

minder illegalen?

minder illegalen onderschept?

Alweer verspreidt de Dienst Vreemdelingenzaken een succesverhaal: dankzij strengere controles is het aantal ondergeschepte illegalen sinds 2000 'spectaculair gedaald'. Het nieuwe fenomeen van langs onze snelwegen 'gedumpte' vluchtelingen werpt al een ander licht op dit triomfalisme.

Maar de kern van de zaak blijft dezelfde: zijn er vandaag minder vluchtelingen in de wereld dan in 2000?

Minister Dewael heeft al vaak genoeg zelf geschreven dat er drie dimensies zijn aan zijn vreemdelingenbeleid: een binnenlands, een Europees en een oorzakelijk.

Het binnenlandse luik kan men moeilijk een onverdeeld succes noemen, gezien de schrijnende toestanden die bij herhaling worden aangeklaagd; op een concreet Europees beleid is het nog altijd wachten, en aan de oorzaken - de onveiligheid en de extreme armoede in de wereld - verandert weinig ten goede: alleen al vanuit Irak zijn er een paar miljoen vluchtelingen bij gekomen.

Wat is dan de zin van deze persmededeling: de eigen stoerheid bewijzen? Een deel van onze bevolking bevestigen in hun xenofobe overtuiging dat vluchtelingen gelijk staan met overlast?

En intussen de president van een land waar de voorbije tien jaren ruim 3 miljoen mensen zijn vermoord verwennen met een eredoctoraat?

Geschreven door staf de wilde om 18:02 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 februari 2007

euthanasie

In de wachtkamer van een tandarts vind je toevallig het novembernummer van het Tijdschrift voor Psychologie. Daarin wordt een emeritus-hoogleraar in de anestesiologie van de universiteit van Nijmegen opgevoerd. Die man beweert dat euthanasie overbodig is geworden gezien de vorderingen inzake pijnbestrijding. Deze stelling is al tegengesproken door andere specialisten in de oncologie en geriatrie, maar dit is niet het enige tegenargument: deze geleerde heer ziet maar één reden om voor euthanasie te kiezen, namelijk lichamelijke pijn. Dat mensen weigeren de vernedering te ondergaan van het verlies van zelfcontrole en van totale afhankelijkheid, dat kan er bij deze emeritus niet in. Menselijke waardigheid is voor hem geen criterium. Hij haalt verder een moreel én een emotioneel argument aan: ‘Medisch handelen is niet te verzoenen met doden; dokters brengen na een euthanasie soms slapeloze nachten door.’

Is medische deontologie dan wel te verzoenen met therapeutische hardnekkigheid, is laten sterven op verzoek hetzelfde als doden? Zou het niet net zo goed waar kunnen zijn dat een aantal dokters zich opgelucht voelt omdat zij patiënten uit hun lijden hebben kunnen verlossen?

Of omgekeerd: een dokter die persoonlijk meeleeft met een patiënt, kan er evenzeer wakker van liggen wanneer die patiënt ondanks zijn of haar goeie zorgen toch overlijdt. Is het al dan niet wakker liggen van een therapeut de beslissende norm in het medisch verantwoord gedrag? Hoe vaak liggen leerkrachten niet wakker na een deliberatie: soms omdat een leerling naar hun mening onterecht is tegengehouden of net omgekeerd onterecht een diploma heeft gekregen? Is deze slapeloosheid een indicatie van het juiste gedrag? En wat gezegd over rechters die moeten beslissen over vrijheid/onvrijheid of een regeringsleider die moet uitmaken of zijn land al dan niet aan een oorlog zal participeren?

Dit betekent niet dat men als waarnemer onverschillig kan blijven voor de persoonlijke emotie van de zorgverstrekkers. Een medicament in de trant van de roemruchte ‘pil van Drion’ dat door de patiënt zelf kan worden ingenomen dus, zou de emotionele belasting voor de zorgverlener allicht minder zwaar kunnen maken, maar uiteindelijk gaat euthanasie over de keuze van de patiënt: een dokter die daar niet op in kan gaan, heeft de plicht die patiënt door te verwijzen naar een collega die zijn privé-moraal wel kan verzoenen met de vraag om te mogen sterven. In extremis gaat het om de confrontatie tussen de moraal van de therapeut en die van de patiënt, en de machtspositie van de therapeut betekent nog altijd niet dat daarom ook zijn moraal superieur is. De ultieme vraag luidt: ‘whose life is it, anyway?’

