jubileum, 30 jaar

dertig jaar samen, de tijd

stapelt zich op als een toren

van dozen: raak hem niet aan

of hij dondert op je kop

een toren van Babel, een totem

van verhalen: de dozen van mat

glas laten ze raden, laten niet

toe ze helder te zien

soms vindt men geraamten

met elkaar in de knoop

zoals de wortels van planten

ongelijk  toch van soort

dwong de bodem ze samen

in deze vreemde verbinding,

verschoof de aarde haar geheime

laden en alle speelgoed

der goden ligt op een hoop

als een toren van dozen

staat onze tijd in de kamer,

een totem waarrond we straks

wat dronken dansen: naakte

inboorlingen van een stommelings

ontdekte stam, ze dragen tekenen

in hun huid maar wie kan ze lezen

we weten dat totem en toren

tot een boomsoort behoren die

zeldzaam zal overleven, we raden 

hoe gedroomde wortels

bezig bleven  uit hun heimwee

naar grond, we vermoeden het water

waaruit ze dagelijks dronken zoals

stille dieren in een blindelings verbond

Mannelijke agent mag vrouw in boerka niet meer controleren

Mannelijke agenten mogen niet langer de identiteit van een vrouw in een boerka controleren. Voortaan is die taak alleen weggelegd voor de weinige vrouwen bij de politie. Dat staat te lezen in een nieuwe nota die de federale politie naar de korpsen stuurde, zo staat zaterdag in de kranten Het Nieuwsblad en De Standaard.De nota is ondertekend door Jean-Marie Van Branteghem, de nummer twee van de federale politie, en werd begin juli aan alle korpsen bezorgd. De maatregel kan rekenen op kritiek. Onder meer CD&V-senator Dirk Claes vreest dat de richtlijn ertoe zal leiden dat boerkadraagsters zo goed als niet meer gecontroleerd zullen worden. "Onze politiekorpsen hebben sowieso al een tekort aan vrouwen", zegt Claes in de kranten. "Er zijn 32.000 mannelijke politieagenten tegenover amper 6.000 vrouwelijke. In dat opzicht is het gewoon not done zo'n richtlijn op te stellen. Dit gaat lijnrecht in tegen het belangrijke veiligheidsprincipe dat élke agent altijd een identiteitscontrole moet kunnen uitvoeren." Claes vraagt nu aan minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom om de richtlijn opnieuw in te trekken. (VDH)

alle mensen worden loeders

bewoners van de wereld,

wie behoort tot een hogere soort:

de menigte bezig met paren en vreten?

zie, de mens, hij heeft de goden

bedacht, een stem uit de wolken

die het doden zalft en ziedend

de bomen blakert met zijn bliksem

bewoners van de aarde, namens

wie zullen we praten, wie perst er

dromen uit de schedels zoals

zoete sappen uit een vrucht

wie zaaide lichamen in de straten

ergens onder een tropenlucht

en zeg me waarmee de kinderen

daar spelen, welke gebaren bootsen

ze na: masters of war?

als een vreemdeling moet ik

spreken en vreemdelingen

horen mij aan: buiten het raam

van een beeldbuis blaffen de bloed-

honden, de jagers komen eraan,

vlammen slaan uit vervloekte huizen

bewoners van de wereld,

zo vreemd zijn we verwant:

geboren, veroordeeld om te dromen

en hoort daarbij geen beloofde land

waar kinderen in hun straatje spelen,

schoollopen hand in hand,

waar de lust een langzame dans

en feestmaal is: elkander vreten

bij wijze van spreken?

een schoon bedrog  zo is het toch:

goochelaars hebben we nodig

die metalen plooien met hun tanden

en wielen maken, hoepels die

om de heupen zwaaien zoals

een vroege nevel om de aarde

rare ogen heb je nodig om niet

meer te zien dan juist genoeg

Lof der Dwazen – naar Erasmus

de wijsheid kan niet meer

dan wijzen, de dwazen zijn ons

aller  baas: er is de zucht naar

hebben, het vullen van een vierkant

terwijl het zijn een cirkel vormt: naakt 

toch ben je gekomen, naakt zal je weer gaan

de aarde kan ons allen voeden en toch:

we hongeren naar een maan, een meer

dat minder heeft te bieden tenzij een zee

van stilte waar het doodse ruisen heerst

en weinig meer dan wijzen

kan de wijsheid niet aan:

