boek onder lava

Woensdag 19 december 2007

Mozes

come down, Moses, calm down

maak de wegwijzer niet groter

dan nodig, weet je: Mozes

kwam nooit in het Beloofde Land

hij stond aan de rand, wees en

zonk ter aarde, zondig als geen ander

wijzen komen zelden waarheen

ze wijzen, ze bereiken een rode

heuvel wanneer de zon in vegen

vermiljoen en violet oplost

in schemer – ze hurken

tegen een boom bij een veer,

slaan de rivier gade, het volk

dat komt en gaat, ze blijven

als een nabeeld in de geest

meestal bestaat alleen een weg,

komt de bestemming nooit nader

dan een droombeeld: ze draagt

een kleed van golven en glans,

laat het achter als kleverig laken,

een net waarmee je hebt geworsteld

maak hem niet groter dan nodig,

de uitlegger van je dromen:

hij bewijst zoals een ritseling

in een boom het bestaan van vogels,

de terloopse grijpbaarheid van wind

volg zijn hand en aangezicht, de glinstering,

hoe blijgezind ze verwijzen naar ver

en nabij: lag het ene ooit

waar het andere niet lag?

Geschreven door staf de wilde om 13:28 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

remember Semira

remember Semira

Adamu, dochter

van Adam, verjaagd

niet eens uit een paradijs,

niet door een vlammend zwaard:

gewoon de gladde huid van een kussen

remember Semira

spartel niet, laat het lopen

op een uniform: voel je nog

de kolos op je borstkas,

druipt zijn zweet in je nek?

remember Semira

boek een vlucht, een laadruimte

bij containers: bevat je het,

do you contain, met een IJzeren Gordijn?

remember Semira

merk de naamlozen, documentlozen,

de boot die drijft met opgeblazen

buik, de paarse aubergines

in onze blauwste zee: o zonde

van onze stranden

remember Ahmed, Dieudonné

al die mooie namen, uitgewist,

opgelost in zout water: ook

een Endlösung al lijkt ze

niet gepland, is het vervoer

niet zo best geregeld

remember Semira

wat verloopt volgens plan:

wie verbreekt de regels,

de zegels van laadruim en document?

play by the rules Semira

of je verdwijnt in een naam:

dochter van een Adam,

domme Eva zonder grens

we don’t remember Semira

een geheugen heeft een grens

Geschreven door staf de wilde om 15:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

Al sedert het jongensboek 'Bartje zoekt het geluk' van Anne De Vries, en zeker na de hartverscheurende kreet: 'Gelukkig zijn daarvoor zou ik alles willen geven' van Raymond van het Groenewoud zou elke moralist en tapkastfilosoof in ons taalgebied mogen weten dat ons leven neerkomt op één grote zoektocht naar het geluk.

Niet zo op het commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen. Uit de mond van Dirk van den Bulcke echoot het devies van zijn bevoegde minister Patrick Dewael: 'Er is een politieke keuze gemaak: we zetten onze grenzen niet open voor gelukzoekers.'

Het geluk zoeken wordt dus gecriminaliseerd, het wordt in een land dat pretendeert geïnspireerd te zijn door christendom en humanisme, een illegaal tijdverdrijf en in tegenstelling tot vernuftige poëzie geen 'tydverdryf voor fyne luyden'.

Compleet in tegenspraak hiermee horen we steeds vaker de vertegenwoordigers van de werkgevers en ook partijgenoten van Patrick Dewael pleiten voor een selectieve economische migratie: we nodigen uit wie we nodig hebben. De moraal van de zelfbediening met andere woorden.

Ooit hebben we gedacht dat mensenrechten eigen zijn aan de menselijke persoon op basis van zijn menszijn en niet vanwege zijn economische nuttigheid. Liberalen denken daar anders over: hun humanisme beperkt zich tot bruikbare mensen. En zij worden niet of nauwelijks tegengesproken door collega's die zweren bij het christen-democratisch 'personalisme' of bij de socialistische solidariteit.

Intussen drijven de lijken in de Middellandse Zee en langs de kust van Afrika en Spaanse eilanden. De strategie van Europa is dubbel: aan Afrika handelsakkoorden opleggen die de Afrikanen nog minder de kans geven om in hun levensonderhoud te voorzien, en de grensbewaking verschuiven naar de Sahel. Zo is ons geweten gesust: de lijkgeur zal niet in onze badplaatsen op te snuiven zijn en met wat hulp van de media komen we niets meer te weten over wat er gebeurt aan de controleposten.

Een opgeruimd gemoed begint bij opgeruimde grenzen.

Geschreven door staf de wilde om 14:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

religie in de hoek

als religie in de hoek gedrongen wordt (bij een opstel van Luk Sanders, filosoof van de Theologische Faculteit van Leuven, in De Standaard van 18 december) ****

Men kan van allerlei zaken een hitparade samenstellen, maar niet van het lijden. Of de grootste gruwel nu bedreven is door goddeloze communisten of ontspoorde christenen doet voor de slachtoffers niet ter zake: het lijden van één concrete joodse familie wordt niet minder of groter door het feit dat er duizenden joodse families hetzelfde overkwam.