Geschreven door staf de wilde om 13:58 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 februari 2007

muco

muco

een rivier van een vrouw

en langzaam slibt ze dicht

een ziltig meer dat vogels

mijden en ze wou nog

tegen mannen als rotsstenen

schuimen, door hun dromen

gaan zoals een kaaiman

schuift door mangrove:

schubbig en breed, en langzaam

slibt ze dicht, kleeft een bezinksel

aan elke rimpel in haar bodem

een rivier van een vrouw

waarin de steltloper stikt

de hoop op iele poten

ze zag het gebeuren en wacht

op haar beurt: een rivier

die hapt naar adem, klevende

vissen ophoest tot een avond

van zalmroze en zilver

glinstert op een ziltig meer

en alles stroomt zoals

nooit daar vóór

Geschreven door staf de wilde om 13:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 februari 2007

over de schreve

kom je, we gaan in vrede, laten

de woorden eindelijk los

kom je, stroom je als regen

door mergel en zavel: we zoeken

het steen op dat onze woning zal dragen

een huis van licht en luchtigheid

het kon als een kooi aan de bomen,

als een gasbel opklimmen, stollen

in glas: zichtbaar en even

doorzichtig, zijnde alsof het niet was

kom, we laten de woorden

hun mening, hun menigvuldig

betoog: wij ontkennen naam

en verleden van al wat we

weten – kom je, we gaan

over de schreve, laten

woorden en koorden

eindelijk los

Geschreven door staf de wilde om 17:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 februari 2007

wouter van bellingen in humo

de familie van Wouter

Eén detail in het interview met schepen van Bellingen en zijn moeder (zie Humo van deze week) viel me op: 'Trouwens, een deel van de extreem-rechtse tak van onze familie was vroeger extreem-links.'

Dit bevestigt mijn vermoeden dat het toch wel indrukwekkend succes van het VB in het Waasland voortvloeit uit het failliet van de Boelwerf - ooit een rood bastion - en de teleurgang van de Wase textielindustrie. Heel wat VB-kiezers zijn waarschijnlijk niet racistischer dan de gemiddelde Vlaming - wat op zich geen compliment is. Hun kiesgedrag komt in grote mate neer op een foertstem. Zij voelen zich in de steek gelaten door de beloftencultuur van de traditionele partijen.

En sommige politici leren het nooit. Verhofstadt kondigt de creatie van 200 000 nieuwe arbeidsplaatsen aan alsof hij daar eigenhandig voor zal zorgen. In een milde bui kan men dit 'voluntarisme' noemen, in een meer kritische: zelfoverschatting of verlies van realiteitszin. Wat meer psychologisch inzicht zou de beleidsmakers het besef bijbrengen dat aangekondigde resultaten waar men zelf weinig greep op heeft en die men in het beste geval slechts bij benadering kan halen, alleen maar leiden tot ontgoocheling, zoniet verbittering. De beloftencultuur is de beste voedingsbodem voor de anti-politiek.

Niettemin, het schizofrene of perverse is echter dat geen enkele andere partij zoveel belooft als het VB: zij brengen hun kiezers in de waan dat met separatisme, migratiestop en zero tolerancebeleid al hun problemen zouden zijn opgelost. Op de meest urgente vraagstukken van deze tijd: de vergrijzing, de milieuverloedering en de macro-economische verschuivingen (delocaties en intercontinentale handel) , armoede in Derde en Vierde Wereld heeft het VB geen zinnig antwoord. Hun versie van de beloftencultuur doorprikken zou de opdracht moeten zijn van onze media en dat gebeurt, zeker in de populairste en in de visuele media, nog veel te weinig.