ze buigt bedroefd voor bazen,

deze veelvraten zijn nooit voldaan

wie baat zoekt, zal  niets baten, de bazen

zijn hun eigen slaaf; de wijze kan maar wijzen

en daarna zwijgen, droef en braaf: naakt toch

zijn we gekomen en naakt zullen we weer gaan

dwaze vingers moeten grijpen, ze pasten zich

aan het klauwen aan; de wijzere leerden 

een verlegen taal: de schuwe beweging van

omschrijven, teder lijnen tekenen in het zand

en daarna een zee van levend water die alles

losweekt en ruimte maakt om weer

te herbeginnen en nogmaals herbeginnen,

een kringloop die nooit zijn ronde staakt

hebben is vierkantig, het hakt de heupen

van een vrouw, het rukt de randen

van de wereld, het spreekt een taal

die stuit en stoot zoals bevroren handen

vergeefs proberen vast te houden

zijn is rond, het wentelt soepel, het is wijs:

het speelt nog als een meisje met een hoepel,

ja, het draait als heel de ruimte met vele hoepels

onverdroten aan een hoge koepel in het rond

terwijl de krieken rotten

De Limburgse krieken raken niet meer verkocht. De overproductie is toe te schrijven aan de concurrentie met Oost-Europa en de druk van de afnemers, met name de Duitse discounters, Aldi en Lidl: die dwingen de scherpste prijzen af en daaraan kan een West-Europese kweker niet voldoen. Een verwerkend Belgisch bedrijf is vanwege de loonkosten zelfs naar Oost-Europa uitgeweken.

Ik weet onvoldoende van economie om mezelf te presenteren als een expert. Van één waarheid ben ik echter overtuigd: alles heeft zijn échte prijs. En daarmee bedoel ik een prijs die alle aspecten van productie en distributie in rekening brengt, in het bijzonder de sociale schade door minimale tewerkstelling, onderbetaling en automatisering en de ecologische schade van het transport die ‘ecologische voetafdruk’ wordt genoemd.

De moeilijkheid is echter deze schade te becijferen en om te zetten in een billijke prijs voor het product.

Het gevolg is echter dat men niet anders kan dan bezwaren aanvoeren tegen de geglobaliseerde wereldeconomie: die zou beter geheroriënteerd worden naar een regionale, wat betekent dat in de eerste plaats vergelijkbare landen met elkaar handel zouden drijven.  De regio’s moeten hierbij ruimer worden gedacht dan het  nationale of gewestelijke gebied: het gaat erom dat Afrikaanse economieën  in Afrika zouden opereren, Oost-Europese in Oost-Europa, Latijns-Amerikaanse in Zuid- en Midden-Amerika etc

Alleen grondstoffen en afgewerkte producten die uitsluitend in ver afgelegen gebieden te vinden zijn, zouden nog in aanmerking mogen komen voor globalisatie en wereldwijd transport. Maar dan moet zoals gezegd de milieuschade door transport volledig in rekening worden gebracht waardoor het onvermijdelijk luxegoederen zullen worden.

Dit laatste klinkt allesbehalve populair: we zijn immers allemaal gefixeerd op koopjes, niet enkel onze distributeurs en bedrijfsleiders, ook wijzelf als consumenten.

Ik vrees dat we pas zullen beseffen wat de uitkomst van deze ‘koopjesjacht’ is wanneer de gevolgen al te duidelijk en onherstelbaar zullen zijn geworden: het transport is in grote mate verantwoordelijk voor de klimaatsverandering en de uitbuiting en onderontwikkeling in de lageloonlanden zorgt voor gewapende conflicten die ook voor ons effecten hebben, in de vorm van vluchtelingen, onveiligheid voor het transport (Somalische kapers) en voor het toerisme (onder meer Bali en Egypte).

