boek onder lava

Zondag 4 november 2007

ter zake

ter zake

deze wereld

door de mens gemaakt

tot schaduwbeeld van zijn gelijkenis

het is geen engel die erin verdwaalt

en zijn vleugels heft in het schone

ongemak van een huivering

alleen een mens braakt van de mens

alleen een mens

smaakt de hete kruiden van de schaamte

deze wereld

dag aan dag zendt hij zijn boden uit

met naald en zuur

zij branden beelden

in je schedel

in al de dragers van herinnering:

geen dier van ongeduld

geen engel

als een droom onthuld

zal ze verzinnen

alleen de mens bedenkt de mens

vindt een reden uit

om niet te weten

en faalt toch zo schaamteloos

in het vrolijke vergeten

Geschreven door staf de wilde om 13:12 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 november 2007

Allerzielen

Allerzielen

miezer-, griezelregen, pezen

knappen hoorbaar als takken

onder je huid: dit is

de schedeldag, op een vale lei schrijft

een meeuw haar gil - waar schrikt

ze van, haar schaduwloze vlucht?

geen regen, alleen het zweet van

bladeren, bos dat zopas nog zong

op de tonen van oktober

je gedenkt niet eens een dode,

de dood bedenkt jouw vezels

met bezoek, woekert gelijk

een virus in een vlies

jouw rijk behoort een andere

wereld, de zwijgende, hoorbaar

door afwezigheden, woorden zolang

gebezigd dat ze barsten

als gleiswerk in de vaat

neem ze voorzichtig uit het water,

breek ze met zorg zoals men broden

deelt met vogels, bedelaars: zie

de begeerte in hun oog, de angst

dat iemand ze voor zal zijn

een grotere vogel, een bewoner

van karton met een mes onder

het koord dat zijn vodden ophoudt

aanwezigen die geuren naar

noodbrug en bladeren, terwijl

een miezer-, griezelregen

ritselt als een dodenkleed

Geschreven door staf de wilde om 15:29 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 november 2007

sorrycultuur

sorrycultuur en geweten

De apologie die stormram Dedecker voor zijn (ex?)boezemvriend Dewever heeft geschreven (zie De Standaard van vrijdag) bevat een merkwaardige contradictie.

Als recept tegen de door Dedecker uitgespuwde 'sorrycultuur' presenteert hij de volkse wijsheid: 'vergeten en vergeven' - niet zo verwonderlijk voor een populist.

Maar eerder lezen we: 'De herinnering aan de gruwel uit het verleden levendig houden is een permanente opvoedkundige taak van de democratie(...)'

Vergeten is dus ook voor Dedecker geen optie en kan ook niet, noch in het privé-leven noch in het collectieve: wie zich zijn fouten niet herinnert, is gedoemd ze te herhalen.

Maar het 'vergeven' is ongetwijfeld een christelijke en algemeen-menselijke deugd. En hierin zijn wij Belgen en West-Europeanen bijzonder hypocriet: wij eisen onmiddellijke verzoening in het buitenland (denk aan de Verzoeningscommissie in Zuid-Afrika, de volksrechtbanken in Rwanda, de afwikkeling van de oorlog in Bosnië en Kosovo) maar zelf zijn we na ruim 60 jaar nog niet in staat om elkaar - 'witten' en 'zwarten' - de hand te reiken.

Wat bemoeilijkt deze verzoening? Precies de herhaling: in het racistisch discours van het VB, hun onmiskenbare banden met intussen verboden paramilitaire organisaties als Voorpost en VMO, komt dat verleden weer in alle duidelijkheid naar boven. En in hun afkeer voor 'volksvreemde' elementen vinden zij partners aan de overkant van de taalgrens, namelijk bij het Front de la Jeunesse.

Juist daarom zijn de excuses van burgemeester Janssens geen overbodige luxe: ze zijn niet enkel gericht tot de joodse nabestaanden maar ook tot de gehele bevolking en in het bijzonder tot de jeugd. Zijn intentie is de herhaling van de gruwel en de waanzin te voorkomen. In essentie gaat het om een oproep tot het individuele geweten: ordewoorden als 'Befehl ist Befehl' kunnen nooit een excuus zijn om misdaden te legitimeren.

Maar hoe lastig dit is in de praktijk blijkt uit de houding van de commandant van de Enola Gay: aan de grootste moordpartij in zo korte tijd uit heel de geschiedenis had deze man geen enkele wroeging overgehouden. Hij had naar eigen zeggen 'een opdracht' of 'een missie' vervuld.

Opvoeden tot morele weerbaarheid, tot zelfstandig oordelen staat haaks op indoctrinatie met patriottisme, onderdanigheid en volgzaamheid.

De jong gestorven Duitse schrijver Wolfgang Borchert, komende van het Oostfront, zet onder een van zijn kortverhalen in blokletters: 'SAG NEIN'.

Er is geen gewetensvrijheid zonder gewetensvorming. De vraag is of deze houding wel voldoende wordt aangebracht in de opvoeding zowel bij ons als elders in de wereld.

