Berichten van 15 juni 2009 tot 21 juni 2009

Jef Lambrecht

Wat Jef Lambrecht vertelt over de nieuwsdienst bij de VRT stemt wonderwel overeen met wat ik  enkele dagen eerder met vrienden zat te bespreken, en ‘bespreken’ is een eufemisme voor ons echte  taalgebruik.

Heeft het te maken met het feit dat we tot dezelfde generatie behoren: een generatie die student was in een tijd dat ‘sensibiliseren’ nog als een opdracht werd ervaren en niet als een scheldwoord?

In  ons eigen beroepsmilieu, het onderwijs, hebben we eveneens moeten vaststellen dat de geëngageerde leerkrachten – zij die meer deden dan het doorgeven van steeds dezelfde leerstof en het aanleren van door het leerplan opgelegde vaardigheden – gemakkelijkheidshalve kunnen worden aangeduid als post-68’ers zonder daarom te hebben deelgenomen aan de contestatie of aan de verdwazing van kleinlinks.

Wat de journalistiek betreft gaat het mijns inziens om de fundamentele vraag of een journalist(e) kan aanvaarden dat hij of zij een volksopvoeder behoort te zijn, hoe bekakt dat woord ook mag over komen. Zoals Lambrecht terecht opmerkt is in toenemende mate de tendens ontstaan om het nieuws te zien als koopwaar wat impliceert dat men de weg opgaat van de minste weerstand: maak het vooral licht verteerbaar. Vaak heb je de indruk dat de tv-zenders (met uitzondering van een aantal sterke programma’s op Canvas) de modale Vlaming beschouwen als een randdebiel die zich niet langer dan 5 minuten op één onderwerp kan concentreren.

Dagelijks bekijk ik na het journaal op Eén ook dat op La Une en ik kan alleen maar vaststellen dat de RTBF heel wat ruimer en diepgaander informeert, al wordt dit  door de VRT wel ten dele gecompenseerd door Terzake op Canvas.  En naast het journaal merk je de teleurgang van een programma als ‘De Zevende Dag’: is dit nog een duidingprogramma of entertainment? Ooit wou je hiervoor thuis blijven op zondagvoormiddag, de laatste tijd  weet je niet wat eerst gedaan om aan die ergernis en stompzinnigheid te ontsnappen.

Als leraar heb ik ondervonden dat je een groep ofwel op een hoger niveau kan brengen door ze intellectueel en creatief uit te dagen ofwel nog gemakzuchtiger en dommer kan maken door  de populaire kwast te willen uithangen – al is het wel merkwaardig dat juist leerkrachten die nog eisen stellen het meest worden gerespecteerd als ze tenminste er al hun enthousiasme en wat humor tegenaan gooien.

Ik deel volkomen de mening van Lambrecht dat verdomming leidt tot anti-politieke houdingen en ontvankelijkheid voor de simplismen van de extremisten. In die zin hebben alle opvoeders – ook die van de media – een democratische verantwoordelijkheid: inhoudelijke keuzes kan men niet verwachten als men het kiespubliek geen inhoud meegeeft.

De VRT heeft maar één excuus: de  commerciële zenders zijn nog vele malen erger, maar die werken dan ook niet met het geld van de belastingbetaler.

Wellicht ben ik een cultuurpessimist maar ik zie zowel in ons onderwijs als in de media een tendens naar meer en meer gemakzucht en oppervlakkigheid. De gevolgen zijn naar mijn aanvoelen niet te overschatten: niet enkel het politiek bewustzijn zal erdoor worden aangetast, maar ook het vermogen om te participeren aan de cultuur  in de ruimste zin van dit woord: alles wat te maken heeft met een bijzondere kennis en kunde. Ik vrees zelfs voor een devaluatie van onze diploma’s.

Het arme Vlaanderen van pater Stracke was arm van inkomen, het Vlaanderen (en Europa want  men kan landen opsommen waar het er nog idioter aan toegaat) van de toekomst dreigt  pover en bekrompen van geest te worden. Het minste wat je er in alle nuchterheid over kan zeggen is dat het onvoldoende benutten van de moderne media neerkomt op een gemiste kans.

 de haan 20 jun. 09

priester: een knelpuntberoep?

