dooi in de vijver

Ik vind mijn blog zo leeg en heb besloten om telkens minstens 1 foto te plaatsen.

De maand januari van 2017 valt koud uit.
Bij onze buren staat er een voederbak voor de vogels.
Maar meesjes en mussensoorten verkiezen de vetbal met gemengde graantjes.

Aan onze wasdraad hangen er de hele winter vier.
Mezen en mussen zitten nooit samen op dezelfde bal.
De bal die het dichts bij de struiken hangt is altijd als eerste leeg.
Dan hang ik nieuwe ballen en snij ik de andere die bijna leeg zijn open om de restjes op de grond te werpen voor de merels en andere vogels.
Om het met een beeldspraak uit te drukken: 'voor de niet evenwicht kunstenaars'.

We vierden gisteren de tweede verjaardag van ons voorlopig jongste kleinkind want er is een nieuw leven op komst voor april.
De jarige was heel rustig. Sedert twee dagen kerstdag woont hij met zijn ouders hier bij ons.
Er zijn verbouwingen aande gang bij hen thuis.
Het gaat om een uitbreiding aan de kant van de keuken.
Toch is het grootste werk, het uitbreken van de vloer in keuken,
woonkamer, gang en toilet.
Dan komt er een nieuwe met vloervrwarming.
De hoop is dat de winter niet te hard toeslaat in januari zodat er geen of weinig vertraging komt op de werken.

Het is genoeg geweest en het was helemaal in orde.
Oma Colette deed haar best. De drukte is voorbij.
Mijn broer en mijn schoonzus waren hier maar na de lekkee maaltijd viel ik in slaap.
Buiten was er vuurwerk met harde knallen en weinig spektakel.
De poes ging de muren op en kun in de woonkamer vluchten waar ze onder de boekenkast kroop.
Uiteindelijk kreeg Colette ze buiten en ik dacht haar in de eerstvolgende dagen niet meer terug te zullen zien.
De volgende morgen was ze om negen uur aan de deur van de veranda.
Ik liet haar binnen om te eten maar daarna stond ze aan de deur te bedelen om weer buiten te gaan.
De voorbije nacht is ze buiten gebleven.
Om vijf uur liet ik haar binnen.
Ze was zuipenat en ze is twee uur later nog altijd binnen.
Buiten is het koud.

Morgen oudejaarsavond met bezoek van broer en schoonzus.
De laatste weken heb ik een beetje te veel gewerkt in de tuin.
Een paar dagen voor kerstdag was de tuin klaar en de composthoop afgewerkt.
Dan was ik aan rust toe.
Ik sliep bijna het dubbel van anders.
Nu is mijn jongste dochter hier ingetrokken omwille van verbouwingen in hun huis.
Wij hier zijn uit ons gewoon ritme gehaald.
Ik sta tot twee uur later op en ben tot 2 u eerder aangekleed.
In hun huis breken ze de vloer uit en leggen ze daarna een nieuwe met vloerverwarming. 
Er komt een nieuwe keuken en de ruimte wordt groter.
Hoe lang ze hier zullen verblijven is moeilijk in te schatten.

Na enkele dagen nachtvorst is de volledige dooi ingetreden.
Ik had enkele namiddagen nodig om de tuin onkruid vrij te krijgen.Zo kon mijn broer gisteren, het vrije deel van de moestuin helemaal omwoelen.
We zijn naar het containerpark geweest met kleine rommel en met snoeisel van de stekelbessen.
Na ongeveer een uur waren we terug nadat we meer dan een uur hadden geladen.
Hopelijk vriest het volgende week niet zodat we de composthoop kunnen afwerken.
Dan halen we in de voormiddag mest en werken we in de namiddag de hoop af.
Ondertussen is de verteerde hoop naar de wachtruimte gevoerd aan de serre.
De totale vertering viel op alsook hoe droog de hoop erbij lag.
Het is in feite een gepast ogenblik om een beetje compost bij te ziften.

Ja deze morgen was het wit gerijmd, de grond lag hard en de vijver bedekt met een laagje ijs.
Ik ben niet klaar geraakt met het in winterwerk leggen van de tuin.
Hopelijk komen er nog voldoende zachtere dagen die mij toelaten het werk in de tuin af te werken.
Ook de composthoop is niet af. Er moet vooral nog mest bijgehaald worden.
De tweede kant van de serre is nog niet uitgehaald en terug opgevoerd.
Dat zijn de belangrijkste werkjes voor de tuin waarmee ik niet klaar raakte.
De hoofdoorzaak van die achterstand is de kwetsuur die ik in augustus opliep aan mijn linker been. 
Het duurde ongeveer 6 weken vooraleer ik opnieuw in de tuin kon werken.