Het zijn niet enkel de krieken die rotten: heel onze zogeheten economische wereldorde is rot. Het is meer een chaos dan een orde, en de efficiëntie ervan bedenkelijk als men met efficiëntie bedoelt het creëren van welvaart voor zoveel mogelijk mensen. Bovendien maakt deze economische wanorde de planeet en haar bevolking ziek. De Limburgse krieken zijn dan ook een zeer overtuigend symbool van een systeem dat letterlijk stinkt.

 de haan 30 juli ’09

Ruggespraak

Al onze gerechten worden op oosterse wijzen klaargemaakt.
(menukaart restaurant Den Haag)

Cheney heeft een dochter die lesbisch is en woont al jaren samen met haar vriendin.
(Gay Krant)

Senator vertrekt om kunstmokkel.
(Leeuwarder Courant)

Naaktlopers begluren nieuwe attractie in Zwitserland.
(Het Laatste Nieuws)

Hij heeft zich jarenlang hard gemaakt voor behoud van het zwembad en vocht voor subsidies.
(Dagblad van het Noorden)

Een moderne pier moet Scheveningen een nieuwe toekomst bieden. Wie de zee nadert, moet de kust kunnen zien. Om die blik mogelijk te maken, zal de gemeente Den Haag moeten slopen.
(Nu.nl)

(overgenomen van Taalpost)

terug van de markt

vrede komt om kleinigheden:

licht beladen keer je weer

van de markt, buurman vond

de temperatuur best aardig,

de bakkersvrouw legde haar

lange vingers in je hand

moeders glimlachen vanuit

de zwoelte van hun wagens:

zo’n man, ja, zo modern,

een langharige die boodschappen

haalt, zo’n muilezelman

taak volbracht, de toekomst

voor een dag verzekerd

tenzij je straks zou stikken

in een graat, in het steentje

van een kers uit Limburg,

vlezig, sappig als dat meisje

aan de Maas, hoe zou ze

hebben geheten

vrede komt als je leert vergeten:

de stroom van de tijd die je om

zou leiden om verdorde landen

te bevloeien, de boeken die je nooit

hebt uitgegeven omdat, nou ja,

er een reden was, een bezwaar

dat zwaarder woog al zou je

zelf niet weten tenzij terzijde

opgemerkt een meester je wou

leren dat je maar beter leeft

onopgemerkt

want zo toch komt de vrede:

wanneer je minder merkt

en de wereld inkrimpt tot wat

wagens in een file, een moeder

die zalig glimlacht alsof ze

voor de glimp van een gedachte

ook een ander leven had

hoe nobel is het redden van Opel?

Zowel De Standaard als De Morgen besteden in hun editoriaal aandacht aan de mogelijke sluiting van Opel Antwerpen. De opiniemakers nemen in het bijzonder de Duitse regering op de korrel die alleen maar ijvert voor het behoud van tewerkstelling in de Duitse filialen van Opel.

Een eerste vraag is dan of onze eigen regeringen het anders doen wanneer zij met gelijkaardige dossiers worden geconfronteerd. Trouwens, dezelfde commentatoren reageren verbolgen wanneer  onze politici zich te weinig inspannen om het voortbestaan van Belgische bedrijven te redden, denk aan Renault Vilvoorde, Ford Genk en VW Vorst.

Het eigenbelang zit nog dieper: onze drie zeehavens - Zeebrugge, Gent en Antwerpen – doen elkaar liever de duvel aan dan samen te werken en hun groeimogelijkheden  billijk te verdelen. Zelfs op syndicaal niveau kunnen we alleen maar vaststellen dat de grensoverschrijdende solidariteit ontbreekt. En de nieuwe Vlaamse regering wil er een prioriteit van maken om Vlaanderen nog meer dan vandaag tot een logistiek centrum te laten uitgroeien ongeacht de ecologische  gevolgen en de verkeersproblemen.

De commentatoren ergeren zich terecht aan de passiviteit van Europa: de commissie zwijgt over  de Duitse overheidssteun en het Europees parlement laat evenmin van zich horen.

Meer essentieel is de vraag of het concurrentiemodel voor een  verzekerde welvaart kan zorgen en voor het welzijn van de bevolking.

Ik ben nooit een marxist geweest en heb geen heimwee naar het collectivisme; ik stel alleen maar vast dat er voortdurend conflicten opduiken tussen het belang van privé-ondernemingen, in het bijzonder de multinationale,  en hun aandeelhouders en het algemeen belang. Ik meen dan ook dat de diverse overheden – van de Vlaamse tot de Europese – meer regulerend zouden mogen optreden. Een ééngemaakt Europa heeft weinig zin als de ene regio de andere probeert kapot te concurreren. Het marktmodel kan op korte termijn het meest performante zijn, maar  vrijwel altijd gaan de voordelen voor de ene ten koste van de nadelen voor de andere. Het profijt van een minderheid betekent vaak schade voor de meerderheid, zeker inzake milieuproblemen en roofbouw op de natuurlijke rijkdommen en op de gezondheid van de arbeiders.