Ooit zei de Nederlandse cabarettier Wim Kan: ‘Wie de sport niet beoefent, die moet zich niet bemoeien met de regels.’  Hiermee zinspeelde hij op de veroordeling van contraceptiva door de kerk van Rome.

Als ongelovige hond zou ik mij dan ook niet moeten uitspreken over het priestertekort binnen de Roomse kerk, maar als oud-leraar van een katholieke school doe ik het toch.

Mevrouw Kiebooms van de Sint-Egidiusgemeenschap is geen onverstandige vrouw: ze weet maar al te goed waar het schoentje wringt. Al schrijft ze in het begin van haar tekst in De Morgen van 18 juni: ‘ Het alternatief is ‘protestantisering’, een evolutie die volgens mij geen heil biedt.’ Na zo vele jaren van oecumenische beweging kan zo’n uitspraak tellen.

Belangrijker is echter wat zij zegt over het verplichte celibaat dat zij in het bijzonder een probleem vindt ‘in een tijd die seksualiteit verafgoodt.’

Dit getuigt van weinig historisch besef: de celibaatsverplichting heeft altijd voor problemen gezorgd. Reeds in Van den Vos Reynaerde is er sprake van een pape met zijn ‘wijf’ Julocke, een pape die door Tybaert de Kater geraakt wordt in zijn ‘beurse zonder naad waarmede men den beiaard slaat’: de satiricus die ons fameuze dierenepos heeft geschreven, beleeft duidelijk genoegen aan deze castratie.

Enkele weken geleden werd in Ierland een rapport uitgebracht over kindermisbruik binnen de katholieke kerk: het ging om tienduizenden dossiers, sommigen gewagen van misschien wel honderdduizenden slachtoffers. En dit misbruik heeft niets te maken met eigentijdse fenomenen als porno op het internet.

Kiebooms merkt zeer terecht het volgende op: ‘Priester-zijn is nu te vaak een veroordeling tot eenzaamheid. Geen wonder dat sommigen troost zoeken in de armen van een vrouw (of een man).’

De enige fout in haar opmerking is het gebruik van het woordje ‘nu’: het is altijd zo geweest.

Het meest krankzinnige aan de celibaatsverplichting is het feit dat ze alleen in de katholieke kerk voorkomt – in de andere christelijke kerken en andere monotheïstische godsdiensten bestaat deze verplichting niet en niet toevallig zien we daar ook veel minder kindermisbruik -  en ten tweede vinden we in de basisteksten nauwelijks een grond voor deze absurditeit. Jezus heeft zelfs nadrukkelijk gezegd: ‘Het is beter te huwen dan te branden.’

De behoefte aan seksueel genot, aan lichamelijke aanraking en tederheid is in de gezonde mens onuitroeibaar. Afgezien van de seksuele mistoestanden en misdrijven die van het celibaat het gevolg zijn, merken we zeer  dikwijls dat celibataire geestelijken hun seksuele wellust inruilen voor machtswellust: de misgelopen voldoening op het ene terrein wordt gecompenseerd door een bevrediging op een ander, namelijk op dat van de machtsuitoefening en dat maakt sommige geestelijken vaak onmenselijk zoals bewezen is in de zogenaamde Magdalene-instituten in het door en door katholieke Ierland, maar ook in Vlaanderen zullen er wel voldoende mensen zijn die te maken hebben gekregen met een dictatoriale non, pater of pastoor.

Het basisargument om het celibaat te verdedigen is meestal dat het priesterschap een volledig engagement behoort te zijn en niet kan gedeeld worden met een engagement voor een eigen gezin. Dat deze redering niet opgaat wordt bewezen door Joodse rabbijnen, protestantse dominees en islamitische imams of mollahs.

Dieper nog dan dit kromdenken ligt de negatieve seksuele obsessie van de katholieke kerk die in de seksualiteit alleen het werk van de duivel kan zien: mocht men in staat zijn om de erotiek te beschouwen als een mensenrecht en als een eerbare en onmisbare bron van levensvreugde dan zou de idiotie van het celibaat onmiddellijk worden afgeschaft.

De vraag is alleen of een instituut dat autoritair wordt geleid door oude en wellicht reeds impotente mannetjes daartoe in staat is. De apostelen waren oorspronkelijk wel getrouwd (hoe ze na Jezus’ dood hebben verder geleefd is niet zo duidelijk zoals het evenmin duidelijk is wat de positie was van al die heilige vrouwen in hun gezelschap: er zijn alleszins geen onomstotelijke bewijzen voor hun maagdelijkheid), maar dat waren dan ook nog vitale en – te oordelen naar de bruiloft van Kana -  bijzonder levenslustige kerels. 