Ten tweede, Luk Sanders schrijft: ''Het is wel in culturen met een lange christelijke traditie dat de democratie het beste lukt.' Dit getuigt van een enge 'Atlantische' visie op de wereld: het is waar voor West-Europa en de VS (als men daar de rassensegregatie en massamoord op de indianen eventjes vergeet) maar niet voor de rechtse dictaturen van Latijns-Amerika en evenmin voor Afrika.

Ten derde: hoe kan men nu de democratische gezindheid aanprijzen van het christendom als de grootste christelijke kerk, die van Rome, noch inhoudelijk noch structureel democratisch is? Hebben vrouwen gelijke rechten binnen deze kerk, mogen de leden (de gelovigen) hun bestuurders kiezen? Noch inzake het programma (de dogmatiek) noch inzake de bestuursvorm kan men de kerk van Rome democratisch noemen.

Ten vierde, het is mijn vaste overtuiging dat de communistische revolutie van 1917 nooit had plaats gevonden mocht de orthodoxe kerk zich meer hebben afgezet tegen eeuwen van tsaristische dictatuur - terloops: de tsaren waren niet ongelovig - en uitbuiting, en dit geldt net zo goed voor alle landen waar zich revolutionaire bewegingen hebben voorgedaan: altijd kan men een pervers verbond vaststellen tussen de heersers en de officiële godsdienst. Dit is ook het geval voor de islam: het zogenaamde fundamentalisme met zijn gewelddadige ontaarding is niet los te denken van de maatschappelijke ellende in de landen van oorsprong.

Mochten de christenen, en dan vooral de christenen met macht en invloed, en de islamitische vorsten en geestelijke leiders, de sociale boodschap van hun basisteksten meer ter harte nemen, dan hadden de ergste excessen in de geschiedenis nooit een kans gehad. En deze wanverhouding tussen mooie boodschap en schandalige realiteit loopt door in onze eigen tijd. In plaats van filosofische disputen te houden en krampachtig het eigen gelijk te verdedigen, zou men beter kijken naar het eigen falen: de armoede zowel in eigen land als in een of ander buitenland is een permanente aanklacht tegen al wie zich een rechtzinnig gelovige noemt en even sterk tegen al wie zich als een oprecht socialist of humanist meent te mogen beschouwen.

Na de theorie mag het eindelijk eens de beurt zijn aan de praktijk.

****Deze twist tussen gelovigen en vrijzinnigen duurt nu al dagen: is het een blijvende mode om steeds naar de andere(n) te kijken en te wijzen met een beschuldigende vinger, en nooit eens naar zichzelf?

Geschreven door staf de wilde om 09:34 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 16 december 2007

père Gilbert

le père Gilbert

hij kent het slang van de

bidonville, spreekt zijn god

aan met ‘mon pôte’, heeft het

over ‘couilles et je te casse

la gueule’ en boven alles

zoals in het Vlaamse lied

van Liefde gaf u duizend

namen, die ene naam met

grote L opgerekt als een

fakirtouw tussen ergens

een hemel en hier een aarde

ooit zal ze voltooid zijn en

stralen ongehinderd door

glasraam, huid, kleed van weelde,

ooit zal hij staan van aangezicht

tot aangezicht, trillend deeltje

in een zinderend wezen

de camera focust op de hakken

van zijn cowboylaarzen, op het

roze gebit dat hij toont

als een trofee: twee linten

in de orde van de sloppen

je weet het niet, het zal wel

waar zijn dat hij bij een stervende

jongen zat, een hand streelde,

een blik definitief op een deur gericht

en verder geen woord, geen oog gebroken

‘Liefde’ klinkt het mooist, zegt hij,

als het niet wordt uitgesproken

Geschreven door staf de wilde om 16:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 december 2007

doe zo voort

doe zo voort, jongen

leg het strookje met je woorden

onder de tong der doden

wie anders wekt ze

uit hun versteende slaap

wie anders hoort nog

in het tuiten van herfstige tocht

het ijlen wat zij oplezen

tekens onder spocht

wie ziet het huis oprijzen

zoals het zonder blinddoek

voor zijn sloper stond

toen verstomde weemoed

uit zijn gaten keek

en het naar de moker boog

zoals een samoerai zijn keizer groet

wie voelt het vilt van geraniums

de kille zwengel van een slorpende pomp

waar de bewoners hun hals en haren

wassen en verbleken

tot de witte schemering van tegels

wie snuift de donsveertjes op

verkalkte drek

in het zoele hok van vaders duiven

die niet vielen

maar smaakten bij de pruimen

wie weet ver weg de steiger nog

waar een moeder roept

en de Schelde glanst

zwart van haar angst

wie ?

ja, besta dan, weersta

‘het mistroosten en misprijzen’

jij bent de enige nog

die de scherven draagt

de stukken die hun

aanwezig zijn bewijzen

Geschreven door staf de wilde om 11:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 december 2007

