Op korte tijd kreeg ik goed nieuws in verband met 2 gedichten die ik schreef.

1. Mijn gedicht "Katelijne huilt" over het begijnhof van Dendermonde
wordt gepubliceerd in de dichtbundel "Stadshart - gedichten over stad, streek en dorp."  Ik deel deze eer met velen die deelnamen aan de stadsgedichtenwedstrijd, georganiseerd door Stichting Poëtikos in Nederland.
De bundel zal worden uitgegeven door uitgeverij Kontrast.
ISBN 978-94-92411-08-2
+/- 232 pagina's
€ 17,95

Katelijne huilt

Geroepen door God en de Heilige Geest op een bijzondere dag
zocht ik een ingetogen leven van bidden en werk
en toen ik het Dendermondse begijnhof zag
groeide mijn devotie dubbel zo sterk

Op deze plaats wou ik leven
Daar was mijn Heer nabij en voelde ik mij wijs
Dus heb ik al mijn middelen gegeven
voor het scheppen van mijn eigen paradijs

De fundamenten op de ruïnes van ’t convent
een kelder, een washok, een keuken voor potten en kannen
een bovenverdieping vanwaar ik gebeden zend
en daarop een zadeldak met nieuwe pannen

Timmerman Joos die steekt de kinderbalken -
als ik thuis kom van de metten kan ik hem zien
Meester metser Merten staat de gevel wit te kalken
en bekroont zijn werk met cijferankers 16-10

Hier bleekte ik de lakens en brouwde ik bier
maakte ik werkjes van stro en las in mijn brevier
warmde mijn voeten op de stoof
en wijdde mij met gans mijn hart aan het geloof

400 jaar rust mijn gebeente onder een aarden mat
maar de tranen van mijn ziel smaken zo zout
bij ‘t zweven over mijn huis in mijn geliefde stad
ik richt mijn bede aan schepenen en schout :

Draag zorg voor uw verleden en weet :
gij moogt fier zijn op uw begijnhof eerste klas
Besteed hier uw gelden gelijk ik het deed
en toon mij weer de schone plek waar ik zo gelukkig was.

Dichter bij de stad

(Heilige Geestconvent of Achtersten convent, Begijnhof 28, 9200 Dendermonde
Door een schenking van begijn Katelijne De Keyser in 1606 hersteld en opnieuw als convent gebruikt. Verbouwingswerken van 1609 tot 1612 onder leiding van meester metser Merten Marien, timmerman was Joos de Costere.
Bron : Inventaris onroerend erfgoed)                                                                     

2. Mijn gedicht "Smeekschrift" over edelman en politicus Hendrik van Brederode (Eedverbond der Edelen, 80-jarige oorlog) wordt gepubliceerd in de dichtbundel "De Grote Geus Ontwaakt: Vertelsels van Vrijstad Vianen", die op 28 oktober zal verschijnen bij Haes Producties.
ISBN nummer nog niet bekend
+/- 64 pagina's
intekenprijs : € 7,5    na verschijnen : € 10,-

De jury van de Brederodeschrijfwedstrijd selecteerde "Smeekschrift" als één van de drie winnende gedichten.
Ik vertoef in het goede gezelschap van de Belgische dichter, langeafstandsloper en straatmuzikant Geert Viaene met het gedicht "Papavers in de polder" en de Nederlandse vertaler, schrijver en dichter Wim Hartog met het gedicht : "Vandaag wanen we ons Brederodes".

Smeekschrift

In tijden van volksverhuizing

spreekt men beter niet OVER de hoofden

vanuit dure torens

maar gebruikt men heldere taal

voor wederzijds begrip

het liefst nog

met een glimlach op het aangezicht

want ook in verre landen

leeft het verlangen

naar zorgeloosheid

en weer kunnen schertsen

om niets

Alleen zo

kunnen we samen een liedboek maken

simpel en warm

We breken het ijs

om er niet door te zakken

en beleven het leven

in al zijn varianten

Enkele data voor de kalender van de draaiorgelliefhebber :

zaterdag 20 augustus : orgeldag Kallo
(voor meer info : open de bijlage)

zondag 16 september : Belgisch kampioenschap orgeldraaien in Maldegem
(voor meer info : open de bijlage)

vrijdag 23 september : Vera Steenput geeft een kerkconcert met 2 draaiorgels in Sint-Ulriks-Kapelle (meer info volgt later)

Een tip voor wie zondag aanstaande wil genieten van mooie draaiorgelmuziek : Lokeren is the place to be!