Opel is een leerzame ‘case study’. Professor economie Paul de Grauwe heeft al jaren geleden ervoor gewaarschuwd dat de autoassemblage in België en West-Europa weinig toekomst heeft: de concurrentie met Oost-Europese en Aziatische lageloonlanden is moordend. Opel wordt geroemd om zijn productiviteit, wat een ander woord is voor het uitpersen en opjagen van de arbeiders. Wat impliceert dat het zinloos is om arbeiders tot het uiterste te drijven: uiteindelijk zullen ze de strijd verliezen tegen de robots en tegen de onderbetaalden uit verre landen.

Onze toekomstige welvaart hangt af van innovatie, specialisatie en duurzaam ondernemen. Alle drie vragen ze eerder om samenwerking en overleg dan om een economisch Darwinisme dat even dwaas en schadelijk is als het ineengestorte collectivisme. Het concurrentiemodel lijkt me enkel een waarde te hebben  als het gericht is op een hogere kwaliteit en niet zozeer op de verovering van marktaandelen, tenzij men vrede neemt met een wegwerpproductie die vroeg of laat resulteert in overproductie en werkloosheid.

Darwinisme wordt de laatste jaren gebruikt om alles te rechtvaardigen, maar het overleven van de mens heeft minder te maken met een competitie tot ter dood dan met een bereidheid om de arbeid,  de lasten en de opbrengsten te verdelen en  een gemeenschappelijk doel na te streven. Uit Opel zijn nobele lessen te trekken, of dat zal gebeuren is echter zeer twijfelachtig.

Daarvoor hebben we politici en denkers nodig die zich richten op de langere termijn en op een weidsere horizont.

de haan 27 jul. 09

Lezen is beste middel tegen stress

Ontspannen doe je best met een boek. Zes minuten lezen is al genoeg om je stressniveau te verminderen met 68 procent.

Lezen is beste middel tegen stress

Ontspannen doe je best met een boek. Zes minuten lezen is al genoeg om je stressniveau te verminderen met 68 procent.

Volgens onderzoek van University of Sussex is lezen de beste manier om snel rustig te worden. Het helpt beter om te ontspannen dan luisteren naar muziek, wandelen of een kopje thee drinken.

De wetenschappers volgden het stressniveau en hartslag van een groep vrijwilligers tijdens verschillende activiteiten. Bij lezen daalde het stressniveau met 68 procent. Luisteren naar muziek zorgde voor een daling van de stress met 61 procent. Een kopje thee drinken verminderde het stressgehalte met 54 procent en een wandeling met 42 procent.

Videospelletjes bleken overigens geen goede manier om te ontspannen. Het stressniveau van de vrijwilligers daalde nog wel met 21 procent, maar hun hartslag bleef onverminderd hoog.

De onderzoekers gaan ervan uit dat lezen zo ontspannend is omdat het veel concentratie vraagt. Doordat je je zo moet concentreren op het lezen, zouden je hart en spieren ontspannen. En daardoor word je vanzelf kalmer.

Lees ook: ontspannen kan je leren

Volgens onderzoek van University of Sussex is lezen de beste manier om snel rustig te worden. Het helpt beter om te ontspannen dan luisteren naar muziek, wandelen of een kopje thee drinken.

De wetenschappers volgden het stressniveau en hartslag van een groep vrijwilligers tijdens verschillende activiteiten. Bij lezen daalde het stressniveau met 68 procent. Luisteren naar muziek zorgde voor een daling van de stress met 61 procent. Een kopje thee drinken verminderde het stressgehalte met 54 procent en een wandeling met 42 procent.

Videospelletjes bleken overigens geen goede manier om te ontspannen. Het stressniveau van de vrijwilligers daalde nog wel met 21 procent, maar hun hartslag bleef onverminderd hoog.

De onderzoekers gaan ervan uit dat lezen zo ontspannend is omdat het veel concentratie vraagt. Doordat je je zo moet concentreren op het lezen, zouden je hart en spieren ontspannen. En daardoor word je vanzelf kalmer.