Kuiperskaai

Kuiperskaai annus terribilis 1972

het derde jaar was

dolen, de nacht doorsteken

als een dijk, holen bewonen

in een Kuiperskaai

The Old Wheel: weinig

deed er toe en niets zoveel

als een meisjeshuid, meestal

een weerspiegeling

in het doodse water

eens twee blote schouderbladen

in een leeg gelopen kelder

het deuntje verdween, de ijlende

woorden van een slow

na dertig jaar kan je het

raden: Nights in White Satin

van wit satijn haar rug

niet eens dronkemanspraat

en nog grotere dronkaards

loerden afgunstig

jouw vingers melige

meikevers aan de rand

van een lindeblad

dropten met gelijmde

dekschilden in een

lucifersdoosje verstikking

never reaching the end

Geschreven door staf de wilde om 09:09 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 december 2007

fool on the hill

a fool on the hill

Na welgeteld 1 rustige week onder Verhofstadt is het gebakkelei weer losgebarsten: onder de Waalse tenoren onderling en tussen de Vlaamse liberalen en Leterme.

Wat opvalt is de contradictie om niet te zeggen hypocrisie: voortdurend horen we zeggen dat de toestand te ernstig is geworden om nog veto's te formuleren en de zelfde moraalridders doen niets anders. MR is tegen een klassieke tripartite, Open VLD tegen een regering met socialisten, Ecolo a priori tegen NVA etc

De vraag is welke haan zich nog boven het gekakel kan verheffen en op de mesthoop van gistende ego's wil gaan staan.

Opmerkelijk is de uitspraak van Bartje Somers over het bochtenwerk van Leterme: 'na onze oranjeblauwe akkoorden wil hij praten over de 'linkse' voorstellen van SP.a.' In de voorbije jaren heeft deze Somers ons voortdurend voorgehouden dat de aloude tegenstelling 'links-rechts' tot het verleden behoort.

Nu ontkracht hij zijn eigen dogma. Wie Somers bedoelt met zijn ode aan de 'hardwerkende Vlaming' is dus zeker niet de Vlaming met een schandalig laag pensioen of minimumloon, niet de Vlaming die zorg nodig heeft. Het oog van Open VLD gaat uitsluitend open voor al wie over voldoende talent en gezondheid beschikt om mee te kunnen in de 'ratrace'; wie uit de boot valt, kan - als het van de liberalen afhangt - enkel rekenen op de aalmoezenpolitiek van de 19de eeuw.

Dat zou ons meer moeten bekommeren dan het communautaire gehakketak. Zelfs indien we ons verplaatsen in een hypothetisch onafhankelijk Vlaanderen blijft de essentiële vraag: wat voor Vlaanderen? Dat van de solidariteit of dat van het groepsegoïsme? Klaag niet over een mogelijke verharding in de samenleving als het dominante politieke discours er een geworden is van ieder voor zich en het recht van de sterkste..

Geschreven door staf de wilde om 16:44 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 december 2007

walk of fame

Walk of Fame

- thread softly, because you thread on my dreams. W. Wordsworth -

de doden komen

over het pad van hun naam

je roept ze niet, letter

na letter heb je open

geplooid, de klanken

strekken zich uit

in een brede wegel

Lucienne, moeder

voor zes maanden,

van Kersschaever:

je hurkt weer in de gulle

kerselaar, hangt een

dubbele over je oor

je loopt door het rulle

zand voorbij haver en

klaver, klaprozen

alsof de aarde vele lippen

heeft om te zoenen

ze komt vanmorgen

deze dode van een halve

eeuw geleden: over

haar uitgestreken naam

klinkers, medeklinkers

liggen als tegels

te blinken in jouw

Walk of Fame

de wandelstraat in je hoofd

waar ze hun vingers en

voeten afdrukten in

stollend cement

trap zachtjes tegen dit hoofd

je trapt op hun namen

Geschreven door staf de wilde om 18:12 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 december 2007

barbaren

wachten op de barbaren – J.M. Coetzee

geschiedenis is wat mensen schrijven

en hun inkt is bitter en bloedrood

ze is het verhaal van de zaden niet

noch van de vogel die komt en gaat

ze verhaalt het dwaze bewegen

dat in de aarde boort

naar de hemelen haakt

zichzelf verscheurend tussenin

geschiedenis vertrapt het graan

zodra het opschiet

verbrandt de bomen op hun berg

ze slacht het dier dat jongen werpt

en de jongen die nog zogen

ze volgt de stroom niet

die de velden voedt

de tijd raakt zijn tel kwijt

in haar daden

geschiedenis schuimbekt

van een zieke drift die geen

drift meer is maar verbeelding

fantasie van zieke geesten

geschiedenis wil vergeten

dat er meer is dat zich wreken zal

wanneer de mens geschrapt wordt

uit het boek der sferen

wanneer de nevel zich keren zal

en verschroeien bitter en bloedrood

Geschreven door staf de wilde om 10:49 Reageer op dit bericht

Archief

Mozes

remember Semira

dag van de migrant

religie in de hoek

père Gilbert

doe zo voort

Kuiperskaai

fool on the hill

walk of fame

barbaren

Meer van boek onder lava