Geschreven door staf de wilde om 13:21 Reageer op dit bericht

Maandag 26 februari 2007

villa

Normandische villa

kom mee, het hoekje om

van de Shakespearelaan:

zie de villa in Normandisch

De Haan, de buurt waar

ooit Einstein woonde

vakwerk met houten diagonaal

verfloos, beige en bruin de schilfers,

vitrage uit de tijd van

Einstein: een waas van stof

en spinrag voor elk van de ruiten

wingerd versmacht de gevels

streng naast streng peutert

brokjes uit de kalk, rozen

in het tuintje worstelen om

even een glimp van de zon

plaats dit bouwsel op een heuvel

met nevel als bruidsluier van organza

en kant, een oude dame voor

een raam, een haarwrong wit

en grauw als de vitrage

kom nader, herken de huid

de gelooide, mooi en gaaf

zoals bij een vondst

in een koningsgraf

kom nader, weeg hoe licht

ze is, deze moeder; vermoed

de huisdieren die ze lief had

en voedde met haar vlees

hoe licht en leeg ze is

hoe welgedaan de knaagdieren

die haar betraden langs de geheime

plooien van haar lichaam

kom mee, het hoekje om

van de Shakespearelaan

zie haar zitten: hoe zij

na eeuwen jou aanstaart

door de webben in haar raam

Geschreven door staf de wilde om 13:11 Reageer op dit bericht

Maandag 26 februari 2007

lentemanifest

is het einde van de winter in zicht?

Enkele bedenkingen bij het nieuwe 'lentemanifest' (zie De Standaard van vandaag maandag) dat pleit voor meer Vlaamse - en Waalse - autonomie.

Ten eerste lezen we: 'De rentemeevallers van de afgelopen jaren zijn niet voldoende geïnvesteerd in versnelde afbouw van de overheidsschuld maar in een expansief budgettair beleid.' Tegelijk pleit de groep voor meer investeringen in de strijd tegen de armoede. Hoe denkt men beide tegelijk te realiseren: meer schuldvermindering en meer aandacht voor de non-profit? Wil men terug naar het inleveringsbeleid van de regeringen Dehaene?

Ten tweede onderstreept het manifest wellicht terecht dat het probleem met Brussel niet de buitengrenzen maar de binnengrenzen zijn, id est de versnippering van bevoegdheden binnen het Brusselse gewest. Concrete voorstellen om wat te doen aan, bijvoorbeeld het politioneel, verkeers- of onderwijsbeleid, staan niet in de tekst. Ziet men enige kans dat de Brusselse gemeenten hun autonomie prijsgeven?

Ten derde schrijft men: 'Vlaanderen en Wallonië groeien steeds verder van elkaar weg.' Men kan met deze vaststelling twee kanten op: het 'fait accompli' registreren en de scheiding der geesten verder aanmoedigen; maar men zou er ook tegenin kunnen gaan en pleiten voor meer culturele uitwisseling tussen de gewesten en meer mogelijkheden om over de taalgrens heen werk te zoeken. Ik ben allesbehalve een unionist, maar ik stel vast dat heel wat kansen onbenut blijven: hoeveel Vlamingen kennen, afgezien van Pierre Mertens, één nog levende Waalse auteur of dichter?

Dit manifest levert in globo beleidsvoorstellen of -intenties die nu eens vrij sociaal overkomen, dan weer liberaal. Heeft dit te maken met de heterogene samenstelling van de ondertekenaars: gaande van zeer rechtse denkers zoals Matthias Storme, tot eerder linkse zoals Ludo Abicht?

Geschreven door staf de wilde om 13:05 Reageer op dit bericht

Zondag 25 februari 2007

in een lade

wat niet gelezen wordt, is niet

geschreven: man en vrouw, wrede

en lieflijke dieren vlees geworden

in de vormen van het woord

neem dit landschap in je op

zijn nevel van witregel, het stroomt

van kantlijn naar kantlijn, welft

en wentelt in leesteken, lettergreep

hoor de verpozing, de trilling

in de stilstand waar de zin

aarzelt: zal hij zwijgen, spreken,

betekenis dragen als een bult

op zijn rug of los laten alles

wat betoogt en verwijst

lees, kleed deze woorden

in je verbeelding: naakt

kwamen ze ter wereld, bloot

gaan ze dood als geen mond

geen innerlijk praten

ze beademt, beaamt

dit is mijn woord dat jou

gegeven wordt: drink het,

eet het, schrijf het over,

schrijf het mee – het ontstaat

niet eerder dan jij het leest

Geschreven door staf de wilde om 13:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 februari 2007

