"sMorgens kwart voor zeven met de trein vanaf Vlissingen- Souburg.

Het was nog donker, en bij de moerdijkbrug kwam de zon op.
Overstappen in Amsterdam en om 10.36 in Enkhuizen.

Met de Boot naar het museum, we moesten even wachten, maar dat was daar aan de haven geen straf.

Vanaf het station eerst naar de parkeerplaats, en dan naar het park.

Aleen de vaartocht was al genieten.

Alhoewel de zon scheen, was het boven het water niet helder.

Ondertussen was het een uur of 11 geworden, dus langzaam op zoek naar koffie,

maar eerst langs de kalkovens

De Wieringer kapel was het eerste gebouw in het museumpark. In de begintijd van het museum stak de kerktoren hoog uit boven de verder lege zandvlakte. Inmiddels heeft de kapel gezelschap gekregen van tientallen andere panden en vormt het nu het hart van het park.

Allen zijn gelijk, groot en klein, jong of oud, arm of rijk.

Maar dat wil niet zeggen dat allen door elkaar zitten.
De welvarende kerkganger heeft zijn eigen stoel, met zijn naam er op, de minder bedeelden zitten in de bankjes met deurtjes, de nog arme bevolking in de banken zonder deurtjes, en de allerarmsten mochten staan.

Wandelend door het park, Links en rechts een woonhuis  of winkel binnen, of genieten van de objecten die opgesteld staan, en de doorkijkjes,

Je kijkt hier niet naar de geschiedenis van de Zuiderzeestadjes, je beleeft de historie van o.a Urk.

Langzaamaan ga je toch de voeten voelen, nog een rondje door het park, langs de fotograaf, nog wat drinken,  een feestneus kopen, nog een stukje gerookte vis, en genieten.

.