Daar zullen William en Brondeel en vrienden de orgelboeken doen zingen.

Lees hieronder de affiche en kijk naar de foto als voorsmaakje.

Maarten Inghels, stadsdichter van Antwerpen, wandelt van 28 juni tot 8 juli langs de oevers van de Schelde, beginnend bij de bron.
Meer hierover kan je lezen op zijn website :

http://www.maarteninghels.be/ 

In dit verband stuurde ik hem een mail in naam van Zinspiratie, onze groep van poëzieliefhebbers.

Geachte heer Inghels

of mogen we dichter bij de dichter komen

- dichters onder elkaar -

en dan “Beste Maarten” zeggen?

Wat een droomproject : van bron tot monding langs de stroom.

Wij, leden van het dichterscollectief Zinspiratie

mondige buren van de Dender

woordspelende kinderen van de Schelde

in gedachten stappen wij met u mee

hopend dat u de juiste oever kiest

daar waar Maria woont onder de lindenboom

waar de wenende ent zijn tranen plengt

en waar wij thuiskomen

in de kleine notelaar.

Wees welkom in Vlassenbroek

dorp van schilders, dichters

en andere vogels der schone kunsten.

Leg u te rusten als een aangespoelde reiziger

alvorens te beginnen aan de koningstocht

die u zal leiden naar uw residentie

zwevend boven het water

waar de vissen springen van vreugde

om de thuiskomst

van de waterdrager.                          

Gisteren was het de dag van de mantelzorg.

Daarom post ik vandaag een gedicht van Monique Jacobs, lid van Zinspiratie in Dendermonde, als eerbetoon aan de vele anonieme mantelzorgers die elke dag tot het uiterste gaan voor anderen.

Mantelzorg 

Kom even bij me

Reik me je hand

Ook je schouder

Ik help dragen

Het leed van dagen

Verdragen

Kom even bij me

Twee handen

Op één buik

Dragen samen

Het leed van dagen

Samen verdragen.

Monique Jacobs

Kijktip voor vanavond :

Canvas, 20u55, Bekendmaking van de Fintro Literatuurprijs 2016.

Wie meer wil weten over de 5 genomineerden, kan klikken op de link onder dit bericht. 

Mijn persoonlijke favoriet is Connie Palmen.

Er is maar één ding dat ik jammer vind : ik had liever de oude naam van de wedstrijd behouden.
"De Gouden Boekenuil" klinkt toch zoveel mooier dan het steriele "Fintro".
Maar ja, ook in deze wereld is sponsoring en product placement belangrijk.

Veel kijkplezier!

Vandaag wordt Bob Dylan 75. Wie meer wil horen, kan de hele dag terecht bij Radio 1.

Om te beseffen hoe uitgebreid zijn werk is, kan u onderstaande recensie lezen.

Beste bezoeker

Na een ziekenhuisopname ben ik weer thuis en in revalidatie.

Vanaf nu komen er dus regelmatig weer berichtjes.

We beginnen met een tip :

Toerist in eigen stad

Verder ook nog 2 foto's van de poëzieprijs Boontje : één van Leen Van Den Abeele en mezelf met Jo Boon, zoon van...
De andere van een (z)inspirerende dame voor wie ik het volgende gedichtje schreef :

Groene schoentjes op de bank

Krullen waaiend van welzijn

Daar zit van kop tot teen

Een dromende droom van een vrouw

Deze voormiddag werd in Zele de schrijver Henri van Daele herdacht in aanwezigheid van familie, collega-auteurs, vrienden en sympathisanten.
Ondanks het koude weer werd het een hartverwarmende samenkomst met dank aan het organiserend comité. (Hilde van Kerckhove)
Er waren toespraken van schepen Guy de Roover, auteur Marita de Sterck en ondergetekende (zie verder).
De Zeelse belleman en fanfare De Leerzuchtige Broeders maakten het compleet.
De plechtigheid werd beëindigd door de onthulling van een gedenkplaat en een drankje en hapje achteraf.

Een geweldig initiatief, een voorbeeld en een stimulans voor andere organisatoren.  Veel Vlaamse auteurs verdienen een dergelijk evenement!

Hierna volgt de tekst die ik bracht en wat sfeerfoto's.

Zele, 23 april 2016
Geachte heer van Daele… of mag ik Henri zeggen?
Nee, wacht, eerst moet ik mijzelf aan u voorstellen, vanzelfsprekend.
Want u hebt natuurlijk helemaal geen idee wie ik ben.