veerpont

uit Van Toen en Thuis

veerpont

men moet weten waar de veerpont is,

de monding waar alle boten verdwijnen

in de schemer

men moet gezeten hebben

naast de veerman, geluisterd

naar zijn verhaal:

wie hij op moest halen en wanneer

hoe jong ze waren hoe getekend

door hun dagen

veel moet men niet vragen:

als de veerman zwijgt, praat de rivier

pruttelt het riet langs de rivier

wanneer het in zijn hoofd op komt

mag je even overnemen:

stop het muntje onder zijn tong

of leg het op zijn ogen – de roeispanen

pletsen op het water, maken de vogels

wakker die zich graag verborgen houden:

geluiden die door de nevel gaan

als nauwelijks hoorbare kreten

doe het bij nacht bij giertij

het spant je spieren en je voelt weer

dat je leeft al heb je amper adem -

drijf dan uit en luister, het is jouw

beurt nu en de meester spreekt

want een veerman is geleerd

weet meer dan boeken: hij kent verhalen,

regels die de dood hem onderwezen heeft

kom, ga zitten naast de veerman

beluister hoe alle geluiden

scheren over het water terwijl

de buik van de aarde ademt en beeft

Geschreven door staf de wilde om 16:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 februari 2007

duivenmelkers

uit Van Toen en Thuis

duivenmelkers

wilt ge iets doen voor nonkel Sjarel,

vroeg die lieve tante Alice:

zijn duiven moeten op gelaten

en hij geraakt niet meer zo ver

‘zo ver’ ging tot aan de Rode Lieve Vrouw

waar het veld nog wijdopen lag, de kapel

diende alleen maar voor heiligschennis

door verboden koppeltjes ’s nachts

die huiverden: ooit stond daar een galg

hij was stroef, nonkel Sjarel,de hartlijder,

een huzaar te paard bij het leger, nu zat hij

in een tenen zetel,

waardig en bars, een gevangen tsaar

de keef moest onder twee snelbinders

want een duif verschiet zo gauw

ik nam die zenuwbeesten

in alletwee mijn handen -

heel even stond ik als een priester

bij de offerande, gooide ze op in het ijle,

volgde met mijn bijziende ogen

hoe sierlijk ze scheerden over de stomp

van onze Grote Napoleon

veel heb ik nooit begrepen

van de geheimtaal op de til –

met Nieuwjaar kwam neef Franske,

de kleermaker uit de Nieuwelaan,

hij vergat zijn bochel luidop peinzend

aan Barcelona en Bordeaux

vader deed mee aan het gepoch op eigen kweek

maar ik wist alleen met zekerheid

dat zijn duiven smaakten als de beste,

gestoofd met pruimen en ajuin

soms mocht ik mee naar het lokaal

ergens ver in de Kaaldries: vader zat

gebogen over tabellen: een rekenwonder,

geen ander kon zo tellen

ik ging onder in het gekoer, geroezemoes,

de dichte nevel van tabaksrook:

blond schuim druipt van elke mond

of die nu stoeft of ontgoocheld fezelt

ze schoven aan met hun constateur,

de blokjesdoos waaruit de papieren roulette

werd geplukt: hun geluk hing af van seconden -

hoewel, ik had het al zo vaak gezien

dat zij veruit het gelukkigst waren

met die warme vogels tegen hun buik

de vleugels open gespreid als een handvol kaarten

ze lazen hun toekomst in de veren,

vergaapten zich aan de paarse en koperen glans

op een blauwgrijze pluim

zoals dikkere heertjes met een zakhorloge

staren naar de gekruiste benen van een vrouw

een uitdagende om twee seconden van te dromen

goed wetend: makker, dat is geen spek voor uwen bek,

trakteer een trappist en doe niet flauw

Geschreven door staf de wilde om 19:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 februari 2007

rederijkersreferein voor J.T.