Geschreven door staf de wilde om 10:57 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 november 2007

Stefan Vanfleteren

Belgicum

- Stefan Vanfleteren in het Antwerpse fotomuseum –

geboren worden was haast

maken met de nederlaag: ze

kregen er hoogstens een eeuwtje

voor, tegen dan moest het af

scherper dan de glans op

straatsteen en boomschors

staat het tekort in hun huid:

geen bevroren veldweg is zo

verbrokkeld, vertreden

alsof de aarde werd doorgrond,

gekeken onder alle deksels van

alle pannen, aalputten, bewaar-

kuilen voor dierlijk voeder

toch staat er een stok onder

een hand, een magere klauw

in de nek van een weggelopen

hond – schuim glinstert aan

een knevel, een oog loenst

vanonder de flaptekst van

een ooglid: dit boek, bezoeker,

had je moeten lezen, deze

maskerade van waarde en trots,

regels geschreven met houtskool,

gereten, gevreten in metaal

een verhaal als een landweg

en mist neemt dit land op

met een vaatdoek – en haarscherp

de prothese van een onderbeen

gelijk een vaas op een kast:

schuif de laden open, lees

hoe je toch waardig verliest

Geschreven door staf de wilde om 17:33 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 november 2007

satori

satori

hoeveel ogen moeten dicht

voor ze zich laat proeven

de zoete vrucht

van de verzoening

hoeveel vingers toe geplooid

die priemen in je vlees

hoeveel huiden gelooid

voor je in je lichaam woont

zonder nood en zonder vrees

hoeveel woorden uitgewist

eer je toon gezuiverd is

hoeveel en hoe velen

moeten eerst ontbreken

voor je niets en niemand mist

hoeveel ogen moeten dicht

eer je neerzit als dat buikig beeld

met zijn handjes open

hoeveel duister vraagt het licht

dat het halve en behalve heelt

en als een krans van heliotropen

het geheel en Al omspeelt

Geschreven door staf de wilde om 11:28 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 1 november 2007

gezondheid in het onderwijs

de gezondheid van ons onderwijs

Een grafiekje in De Standaard van zaterdag 27 oktober leert ons dat het ziekteverzuim in ons onderwijs aanzienlijk is gedaald sedert 1999.

Bedrijfs-economisch gezien is dit pure winst.

Maar voor wie is het werkelijk een succes? Alleszins voor de controlediensten, die hebben hun efficiëntie bewezen.

Zeggen de cijfers ook iets over de gezondheid van het personeel?

Voor mij is het geen succes dat een depressieve leerkracht zich door de schoolgangen sleept of dat een chronisch pijnpatiënt zich dagelijks suf moet slikken om aanwezig te kunnen blijven.

De kwaliteit van ons onderwijs staat of valt met het enthousiasme van leerkrachten en opvoeders; als men met feiten kan bewijzen dat het enthousiasme is toegenomen, dan zeg ik: proficiat.

Maar ik hoor geluiden van ontmoediging, defaitisme: ooit geëngageerde krachten leggen zich bij allerlei tendenzen neer, bij het gebrek aan kennis of leergierigheid van hun leerlingen, de toenemende brutaliteit. Steeds meer leerkrachten sluiten een verzekering af omdat ze zich bedreigd voelen. Steeds meer 50-plussers slepen zich naar een voorttijdig einde van hun carrière, niet de job zelf maar het inkomensverlies doet hen aarzelen etc

Gezondheid betekent niet dat men niet afwezig is wegens ziekte: het staat voor arbeidsvreugde, zowel voor leerlingen als voor het personeel.

Cijfers die wijzen op een stijgend spijbelprobleem bieden een tegenindicatie: leerlingen die zich lekker voelen in de klas, spijbelen niet.

Tegenover absenteïsme staat het woord presenteïsme: aanwezigheid op het werk omdat men vreest voor sancties. Ons onderwijs is pas gezond te noemen als er meer stralende gezichten rondlopen. Dit is niet te meten door het aantal ziektedagen op te tellen.

Geschreven door staf de wilde om 08:54 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 31 oktober 2007

de Post

reorganisatie bij de Post

Als gevolg van de reorganisatie bij de Post zien we nu bijna elke dag een andere postbode in onze straat en ook aan de loketten van het postkantoor zijn de vertrouwde gezichten verdwenen.

Daarmee speelt de Post een van zijn sterkste troeven uit handen: vertrouwdheid en vertrouwelijkheid.

Een vaste postbode werkt sneller en kent de buren bij wie eventueel een pakje kan worden achtergelaten.

Vaste loketbedienden weten welke klanten zij wat meer moeten assisteren dan andere en ze hoeven een vast publiek niet telkens om een identiteitsbewijs te vragen.

Het lijkt erop dat aan de top van de Post een aantal cijferdeskundigen aan de slag is gegaan die graag met mensen schuiven zoals met pionnetjes op een schaakbord.

Of dit de klantvriendelijkheid ten goede komt, en op langere termijn het rendement, zal later wel blijken.

Op mij komt deze reorganisatie over als een demonstratie van kille zakelijkheid die onder het mom van competitiviteit alle affectieve banden met een openbare dienstverlening vakkundig doorknipt. Of je zo marktaandelen verdedigt of herovert lijkt me zeer twijfelachtig.

Geschreven door staf de wilde om 09:46 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 oktober 2007

ecotoerisme

ecotourists

tussen de krikri die

sprongen van rots naar rots,

boos gonzende bijen in een

canyon op Kreta, dachten we:

dit is de berg Ida, de wieg

der goden, na twintig eeuwen

kaalslag rondom: bomen

werden bogen, schepen,

as in een ingestorte haard

en boven een heuvel

in de vijfhoek van een

schutterspost wuifden

klaprozen hun

bloedrode afscheid

we stonden in het snijpunt

van steen en tijd, deel

van voorbijgaan en blijven

twee rusteloze goden

met een digitaaltje

de toren van een uitgebrand

klooster deed alsof hij nog

bonsde van gebeier

twee rustelozen rustig alleen

tot de bussen kwamen

met digitalen en kabaal:

let op de bloemen, bloed-

spatten van de goden

een toerist in een mist

van stuifmeel, is een gorilla

met baseballpet: don’t

feed the animals

Geschreven door staf de wilde om 13:18 Reageer op dit bericht

Berichten van 29 oktober 2007 tot 4 november 2007