Ik ben dan ook niet geboren in Zele, maar in het verre Brussel; “ik zen nen echte keekefretter.”
Maar mijn kindertijd speelde zich af aan de Brusselse westrand, mijn dorp lag nog juist in het Pajottenland, de streek van Urbanus en de stevige Belgische trekpaarden, goeie werkers gelijk ikzelf…
Ik groeide op tussen de weelderige kweekbedden met asters, tulpen, narcissen, duizendschoon en nog tientallen andere snijbloemensoorten. Op lome zomerdagen, wanneer de lucht trilde van de hitte, ving ik in mijn bokalen betoverende vlinders of schraapte ik met een stok overal de letter “Z” in de aarde zoals ik Zorro dit had zien doen op de televisie.
En binnen schreef ik met kleurkrijt lessen op mijn schoolbord gelijk mijn twee tante nonnekes dat deden en zuster Dora en zuster Antoinette bij wie ik voor de allereerste keer de woorden “leen, doos, wol” uit mijn pen schudde, samen met enkele inktvlekken.
Nu sta ik echt voor de klas en werk ik met een “smartboard”, zodat ik geen stijve arm meer heb van het schrijven.
Nee, die rechterarm gebruik ik regelmatig voor het zwengelen aan mijn twee draaiorgels, die ik mij in een koortsige opwelling van nostalgie heb aangeschaft. Ik ben er in een zotte bui helemaal voor naar de Tsjechische grens én naar Berlijn gereden.
Voor de rest hou ik mij wat bezig met taal… poëzie schrijven en af en toe al eens een verhaal…
Bijgevolg, mijnheer van Daele, kom ik nu op uw terrein terecht.
En tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik tot een jaar of twee geleden nog nooit van u had gehoord, laat staan een letter van u had gelezen!
Tot ik toevallig bij Pitjemoer terechtkwam.
Pitjemoer? Die woonde toch in mijn dorp…Sint-Ulriks-Kapelle! Persoonlijk heb ik hem nooit gekend maar wel zijn dochter Wis van Pitjemoer en zijn zoon Jef van Pitjemoer en zijn kleindochter Germaine van Jef van Pitjemoer want die stonden samen met mijn vader op de vroegmarkt aan ’t kanaal in Brussel!
Dat boekske van 100 bladzijden is verdomd goed geschreven van u! Zoveel dingen van vroeger vastgelegd voor de volgende generaties, dat was slim gezien.
Vorig jaar werd ik uitgenodigd om een workshop poëzie te geven in de bibliotheek van Zele. Ja, mijnheer van Daele, een “workshop” ; tegenwoordig gebruiken ze daar allemaal Engelse woorden voor.
Ik dacht bij mezelf : ik moet toch iets meer weten over die gemeente. Dat helpt altijd om de sympathie van de mensen te winnen, hé.
En zo viel ik dan weer voor de Zeelse naaldkant. Ik was er zo door gecharmeerd dat ik er een gedicht over schreef. Ik zal het eens voor u lezen :
Het kraagje

Zo ijverig dat ze soms vergat te slapen
heeft Catharina mij geschapen
nog nooit had iemand zo’n fijn stuk gezien -
we schrijven zeventientien

Door het licht van d’olielamp beperkt
had zij vijf jaar lang gewerkt
en diep over mij gebogen
vergat ze de pijn aan haar ogen

Ik kreeg gespleten ranken op een grond van stokjes
en op de hoeken prijken met picots afgewerkte klokjes
plus daar nog arabesken tussendoor
en een sluiting middenvoor

Op elke doop en bruiloft en heel bijzondere dagen
werd ik met trots door Catharina gedragen
En na haar dood gaf men mij met liefde door
van moeder op dochter trok ik een spoor

Maar op een dag was er geen dochter meer
en legde men mij in een kijkkast neer ;
met veel andere werken van kant
was ik in het museum beland.

Vanuit de hemel glimlacht Catharina tevreden
om ons respect voor het verleden
Ik word nog steeds door menigeen bewonderd
hopelijk nog een paar jaar of honderd.

Maar Pitjemoer bleef door mijn hoofd spoken.
En ik kon hem er alleen maar uit krijgen door ook over hem iets te schrijven!
Hier komt het :
Henri V.D.

