Archief

une liaison pornographique – Fonteyne

nog één keer en hevig

alsof het leven schokt

uit een doorgesneden keel

dan de hoteldeur op slot

de sleutel in het rooster

het is te zeer

van een wrekende god

te zuiver nog

voor de leugen

voor het beleefde inschenken

van koffie in het opgeheven kopje

terwijl het hoofd nog natuit

van dromen die zijn verdrongen

voor het kauwen

op het succulente vlees

terwijl men staart

naar een lachende mond

aan een andere tafel

wij hebben elkaar gevierd

als het feest

van weerloze kleden

ik zal mezelf niet ruiken

zonder jouw zweet

over je huid verdwalen

was een bedwelmend vinden

nog één keer en heviger nog

de tijd verslinden

een heilige olie

in alle poorten van de huid

een beetje alsof we elkaar beminden

van dijk naar dorp en terug

- voor Erik en Paula –

methaangas, het murwe

van scheerlink en dove netel

en toch, de notelaars

je vermijdt het straatje

waar je speelde, het stompje

dat in de velden stak

zoals een pompende werkman

in een geeuwende buurvrouw

vlieren, toefjes goedkoop

parfum in een hals

en toch, de notelaars

zomer in mei, een stolp

over het land, bedompt

spreekt het met beslagen

tong een meerkoet uit

taal van ons volk, het ketst

als mussen, als messen

op steen, slikt weerom

de kauwgom van zijn

woorden in, de gestolde

geschraapt van een steen

naar amandelen geuren

de kamperfoelies van een vriend

de gele linten open gebogen

gulzige meisjes van eeuwig zestien

één visserssloep verzonk, één

draagt een keukenstoel alsof

een sultane zetelt op een kemelrug

toch kom je thuis, in je geboorte-

huis: de notelaars zijn terug

klei, een fresco

soms jaag je haar de stuipen

op het lijf, de vitusdans

waarmee ze uit haar lichaam glijdt

en opvliegt: een kleurenfeest

over een stil veld van geuren

en je voelt je een god

tot in het verste van je vingertop

en alle goden zijn zondige vogels

die zich dronken komen vreten

aan het vlees

en je huift over haar

als een schaduw waarin

de zalige vogels schuifelen

van de droom

dan slaapt ze al

gelijk een mens die is aangeraakt

en zich weer oprolt tot klei

bij een schilderij in Ons Huis

- Juan-Fernandezzaal, Vrijdagmarkt, Gent -

alles was uit balans:

loon, arbeid; zorg, verzorging

dag en nacht, leute en leed

alleen een schilder vindt

een volmaakt evenwicht

de symmetrie

van fresco’s en retabels

iets moet worden gezegend

iemand zalig verklaard

een kist tegenover een kist

zoals witte vingers liggen

gevouwen op een borst

een patina van vrede

zoals op bronzen beelden

men de fiere spieren ziet

van een mijnwerker

en waar is de pijn in zijn pezen

was dit hun leven:

verstild, een patina

van vrede

er zit iets zaligs in

en waar is de woede

telt zelfs de dood zijn schreden?

zelfs de dood: op zijn hoede

citeetjes van Gent

- met de stem van Kareltje Waeri -

zouden ze hem durven slopen

de gordel van Gent

waar het werkvolk opeen zat gekropen

een gezicht waar een fatsoenlijk

mens  niet aan went

zijn fatsoen zag een centiem opslag

als een etter als fijt: iets dat ge eruit snijdt

desnoods met de sabel van een sjampetter

pas op voor uwe kop

wie hier naar binnen wil

val niet over de koolbak

of in het gemak met zijn verrotte bril

ze zullen hem wel slopen

de gordel van Gent

de Turken zitten daar ’t hope

met een zat wijf zonder vent

of het nu mag of nie zou meugen

en ook daarbij: zo’n cité

ziet ge in kleur op uw tv

uit Manilla of die kanten

het fatsoen slaat graag een gat

in zijn geheugen

bloemenweide

noem het strand  een bloemenweide

van  pluiskleine kleuren

en pluisjes stuiven in je ogen

er is een vlieger die niet opgaat

mooie liedjes tuimelen uit hun toon

maar geen bloem die zich omdraait

of ze vindt voor haar vallen heel gewoon

je weet het van je dokter

met al die losse pollen

zou je beter binnen blijven

hoor maar, je longen – je loopt

als een strandhond

achter een vlinder

kijk hem van woede bijten

in de pluisjes van zijn staart