- na ‘Kwartet’, over voorbije glorie –

er is geen goeie ouwe tijd

wanneer men alleen nog óm kan zien

met dwaze trots of droeve spijt

een heup die kwakkelt bovendien

er was een goeie jonge tijd

toen we door de dagen raasden

de harten hoog, de aders wijd

daden waarmee we onszelf verbaasden

er is geen goeie ouwe tijd

zie de nubiele dochter bij de buren

hoe ze onze schorre groet vermijdt

een vinger opsteekt naar ons gluren

er was een goeie felle tijd

toen demonen tot ons kwamen

goden samen die slempten, praalden

met hun gore majesteit

dat was de goeie bonte tijd

toen we beurs ontwaakten

as verstrooiden op tapijt, woorden

schreven die de droom genaakten

maar geen goeie zo oude tijd

zo’n tandeloze, voorstanderloze:

de oppas heeft aan ons het schijt

in een buidel die ons doet blozen

Prince, bespaar mij dit afgrijzen:

zo’n spiegelbeeld dat kwijlt en kwijnt

maak dat onze wegen scheiden

dat één van ons op tijd verdwijnt

Geschreven door staf de wilde om 19:03 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 februari 2007

moe en moedeloos

m & m

Moe en moedeloos word je ervan. In De Morgen van vandaag pakt Yves Desmet uit met een bloemlezing van de mails die bij Yves Leterme reeds zijn aangekomen. De bedoeling van deze bloemlezing is duidelijk: de stormram van DM wil het initiatief van Leterme ten allen prijze belachelijk of verdacht maken.
Nu is daar wel iets voor te zeggen, als je de reacties leest: 'Al zijn kazernes geen heropvoedingsscholen, onze jeugd zou er zeker een levensles aan overhouden en leren dat niet alles kan.' Deze schrijver is wellicht vaak bedreigd geweest met het cachot. Nog maar 60 jaar geleden heeft ons deel van de wereld ondervonden wat voor levensles er bij het leger te rapen valt: 'Befehl ist Befehl', prent dat maar goed in je jongenskop en je voert alles uit zonder je verder nog vragen te stellen.
Wat er aan meningen leeft onder onze bevolking is een wirwar van tegenstrijdige visies, vaak een schreeuw om meer wet en orde, en helemaal geen visie maar een oprisping. Moe en moedeloos word je ervan. Soms kun je zodanig veel begrijpen dat je niets meer begrijpt, dat je de greep verliest op je eigen overtuiging, op de aanstormende feiten. Onze bevolking is duidelijk in de war, voelt zich onzeker en bedreigd. Zou het ook anders kunnen met al wat er dagelijks op de lezers en kijkers afkomt? Wanneer gaan de producenten van nieuws en vermaak eindelijk beseffen dat ze bezig zijn de geesten ziek te maken? Ziek van angst en onmacht tegenover een vreemde, bedreigende wereld.
Terwijl je vandaag op de frontpagina van dezelfde krant net zo goed kunt lezen dat studenten van Leuven zich gaan inzetten voor de kinderen van kansarmen om hun prestaties op school te verbeteren. Zou de bevolking niet rustiger ademen en klaarder denken, mocht dit soort berichten wat vaker worden verspreid?

Geschreven door staf de wilde om 16:34 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 februari 2007

uit Van Toen en Thuis

het leven het is niets, zegt ze – Leonard Nolens

dit was, ongeveerman, je droom:

de schone hoge vlucht

van een buitengewone vogel,

de soort die veren laat

die men in kasten wil bewaren

en dit is de vaart die je hebt volbracht:

zonderling van het straatje, dorpsgek

die een verloren avond even dorpsheld

werd verhalen vertellend

die opschoten tussen het koren

en de brandnetels van het dorp

geen paaltje draagt een bord

met je koperen naam erop, geen baken

in de rivier van het vergeten:

geen kind zal stralen

als een toren in de nacht

omdat het naar jou werd vernoemd

is dit een treurnis om een omfloerste

trom bij te roeren in een droeve stoet?

het trieste is een straatje dat een rijbaan

werd, plankieren met tafels, alle deuren

op een kier, de kaarters in de zoele avond

de komméren aan de gang, de kinderen

opgegaan in een spel dat een lange zomer

omspant zoals een koord, een haastige hand

een broek ophield -

je droom werd een verleden:

een plaasteren beeldje in een straatkapel

en heel het straatje zit geknield -

er rijdt geen fiets voorbij

nergens hoor je al

de motoren van het niets

Geschreven door staf de wilde om 13:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 februari 2007

