...

  Thuis is waar ik het liefst ontwaak.

                       

Op een dag maken de wijsgeer Confucius en zijn volgelingen een wandeling bij een waterval die van honderdvijftig meter hoogte naar beneden stort.
Het schuim drijft over een afstand van zestig kilometer voort.
Geen schildpad, vis of krokodil kan zich in de kolkende massa handhaven.

Dan ziet het gezelschap tot zijn verbijstering een oude man rondzwemmen in het kolkende water.
Het kan niet anders of hij verkeert in doodsnood.
De wijsgeer stuurt zijn volgelingen erop af om hem te redden.
Toen ze dichterbij kwamen, liep de man echter alweer zingend op de kant.
Zijn haar hing los en hij genoot van de prachtige omgeving.

Confucius sprak hem aan, en zei: "Ik zag u voor een geest aan, maar nu zie ik dat u een mens bent.
Mag ik vragen: hebt u soms een bijzondere truc om door dit woeste water te gaan?"

De man antwoordde: "Nee, een bijzondere kunstgreep heb ik niet. Maar ik begon het te leren op jeugdige leeftijd en toen ik opgroeide, werd het mijn tweede natuur.
Nu is de goede afloop zo zeker als het lot.
Ik ga erin en met het water omlaag tot aan het middelpunt van de draaikolk.
Ik kom weer boven als het de andere kant uitdraait.
Ik volg de loop van het water en doe niets uit mijzelf dat daar tegeningaat.

Aldus is de manier waarop ik er doorheen kom."

 

                                      

Een dichter is een seismograaf
die bevingen van de ziel registreert.

     

                        in verliefde ogen valt de mist

                      Onze gedachten zijn als vogels
                      wij volgen hun vlucht
                      maar niemand weet
                      waar zij hun nesten hebben.

Maar ineens verandert alles weer.
Er komt een soort droefheid over je,
die je niet kunt verklaren.
Je weet het niet.
Waarom moet het zo zijn?

Omdat de mens een stuk \'natuur\' is,
met lentedagen en herfstdagen,
met de warmte van de zomer,
en de kou van de winter.

Omdat de mens het ritme van de zee volgt.
Eb en vloed.

.....

vrij naar Phil Bosman

 

             het water geeft me kracht
             alleen zijn bij het water 
             het troost me dag en nacht 

             het water geeft me rust 
             en als het leven tegenzit 
             verlang ik naar de kust

Het element water

Water stroomt, het verandert, past zich aan iedere vorm aan,
is de bron, de zee, ijs, de regen, de vloed.

Zacht en vasthoudend loopt het om de berg,
zoekt de gemakkelijkste weg en holt de hardste steen uit.

Water is met het leven verbonden.
Water is het yang van het vuur.
Vuur energie strekt naar boven, water trekt energie naar beneden.

Water herbergt de essentie van het leven en geeft de mens de wil om te leven,
te volharden en aan te passen,  maar ook de zachtmoedigheid.

Water bezielt ook het donkere, maakt ons bang en knaagt aan psychische grenzen.

Het water oversteken is de weg om angst te overwinnen.

                          De luie visser

Een westerse toerist ziet op een derde wereldstrand een visser in de zon liggen bakken.
De toerist vraagt aan de visser waarom hij niet aan het vissen is en de visser antwoordt :
Waarom, ik heb al vis genoeg.

Nou, dan kan je de extra vis verkopen en het geld sparen.
Waarom, ik heb al geld genoeg.

Nou, van dat gespaarde geld kan je later rustig gaan leven.
Oh, zegt de visser, ik leef nu al rustig.

                                             .....

                                   lui ... of wijs ?

                                         

                                               

 ALS DE ZON                                  

Onze diepste angst is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af :
wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten?
Maar waarom zou je dat niet zijn?
Je bent een kind van God!
Je dient de wereld niet door jezelf  klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid als de mensen om je heen hun zekerheden ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

NELSON MANDELA

ik heb de zee gekust
en haar gevuld met duizend tranen
van blijdschap en van droefenis
om wat er was en wat er is


© Selene
Parnassia

soms drijf ik alleen
als een baken in zee

soms voel ik van binnen
jij drijft met me mee