Ik heb geprobeerd om het afwerken van een buitenschilderij te forceren maar het wil niet echt lukken.
Het is een feit dat het tuinwerk nu toch meer dringend is. De tuin moet in winterwerk en ik schuif andere zaken voor.
Straks zijn we te laat.
Vandaag heb ik één kant van de serre uitgevoerd. Dit zijn zes kruiwagens in vier beurten.
Morgen wil ik die kant doorspoelen door de waterbak (liter) te legen in de serre.
Daarna begint het her opvullen van die kant en kan ik het groenlof naar binnen brengen.
Ook moet de composthoop nog verder opgezet worden.
Ik kan maar verder doen en elke dag een beperkte tijd in de tuin werken.
Mijn energie staat ook op een laag pitje gezien mijn leeftijd.
Wonderen kan ik niet doen en er zijn 'nul dagen' bij, dat het mij niet lukt om ook maar iets te doen tenzij rusten.
Soms overdrijf ik, vooral als het goed gaat. Ja dan durf ik mij te vergaloperen.

Het was gisteren een leuke dag want ons gezin was samen, zo maar.
Onze oudste was met man en kindermacht afgezakt van uit Mechelen.
Ze komen dan tegen de middag en vertrekken terug naar huis tussen zes en zeven.
Ze komen graag op zaterdag omdat er dan minder file gevaar is want op zondag heb je altijd prijs.
De jongste verwacht haar tweede kindje en kon ook komen met haar twee mannen.
Zij woont hier op een kwartiertje rijden.
De kleine was de dag ervoor ook hier geweest en was zeer ziek en gisteren was hij beter.
Let had haar beste beentje voorgezet en had zelf gemaakte hamburgers opgediend met kroketjes en een portie frietjes.
In de namiddag volgden de kinderen op tv de intrede van Sinterklaas van uit Antwerpen.
Daarna zijn er veel spelletjes gespeeld.
Maarten opende de piano in het atelier bovenaan en speelde een rappe melodie.
De kinderen keken bijna hun ogen uit naar de werking.
Op een bepaald moment speelde de kleinste van allemaal, 2 jaar oud in januari 2017 gewoon memory  mee.
Het is een rap kind met een goede opmerkings geest.

Ik weet niet wat ik had maar in Brugge, aan de achterkant van het station reed ik het rond punt op naar links.
Let schreeuwde moord en brand en ik had de reflex om direct links af te slaan terug op de goede terugweg.
Er waren geen tegenliggers en de radio stond aan.
Enkele seconden en het was over.  Ik schrok van mezelf.
Zoiets heb ik nog nooit gedaan.
Dus zal ik voortaan beter moeten opletten en liefst de radio uit laten.
We waren op weg om te gaan eten met Gerard en Raymonda voor mijn verjaardag.
Toen ik ter plaatse uitstapte zakte ik even door mijn knieën.
Meer valt er niet over te vertellen.

Het is verdorie een tijdje geleden.
Ja minstens 3 jaar dat ik me nog volop heb gegeven aan het schilderen.
Nu is het weer zover dat ik goesting in overvloed heb.
En ik zal het grote paneel van 2,5 m op 1,25m voor Kleur in Stalhille eerst afwerken.
Voor mij is schilderen kleur en ik wil eens afwijken van de kleuren die mijn voorkeur hebben.
Ik wil eens tegen draad zijn. Ook wil ik wat meer mengen.
Ik ben  zelfs naar de winkel geweest om materiaal te halen voor olieverf.
Ik schrok nog niet weinig van de prijzen. 100 euro en ik kreeg 2 paletmesjes, 1 tamelijk kleine verfborstel, 1kg Gesso en een 1/2 liter lijnzaadolie.
Reeds enkele weken probeer ik opnieuw in gang te komen.
Het lukte niet echt maar nu kan het een doorbraak zijn.
Ik voel het nu reeds opnieuw kriebelen en dat is lang geleden.
Ik hoop dat het schilderen mij redt van te vlug oud worden.
Eerst ga ik het paneel voor kleur in Stalhille helemaal afwerken.
Hiervoor gebruik ik acrylverf.
Tegen dan zal ik alle benodigdheden samen geraapt hebben om terug met olieverf te schilderen.
Het is hier de gewoonte dat je een klein cadotje krijgt met je verjaardag.
Aan al diegenen die vroegen aan Colette waarmee ze me plezier konden doen operde  ze ...wat drinkgeld!
Op mijn verjaardag zelf was er reeds een afwijking met een boekenbon.
Daardoor moest ik 2 keer naar Brugge omdat ik verstrooid was die eerste dag.