meer over vrt en co

meer over vrt en co

Onlangs verklaarde de chef informatie van vtm dat een nieuwsmedium zijn klanten moet bedienen, aanbieden wat de kijker of lezer wil zien of lezen.
Dit is onzin. Een nieuwsmedium is geen stuk koperdraad dat zonder beïnvloeding een signaal doorgeeft: elke krant, elke zender maakt een keuze; elk medium plaatst het ene bericht vooraan, het andere achteraan, aan het ene besteedt men 100 seconden, aan het andere 10 etc
Het afwijzen van de eigen verantwoordelijkheid is laf en leugenachtig: de pers wordt in onze democratie terecht de vierde macht genoemd, laat ze dan ook de consequenties van deze machtspositie dragen. Wanneer de vrt van de moord in Oostende een dagelijks feuilleton maakt, dan wordt de kijker meegesleurd in de overtuiging dat dit feit de belangrijkste gebeurtenis van de week is. Gisteren was er enige aandacht voor de armoede in België: stel je voor dat hiervan een feuilleton zou worden gemaakt, dat week na week hierop gehamerd zou worden, zouden onze politici zich dan niet verplicht voelen om deze schande bij hoogdringendheid aan te pakken?
De pers als waakhond van de democratie: Zola heeft er gebruik van gemaakt, vandaag worden heel wat persorganen geleid door poenscheppers en opportunisten: verkopen of kijkers lokken is hun opperste doelstelling, wat ze onder de bevolking aanrichten zal hen een zorg zijn.

Geschreven door staf de wilde om 12:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 februari 2007

film op de vrt

Hannibal rising

In De Standaard van woensdag wordt de film 'Hannibal Rising' beoordeeld als: 'Pure platte exploitatie dus.'

En toch heeft de vrt-kijker kunnen vaststellen dat deze productie werd aangekondigd in het journaal.

Dit is een constante: telkens een mogelijke kaskraker op de markt komt, krijgt die extra-publiciteit in het vrt-journaal, ongeacht het niveau.

Men kan daar twee bedenkingen bij maken: iedere minuut zendtijd die aan wansmaak wordt besteed, gaat verloren voor het betere werk.

Ten tweede: dit gebeurt met het geld van ons allemaal, wij betalen de promotie van producten die als enige verdienste hebben dat er zwaar in is geïnvesteerd of dat ze over een populair onderwerp gaan.

Uiteindelijk draait het om steeds dezelfde vraag: wat is het mandaat van een openbare omroep, de commercie bevestigen of toch een maatschappelijke verantwoordelijkheid opnemen?

Want selecteren doet men hoe dan ook, alleen de criteria lijken me meer dan dubieus. En als je daarover vragen stelt, krijg je als antwoord: 'wij zijn geen opvoeders.'

Geschreven door staf de wilde om 10:01 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 februari 2007

uit de ark van Pessoa

de ark van Pessoa

1.
Ik ben ene plebejer van de eerzucht omdat ik probeer te verwezenlijken; ik durf het zwijgen niet aan, als iemand die bang is voor een donkere kamer.
2.
Als ik een grote liefde zou beleven, zou ik die nooit kunnen vertellen.
3.
Ik moet schrijven alsof ik strafwerk maak.
4.
Ik schrijf terwijl ik mezelf wieg, zoals een gekgeworden moeder haar dode kind.
5.
De gevoelens die het meeste pijn doen, de emoties die het ergste kwellen, zijn die die absurd zijn - het hunkeren naar onmogelijke dingen, het heimwee naar wat nooit is geweest (...)
6.
Al wat wij nastreven, streven we na vanwege een ambitie, maar we bereiken niet wat we ambiëren en dan zijn we arm, of we denken dat we het bereikt hebben en dan zijn we rijke dwazen.
7.
Het gemaakte werk is altijd de groteske schaduw van het gedroomde werk.
8.
Landschappen, zo schitterend als schilderij, zijn gewoonlijk onprettig als bed.