Maar mevrouw Kiebooms kan gerust zijn: er zijn nog steeds voldoende landen waar het katholieke machtsbolwerk sterk staat en waaruit men priesters kan rekruteren om dit knelpuntberoep in te vullen.

 de haan 18 jun. 09

versjes van verleden tijden

- bij: ‘spin uw draad o spinner’ -

versje uit de tijd van vroeger,

versje in de maat; deuntje

van twee strofen groot;

leer het vlijtig fluiten,

jij, vogel in de goot

zie  gezichten stralen bij de

stemmen in je hoofd, een zaal

parochianen, blije vrienden

van mijnheer pastoor

versjes uit de kinderkamer,

versjes van op school,

blijf maar duren, word maar

doorgegeven van ma en pa op

dochter, zoon, van opa  in een zetel

loop ermee door bos en duinen,

wandel over straat al fluitend,

vreemde ogen zien jou struinen,

zelfs de bloemen voor de ruiten

staren jou verwonderd  na

versjes van verleden tijden

toen de meester baas was

in zijn klas en deuntjes opgaf

om  vandaag pas juist te fluiten,

nu je ouder dan de meester bent

weer eens zal je weemoed smelten

ja, je oude dwaze hoofd verweekt

met wierook  warm omgeven

hoor je wat een herder preekt

al ben je nu een boze ketter

die veel liever als de duivel spreekt

versje uit de tijd van moeder,

versje  in jouw vaders maat;

leer het vlijtig fluiten, jij,

verblijde vogel in een straat

waar hangt de uier van de staat?

In De Standaard van 18 juni reageren Jan Jambon en Jan Peumans van NVA op een bijdrage van professor Decoster (KUL) over het begrotingsvraagstuk van België en Vlaanderen.

Het is waar dat de Vlaamse regeringen met Dirk van Mechelen als minister van begroting een budgettaire orthodoxie aan de dag hebben gelegd. Maar tegelijk is de voorbije jaren een aantal Vlaamse uitgaven objectief en terecht gestegen: bijvoorbeeld op de departementen onderwijs, welzijn en cultuur.

De verklaring voor deze schijnbaar tegengestelde gegevens zit inderdaad in de Lambermont-akkoorden  waardoor Vlaanderen meer middelen heeft ontvangen ten nadele van de federale staat. Meer fiscale autonomie voor de gewesten is dan ook maar fair indien men tegelijk het federale niveau wil versterken. Wie van oordeel is dat de regeringen Verhofstadt hebben gefaald inzake begroting moet dan ook de eerlijkheid hebben om aan te geven op welke posten paars dan wel had moeten besparen: toch niet op onze pensioenen die nu al tot de laagste van Europa behoren?

Het plaatje van de fiscale inkomsten zou er anders uitzien mochten de belastingen geheven worden op de plaats waar men is tewerkgesteld en niet waar men woont: dan zou het Brusselse gewest wellicht het rijkste van het land zijn. En dat zou ook fair en logisch zijn want de  gemeenten waar  gewerkt wordt, dragen de zwaarste lasten inzake infrastructuur, verkeersellende en milieuhinder.

Jambon en Peumans halen met recht het voorbeeld van de ziekenhuiskosten aan die in  het Franstalig landsgedeelte onverantwoord hoger liggen als in Vlaanderen wat te maken heeft met een andere benadering van de gezondheidszorg. Responsabilisering zou aan deze scheeftrekking veel kunnen verbeteren.

De staatshervorming die er onvermijdelijk zit aan te komen en die ongetwijfeld in de richting van meer fiscale autonomie zal gaan, kan men vergelijken met de verbouwing van een huis.

Maar wie zijn huis wil laten verbouwen, die haalt er geen sloper bij. En dat is precies wat NVA wenst:  hun partijprogramma is gericht op  het slopen van de Belgische federale staat.

Een discussie over de federale en regionale begrotingen zouden we daarom beter overlaten aan neutrale wetenschappers die argumenteren met onweerlegbare cijfers in de hand en niet aan politici die spreken vanuit hun partijbelang.

de haan 18 jun. 09