Klompenmaker , herbergier
de filosoof van ’t statiekwartier
met rood-wit hemd en vest in bruin velours
dé man van ‘t dorp : Pitje Moer

Hij schrijdt door straten en stegen
het volk staat langs velden en wegen
beschreven door dichter, bekeken door boer
zo loopt daar de reus Pitje Moer

Soms verpoost hij een stond
Kind’ren dansen in ’t rond
de fanfare doet ook haren toer
maakt muziek naast de reus Pitje Moer

Doch Pit heeft zijn pijp aan een ander gegeven
en ook zijn kleinzoon bleef niet in het leven
Maar hand in hand gaan ze verder als leesvoer
Henri en zijn opa…de reus Pitje Moer

En mag ik nu Henri zeggen? Ha ja, tussen haakjes, ik ben Vera. Aangename kennismaking.

Momenteel is dit mijn favoriete versie van Purple rain.

Magie in de zaal !

Wil je graag een boek lezen maar weet je niet goed wat?

Het Nederlandse tv-programma "De wereld draait door" helpt je kiezen!

Klik maar op de link.

Requiem voor de hoorn des overvloeds

De aarde huilt
     donkerpaarse tranen

voor een magische zwarte mier
     op de eenzame top van genialiteit

een onsterfelijke kameleon
     on the most un-happy day

een zwetend werkpaard
     glanzende geilheid

een koningskind
     de kat naar de kroon stekend qua levens

een laatste aprilse gril
     morgen wordt het koud

God is klein - een kleine prins

Prince Rogers Nelson  7 juni 1958 - 21 april 2016

foto's : Prince als goede gitarist en in actie tijdens eenconcert

De kunstpaus...je hield ervan of je haatte hem.
Dit nieuwtje vond ik toch wel interessant toen ik het hoorde.
Ik kan er jammer genoeg niet naartoe, maar u misschien wel?

Artikel geschreven door Ellen Haentjens, overgenomen van de website Bruzz.  Foto's : Google

Met zijn flamboyante, charmante persoonlijkheid genoot Jan Hoet zowel binnen als buiten de kunstwereld faam. Als curator kwam hij in contact met honderden kunstenaars, waarmee hij vaak bevriend raakte. Tijdens Art Brussels is een deel van de cadeaus, brieven en herinneringen die hij van hen kreeg, voor het eerst te zien.

Jan Hoet (1936-2014) was ongetwijfeld de belangrijkste pleitbezorger voor hedendaagse kunst in ons land. Zo organiseerde hij in 1986 het baanbrekende project Chambres d’Amis, waarbij kunstenaars bij mensen thuis een werk installeerden, en zorgde hij ervoor dat het Gentse S.M.A.K. werd opgericht. Met veel van de kunstenaars die hij ontmoette, bouwde hij hechte vriendschapsrelaties op. “Het bijzondere aan deze collectie is inderdaad dat mijn vader elke kunstenaar persoonlijk goed kende. Al is het tegelijk niet echt een collectie, aangezien hij de meeste werken cadeau kreeg. Ze zijn dus eerder toevallig samengekomen. Zelf zag hij het meer als een werkinstrument. Meestal lagen de werken dan ook gewoon op de achterbank van zijn auto, en nam hij ze overal mee naartoe,” vertelt Jan Hoet Junior die met zijn ideeënbureau Iets en de organisatie van residenties in het Italiaanse Puglia ook actief is in de kunstwereld.

Tijdens Art Brussels, dat zijn tenten voor het eerst op Thurn & Taxis opslaat, zullen zo’n 500 schilderijen, brieven, foto’s en objecten uit de collectie te zien zijn. “Toen we alles uit het S.M.A.K., het museum van Herford en ons ouderlijk huis samenbrachten, zijn we eigenlijk zelf geschrokken van de omvang van de collectie. Tot dan hadden we er geen goed beeld over, het was een beetje zijn geheim”, stelt Hoet. “Daarom is nog niet alles gearchiveerd. In zijn zogenaamde ‘wunderkammer’ – een kast bij ons thuis waarin hij zijn snuisterijen en herinneringen verzamelde – zit nog heel wat materiaal. Wat daaruit vooral blijkt, is het plezier dat hij haalde uit de relatie met die kunstenaars. En dat is precies waar ook het verzamelen van kunst om zou moeten draaien.”