Geschreven door staf de wilde om 19:01 Reageer op dit bericht

Maandag 19 februari 2007

uit Van Toen en Thuis

molendorp

lees het boek

met de verdwenen namen:

de Fikken in de Peirdestraat,

een grondzeiler die olie maalde

en droge granen, de Snuifmolen

in de Noordstraat, hier haalde

een brouwerij haar mout

bekijk het woud van peperbussen

in een Breugels landschap, kwam

jouw stap, echt waar, daar dagelijks

voorbij?

bij het veer van Sombeke

tegen Laerebeke’s schoor

op de schans der heren van Garsse:

al die namen zingen in een zinkend koor

lees het boek en stijg als een klamper

op de wind, staar de vergeten wieken na,

het dorp dat wentelt

de paarden, de ezels met gebogen hoofd,

de boom van hun rosmolen schrijft

als een vinger in het zand

en hoog op een heuvel wervelt een beltmolen

gewichtloos als een klamper, drijft de spot

met hun kleverig zweet

de staakmolen ‘ten oosten van de Kele

van de Rate’ met hoge boten op de kalme

Durme: hoe leeg en vredig is dit land

‘groot 1 vaetsaet 30 roeden’

nederig zijn de namen: het Grouwelgat

van de laatste kruimel, denk er magere

handen bij die aren lezen op een vlakke akker

wanneer de boer een slapende damp is,

weggedeemsterd in de schemer

bij het veer van Sombeke

tegen Laerebeke’s schoor

op de schans der heren van Garsse:

al deze namen zingen in koor

leer uit het boek van verdwenen namen

het ruisen van ons molendorp, sjofel, levensecht,

hoor de ratel van ons verleden: de Grote Napoleon

was geen keizer maar een knecht

Geschreven door staf de wilde om 13:17 Reageer op dit bericht

Zondag 18 februari 2007

viola odorata

viola odorata

waarom spreek je met een

tegenstem: praat als het maartse

viooltje, paars en geurig en

nauwelijks boven het gras

het komt op anders kijken

aan, ter hoogte van een koolmees

een viola odorata, aders

van lila onder een huid van violet

leer het onderscheiden aan

de vele tonen in één teint

zoals vrouwen verschuiven

langs de boog van de dag

een viooltje lijkt een vulkaan

als je verwondering groot

genoeg is, het gaat om

een geschikt orgaan, een oog

gevoelig als een wonde

een open fontanel en door

je schedel vloeit een melkwit

licht, elke schaduw zo

helder als een openbaring

praat met een pro-stem

bevestig de aarde onder

je voet en wandel: jouw

wegen zijn oneindig

Geschreven door staf de wilde om 09:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 februari 2007

Pessoa

uit Het boek der rusteloosheid van Pessoa (uitg. AP, privé-domein)

1.
Ieder van ons is meerdere anderen, is velen, een uitgebreide reeks zichzelven.
2.
Uiteindelijk blijft van vandaag wat er van gisteren is gebleven en wat er van morgen zal blijven: de onverzadigbare en eeuwige begeerte altijd dezelfde en een ander te zijn.
3.
Ik ben het levende podium waarop verschillende acteurs lopen die verschillende stukken spelen.
4.
Heimwee! Dat heb ik naar wat niets voor me betekende, omdat ik bang ben voor het vluchten van de tijd en lijd aan de ziekte van het geheim van het leven. Wanneer ik gezichten die ik gewoon was te zien in mijn straten van alledag niet meer zie, word ik bedroefd, terwijl ze toch niets voor mij betekenden, behalve dat ze symbool stonden voor het hele leven.
5.
Al wat ik doe, al wat ik voel, al wat ik leef, zal niet méér zijn dan een voorbijganger minder in de alledaagsheid van de straten van een of andere stad.
6.
Ik verschans mij achter mijn bureau als in een bolwerk tegen het leven.
7.
Ik woon mezelf bij in de verschillende vermommingen waarin ik leef.
8.
Ik heb grote ambities en grootse dromen gehad - maar ook de bode of naaister heeft die gehad, want iedereen heeft dromen: wat ons doet verschillen is de kracht om ze te verwezenlijken of het lot waardoor zij zich via ons verwezenlijken.
9.
Wie van ons kan, wanneer hij zich omdraait op de weg zonder terugkeer, zeggen dat hij hem is gegaan zoals hij hem had moeten gaan?
10.
Slapen, ver weg zijn zonder het te weten, liggen, vergeten met het eigen lichaam; de vrijheid kennen onbewust te zijn, een schuilplaats hebben als een stil vergeten meer tussen bladerrrijke bomen, in de uitgestrekte eenzaamheid van de bossen.

Geschreven door staf de wilde om 18:08 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava