Archief

gezinsvriendelijk

als die bom al morgen valt

mijn hondsvod in jouw eeuwig leven

geeft vader geen zoentje waar het zeer doet

straks mandarijnenstroop voor je borst barst barst

een handgranaat in de nacht

genezen zijn? morgen, jongetje, morgue

dan gaan we de slapers oprapen

een kuiltje graven bij het preventorium

door de lusttuin der terminalen draven

in je nieuwe jogging – gelijk jou, hee!

aan de lijn klaar start – de eerste zijn?

je weet het al: er is geen zebra op de boerderij

wel een zwijn – dank u lieve heer

die ken je ook bij naam en postbus

mijn bobbejaan met je sarie malaise

we maken een kringetje

den uyl vivat gaf zijnen geest

morgen mijn kwakje is jarig

het jijtje, jij hetje van mij

je brandt in mijn nacht

mijn kind waarom gekomen

waar omgekomen

als die bom toch morgen valt

 are you kidding, Kidman

soms is ze naakt

een efebe op een vaas

een jongeling waar de wijze

Socrates een dwaas van werd

dan weer draagt ze slangen

in het haar, een verwende

erfgename en geen dame

is zo weerloos, de reptielen

zijn maar ranken van een

niet te stelpen roos

soms staat ze vermomd

met een fopneus, in de jurk

van een oude vrijster, een wrong

om haar hoofd, ze rookt

en haar gedachten gaan

reeds stapvoets in het water

veelvoudig, een vrouw

van rood zand en smaragden

en zwart email op terracotta

een zalm die door je dromen

zwemt, over de schotbalk wipt

van je ontwaken - ze is

siesta

het eerste wat je uitdoet

is je horloge

lust en liefde hebben geen tijd

dan die huid van striemen

waar een vader sloeg

een meester bedreven

in macabere spelen

dan het diepere vel

dat de woorden doorsneden

een telefoon die niet over ging

wat voor ding trek je aan

een lichaam dat glinstert

gelijk zilverwerk een erfenis

van wie ben je vergeten

maar het wordt opgewreven

met instant poets van lippen

die het waarmerk laten glanzen

van jaartal en naam

wat zich voltrekt is ernstig zoals peuters

bouwen, plechtig zoals alleen de eeuwen

gebaren smeden in hun mimespel

het laatste wat komt is de kabbeling

water dat stroomt over steen

een weinigheid van lange adem

die welt en zwelt als een gevaarte

Gedichtendag

Uit de vaststelling dat de voorbije twee jaar 82 nieuwe bundels zijn gepubliceerd van Vlaamse dichters, leidt De Standaard af dat het goed gaat met de poëzie in Vlaanderen.

Hebben de onderzoekers ook nagegaan wat de oplagen waren en hoeveel exemplaren daarvan zijn verkocht?

Tweede vraag: hoeveel van deze productie dringt door tot in de media, hoeveel recensies van nieuw werk verschijnen in de kwaliteitsbladen zoals De

Standaard en De Morgen,  en hoeveel individuele gedichten worden voorgesteld aan het ruimere publiek?

Als het economisch gezien zo goed gaat met de poëzie in Vlaanderen, waarom jammert Willy Tibergien dan voortdurend over zijn uitblijvende subsidies, hoeveel literaire tijdschriften  en literaire uitgeverijen kunnen het trouwens stellen zonder subsidies?

Derde vraag: hoeveel mensen leren behoorlijk poëzie lezen in het onderwijs en zijn later in staat om de moderne dichter in voldoende mate te begrijpen?

Een initiatief als een Gedichtendag is lovenswaardig, maar alleen wanneer hij een culminatiepunt markeert in een permanente belangstelling, anders is eenmaligheid niet meer dan een soort karnaval: voor een dag of een paar dagen doen we alsof.

stormpje

zweepslagen van regen

wind die op zijn vingers

fluit naar verscholen nimfen

trollen en dieren rollen zich

in hun holen op, dromen

zoals een beer van zalmen

die opspatten uit helder water

een jager die zijn geweer vergat

we hebben op tijd een huis

gebouwd, de kranten fladderen

door de straten, geen belegging

zo veilig als een boek in je hand

wie ergens heen wou staat

als een wegwijzer scheef

tussen hemel en aarde

en alle wegen krimpen

als wormen onder een spade

het regent geen manna

vandaag, alleen een bleke

materie loopt langs de volmaakte

billen van een verlegen engel

Babi Jar  29 en 30 september 1941

hun aantal staat vast: exact  33

duizend en zoveel, hun laatste

dagen van september

spraken ze Jiddisch, hing er nevel

rondom de kom der oude vrouwen

laag over laag

en kogel na kogel

op de bodem van Babi Jar

wie dreef ze op uit hun dorpen,

een veehoeder in een vreemd

uniform, een buurman in zijn eigen

lichamen lagen als verf op een doek

levend op de doden

wachtend op het schot

laag over laag, naakt over naakt

op de bodem van Babi Jar

wie nam zijn plaats in wanneer

de slachter ging schaften, een sigaret

opstak en met voldoening

omzag naar zijn werk

lichaam na lichaam viel als een doek

over de scheur in de aarde

hadden ze namen, de boekhouders

die bijhielden hoeveel kogels, hoeveel

raak, hoeveel verspild: hoevelen

kwamen in de nevel uit de aarde
gekropen, getuigden achteraf
 

laag over laag, doden over doden

en zwijgen rondom en achteraf

opgegraven, gebroken, nogmaals

verzwegen

onze beschaving en haar

wegen vonden hun bodem

in Babi Jar

eindelijk gordijnen

de gordijnen zijn rood

waterig bloed – ze dempen

zelfs je zwijgen, zegt zij

en het klinkt als een scheur

het decor heeft veel weg

van een vrolijke rouwkamer

een fuifzaal zoals necrofielen

die dromen terwijl ze meisjes

zien met scapulier en halsband

van zilver en fluweel

het rood vraagt om een naakte

vrouw, een zandloper van oker

en opaal – leg haar open

als een kostbaar heilig boek

op het aanrecht van leisteen

een offer aan bedronken goden

die dobbelen om haar huid

wijnrood, een jonge Bardolino

een avond die dood bloedt

in een kalm bewegend meer

het slurpt de schaduwen

uit de glazen kamer, glanst

zoals ogen wanneer de tong

wordt gestreeld - je hoort

alleen nog in de gelagzaal

van je schedel een kroes

die stoot op een kroes, zijde

die scheurt en batist, het dons

op een huid dat wiegt, weerstaat

en meegeeft zoals wieren

in een stroming die wentelt

en vloeit, wervelt en uitvloeit -

deze avond is rood en wij met

minder bewegen als een meer

uit Een stuk of wat



Mont Ventoux – Malaucène

zo wordt een engel geboren:

hij trekt spieren aan flarden

als krantenpapier, wekt

knaagdieren op in de hypnose

van de jongensdroom, spert

gewrichten als een vechtende bek

vliegen is breken

uit een omsingeling van vliezen

luchtlaag na luchtlaag

wordt het zijn dunner, doorzichtiger

met zicht op de inzakkende aarde

als op een vruchtzak die benauwde

luchtigheid is het licht binnenrijden

na de laatste bocht in het bos

de tickertapeparade van gillende

rotsen, hotsende wind

een engel vindt zijn heerschappij

in spiegelbeeld, beveelt de peilstok

van de zwaartekracht als polsstok

van zijn sprong – een engel

die zegeviert is vergevensgezind

hij omhelst zijn vijand op de fiets

suizend naar de diepte

zoals een dode dromend het niets

sust, de ontkenning verzoent

met haar dorre schoot

een engel heeft engelengeduld

met de dood