Geen klassieke tentoonstelling
Dat Hoet over een zeer breed en internationaal netwerk beschikte, blijkt uit een blik op de lijst met kunstenaars in de collectie. “Zelf hou ik van de mooie kleine tekeningen op een stukje afvallig papier van David Hammons. Ook omdat ik weet dat mijn vader enorm naar hem opkeek, en dat ze goede vrienden waren. Een ander zeer belangrijk werk is natuurlijk Body (1990) van Luc Tuymans. Mijn vader was een van de eersten om werk van hem tentoon te stellen. Al waren het eigenlijk mijn zus en ik die zijn werk in een Antwerpse galerij zagen, en er helemaal ondersteboven van waren. Toen we dat aan onze vader vertelden, heeft hij Tuymans in zijn atelier bezocht. Want hij had zelf ook via andere kanalen horen waaien hoe talentrijk de toenmalige buitenwipper was.”

Intussen maakt Body deel uit van de collectie van het S.M.A.K. “Mijn vader was allesbehalve materialistisch ingesteld. Volgens hem hoort een meesterwerk thuis in een museum, en niet bij iemand thuis. Daarom heeft hij verschillende werken uit de collectie weggeschonken.”

Voor de expo op Art Brussels vroeg curator Katarina Gregos aan kunstenaar Richard Venlet om een scenografie te bedenken. “Venlet bedacht een ronde afgesloten ruimte, waardoor de bezoekers letterlijk eventjes in een andere wereld terechtkomen. In deze cocon worden de vijfhonderd werken gepresenteerd. Het is dus geen klassieke tentoonstelling. Maar het is ook geen klassieke collectie. En het was geen klassieke persoon,” lacht Hoet

‘Cabinet d’Amis: the accidental collection of Jan Hoet’ is te zien tijdens Art Brussels, van 22 tot 24 april, Thurn & Taxis.

Vier prijzen voor volwassenen : drie prijzen gingen naar mannen; een vrouw schoot de hoofdvogel af.

Het winnende gedicht :

Ik haal mijn moeder uit de was.
Ze lijkt gekrompen maar ik zeg er niets van,
we zien elkaar al zo weinig.

Met haar tong kort ze mijn meerderjarigheid in.
Haar woorden strijken applicaties
op de sleetplekken van mijn broek.

Dat ik voorzichtiger moet zijn
nu ik niet meer buiten speel
en dat het huis, ja, vooral dat het huis.

Ze heeft soep mee (het potje moet ze terug)
en spijs voor het spaarvarken van mijn kind.
Ook dat mag meer gespekt.

Ze gaat niet zitten, ruimt een lege tafel af.
Er kleeft een verleden aan het laken.
Haar handen zijn als washandjes

en ik hou mijn armen omhoog
alsof ik schuld beken
aan krimpende moeders.

                          (Jana Arns, Sint-Niklaas)

Ook "Witgoed" (tweede prijs) van Herwig Verleyen uit Brugge en "Tweespraak" (vierde prijs) van Eddy Vaernewyck uit Sint-Martens Latem konden mij erg bekoren!

Morgen meer...

Dit was het winnende gedicht in de categorie "jeugd" van de gedichtenwedstrijd  van CC Boontje 2016 :

vast in mijn cel
groeit een dagboek
ik plagieer de woorden van wanden
op mijn pagina's
ik sluit ze op
tussen de regels
ik hou ze in
een lettergreep
in mijn bladen gegraveerd
en vastgeketend

(Esther Bouton, Westouter)

Zelf vond ik de vierde prijs ook heel mooi :

Weggegomd

een gedicht met
een paar snelle stijlfiguren,
is natuurlijk niet
gemaakt in lange uren,
maar zolang
de inspiratie blijft duren,
kan ik er
met verzinsels op los vuren

het meest originele,
allerpuurste idee
snel weggegomd voor
een beter gewaande nummer twee
want wat precies
moet de auteur ermee,
het impulsieve, gebrekkige eerste
le premier

terwijl u de ironie
zeker niet is ontgaan
ontsnapt mij
een berouwvolle traan
want de woorden die hier
hadden kunnen staan
daar kan niemand
ooit nog aan

(Jos Van Der Linden, Waasmunster)

Inspirerende jonge mensen !

Morgen : de volwassenen

Net terug van de prijsuitreiking van de 22ste poëziewedstrijd van de Culturele Centrale Boontje in het stadhuis van Sint-Niklaas.

Hier alvast wat sfeerbeelden van de winnaars en de jongedames Zenica Van der Linden en Judith Van Brackel die met hun begeleiders Dirk Pluim en Koenraad Van Der Gucht zorgden voor de muzikale omlijsting.

Vanaf morgen iets meer over de poëzie.

Nieuwkomers in België...

Hond
met jas
heb ik gezien
in dit gekke land
cultuurschok