Lees ook: ontspannen kan je leren

Door: Liselotte Ampe
Bron: GezondheidsNet.nl

U drinkt, wij draaien

Onder deze titel publiceert cultuurredactrice Dorien Knockaert een bedenking bij een conflict tussen cafébazen op de Gentse Feesten. Er zijn immers Gentse middenstanders die in de Feesten investeren zodat die gratis kunnen blijven, en andere die weigeren mee te werken maar wel  zuipende klanten afsnoepen van de organisatoren. Knockaert komt tot een juiste conclusie – een terugkeer naar de kleinschaligheid - maar met heel dubieuze argumenten.

Als student heb ik de heropstart van de Feesten meegemaakt toen Walter de Buck alleen bij Sint-Jacobs een petieterig podium had laten bouwen. Tijdens een stortbui heb ik nog naast Derroll Adams onder het zeil boven dit podium gestaan: het werd opgeduwd met een bezem omdat er gevaar bestond dat het zou naar beneden komen onder het gewicht van het regenwater. In de loop der jaren zijn de Gentse Feesten een massaspektakel geworden, een kankergezwel van vettige kraampjes en bier serverende terrassen. Dat het artistiek aanbod op hoog niveau is gebleven, kan een wonder worden genoemd want de meeste bezoekers komen enkel om zich laveloos te drinken en om een bad in de massa te nemen. Kortom, van de oorspronkelijke gezelligheid is niets over gebleven: zeker op zonnige dagen voelt men zich in het feestgedruis als een zwetende haring in een ton.

Knockaert vindt het echter dwaas van de organisatoren om hun profiterende collega’s op de korrel te nemen. En over de drankorgels schrijft ze: ‘als je prat gaat op een grenzeloze toegankelijkheid en gratis entertainment, dan is het toch flauw om je beklag te doen wanneer mensen niet genoeg geld uitgeven aan de toog? Om nog te zwijgen van de sneer naar de middenstanders – kun je hen verwijten dat ze munt proberen te slaan uit de Feesten?’

Je vraagt je dan af wie de gratis evenementen dan wel dient te betalen: dat kan alleen de stad doen door nog meer te subsidiëren dan ze nu al doet (Dit jaar: 1.250.000 euro). Wat betekent dat de stad ergens extra inkomsten zal moeten gaan zoeken: bij de middenstanders die nu weigeren mee te betalen aan de organisatie?

Krasser vind ik deze zin: ‘Zelfs wanneer we bij ons volle verstand zijn, laten we ethische overwegingen nauwelijks een rol spelen in ons consumptiegedrag.’

Dit wordt geschreven door een journaliste van een krant die traditioneel christelijk is: wanneer zij gelijk heeft dan  ziet de toekomst er somber uit. Of deze wereld ooit een betere plek om te leven wordt voor alle wereldbewoners hangt immers in grote mate af van bewust consumeren: met name van Fair Trade en milieubewust kopen. De omzet van Fair Trade-producten (Max Havelaar, Oxfam en andere) stijgt jaar na jaar. In dezelfde krant kan je lezen dat het aantal wegwerpzakken zodanig gedaald is dat de belasting erop nauwelijks nog wat opbrengt: de burgers hebben in ons land dus duidelijk hun gedrag gewijzigd, ze gebruiken opnieuw meer en meer de ouderwetse boodschappentas of de lichtere herbruikbare tassen van de supermarkten.

In dit artikel van een volle bladzijde over een schijnbaar onbenullig voorval komt met andere woorden een essentieel dilemma tot uiting: zijn we bereid ons consumptiegedrag dermate aan te passen dat we voorrang geven aan eerlijke producten (met uitsluiting van kinderarbeid, uitbuiting en milieuvervuiling) of gedragen we ons als kippen zonder kop die achteraf verontwaardigd zullen reageren wanneer ze met de gevolgen van hun kortzichtigheid worden geconfronteerd (zoals migratie,  gewelddadige conflicten in een toeristisch paradijsje, vergiftigd voedsel of speelgoed etc etc)?

Van journalisten bij een zogeheten kwaliteitskrant mag je verwachten dat ze wat grondiger nadenken over de argumenten die zij hanteren. Nogmaals, ik ben  zelf nostalgisch genoeg om het verleden van de kleinschalige Gentse Feesten te koesteren, maar tegelijk heb ik een afkeer van parasieten: wie aan de Feesten geld wil verdienen, die moet er ook in investeren.

de haan 27 juli 09