November en zo plots ineens minstens 5° minder warm.
Het is niet de eerste keer dat de weerscheiding bij het begin van een nieuwe maand ligt.
Zo heb je hier soms het om de andere dag mooi en slecht weer.
Dat zijn bekende weer patronen.
In Congo is het regen seizoen begonnen of het zal niet lang meer duren.
Het was een mooie zomer en nazomer en dat is ook wel uitzonderlijk. Al was oktober aan de koude toch zonnige kant.Vandaag mochten we ons verwachten aan regenvlagen maar die zijn uitgebleven.
Slecht enkele spetters waren ons deel.
Ik zou in de tuin werken maar mijn rug stak er een stokje voor.
Ik heb mijn broer een boom laten omzagen die in de kroon van onze reuze linde groeide.
Met het koude weer laten we deze nacht de spaarkachels opladen.
We verwarmen in de tussenseizoen met de houtkachel.
Als je de regering, of is het een andere instantie, zouden moeten geloven, dan mogen we niet meer met hout verwarmen.
Ze spreken over een open haard maar een houtkachel zowel als een paletkachel verwarmen toch ook met hout.
Is daar dan een verschil in?

Volgens de tijd van het jaar mogen wij niet klagen over het oktober weer van 2016. Het is meestal droog en we halen helemaal op het einde van oktober nog 15°C.
Nu pas beginnen de bladeren van de struik en boom af te vallen.
Het echte kleurenfestival van de herfst zullen we dit jaar helemaal niet kennen.
In het binnenland gaat het kwik zelfs tot 17°. 
De maand oktober loopt op zijn einde.
Het was een frisse maar behoorlijk zonnige maand.

Gisteren werd ik 79 jaar vol en ben ik vandaag gegonnen aan mijn 80ste levensjaar.
Een sterk gevoel van ongeloof vervulde mij.
Ben ik werkelijk reeds 79 jaar?
De laatste 3 jaar zijn een gesukkel van jewelste geweest.
In de tuin ben ik nog wel zeer actief maar mijn broer Gerard doet er het zwaarste werk.
Elke woensdag is hij paraat.
Op het vlak van kunst lig ik helemaal stil.
Ik wil herbeginnen maar het wil maar niet lukken.
Het is mijn vurige wens nog eenmaal deel te nemen aan de Roderick kunstroute in Oudenburg.
Omdat ik gisteren terug ben gegaan naar Brugge ben ik vandaag zo vermoeid dat ik nog bijna niets deed.
Ook zit ik tot morgen nog alleen omdat Let Naar Mechelen is om even op de kinderen te passen.

Het gaat allemaal in perioden.
Als het kouder wordt vergeet ik vlugger iets.
Dan voel ik mij ongemakkelijk.
Ik ben een buitenmens en dat, liever in de zon dan in de regen of de kou.
Vorig jaar vergat ik een cadaubon te verzilveren. Dit jaar kreeg ik er opnieuw één.
Deze middag wilde ik met Colette mee naar Brugge toen ze vertrok naar de naailes.
Ik moest het afgelasten omwille van buikloop.
In de loop van de namiddag beterde het en ik nam de bus van  vijf voor drie naar Brugge en ik kon om 5u terugkomen met Colette.
Ik koos in de Fnack voor 'Tekenen voor dummies'.
Terwijl ik in Brugge was stak in door naar de Ezelstraat om nog een pot rode verf te kopen bij Françoise.
Ik wil graag een laatste keer mee doen aan de kunstroute van Roderick in Oudenburg.
Sedert mijn ziekte jaar 2013 ben ik helemaal stil gevallen op gebied van kunst.  Het is voortdurend iets geweest.
Ik ben er zodanig uitgraakt dat ik mij een paar boeken wilde aanschaffen over tekenen en schilderen.
Maar door voortdurende vermoeidheid is het er nog niet van gekomen om te herstarten.
Enkele pogingen liepen op niets uit.
Toen ik thuis kwam stelde ik vast dat ik hetzelde boek mee had als vorig jaar.
Toen twijfelde ik tussen tekenen en schilderen met olieverf.
Dus moest ik terug naar Brugge om te wisselen. Zo heb ik ze nu allebei.
Nu nog tijd vrij maken om ze te bestuderen en toe te passen.
Mijn besluit staat vast: Voor panielen schilder ik met acrylverf maar voor de doeken ga ik terug naar olieverf.

Tegen de middag waren we voltallig plus een ongeborene die verwacht wordt tegen april.
De jongste dochter is in verwachting van een tweede kind.
Hun oudste wordt twee jaar in januari en kwam vermoeid toe.
Hij at weinig en werd naar bed gebracht.Toen ik naar boven ging om eveneens te rusten lag kleine nog te tieren.
Ik ben er naar toe gegaan en zei dat opa ook een beetje wou slapen.
Ik legde me op het grote bed in dezelfde kamer en heb de kleine niet meer gehoord.
Om half drie is de kleine dan wakker geworden omdat oma een beetje te geestdriftig mijn petekind en haar familie verwelkomde.
Zelf was ik een kwartiertje vroeger stilletjes opgestaan en de peuter lag nog in een diepe slaap.
De door oma zelfgebakken taarten zonder eieren vielen echt in de smaak.
De jongste van onze oudste dochter is alergisch aan eieren.
Dan was er om zes uur nog een kaaspla met plaatselijke kazen.
De ene soort kreeg zoals gewoonlijk de voorkeur boven andere soorten.
Pas woensdag wordt ik 79 jaar.

Vandaag, zaterdag 22 oktober vieren we feest.
Oma is reeds een paar dagen in de weer om alles aan te kopen wat nodig is.
Gisteren heeft ze het feestmaal reeds klaar gemaakt zodat ze ook vandaag kan meegenieten aan tafel.
Voor de kinderen en kleinkinderen is het feest omdat opa jarig wordt.
Het feest heeft enkele dagen eerder plaats om praktische redenen.
Opa wordt 79 jaar en is meestal nog goed te been. Ja hoor...meestal.
Voor opa is het feest omdat de kinderen en kleinkinderen hier allemaal samen zullen zijn.
Als je 79 wordt moet je meer opletten dan vieren.
En ik als 79 jarige opa voel ik me dankbaar dat ik er nog ben en nog de tuin kan beredderen.
Ik kan nog tamelijk uit de voeten en dat voelt aan als een luxe.
Zo nu en dan loop ik een kwetsuur op maar dat moet ik er bij nemen.
De hele dag stil zitten is niet aan mij besteed.
Maar ook zo nu en dan kan ik genieten als het jonge volkje op bezoek komt.

Reeds lang had ik de gewoonte om op te staan om vier uur.
Nu is die gewoonte aan het afbrokkelen.
De grootste oorzaak is de toenemende reuma.
Mijn vingers beginnen te misvormen en de wijsvingers zijn de eerste.De middenvinger van elke hand kan ik soms niet meer strekken.
Ze staan dan gekromd en er op duwen heeft geen zin.
Ik heb in feite nooit moeite gehad om vroeg op te staan.
Vroeger was dat een vlotte gewoonte maar nu heb ik een motivatie nodig.
Volgende woensdag wordt ik 79 jaar en ik mag niet klagen hoor.
Het al geen gewone dag worden.
Je voelt dat het niet meer is zoals jaren terug.
De meeste werken kan je nog aan maar ritme moet je zo wie zo minderen.

Mijn rug speelt mij parten.  In mijn elan om terug op conditie te komen ben ik waarschijnlijk een beetje te diep gegaan.
Nu heb ik mezelfd enkele dagen rust op gelegd.
Meer dan eventjes wandelen in de tuin zit er voorlopig niet in.
Acht weken moest ik rusten omwille van een diepe been blesure.
Nu struikelde ik en kwetste ik een deel van mijn linker arm.
Het verband is nog niet van mijn been en er ligt nu een verband op mijn arm.
Mijn linkerkant is gehavend en mijn rechterkant kwam er van af met enkele blauwe plekken.
Dat ik nu niet kan buren bij kunstenaars moet ik er spijtig genoeg bij nemen.

Het kan gebeuren dat even alles stilligt en wat rust nodig is
De laatste maand ben ik zo goed als niet op mijn blog geweest.
Het is een poos geleden dat ik een nieuwe bijdrage bracht.
Ik keek elke dag naar een film en probeerde veel te lezen maar dat lukte niet elke dag.
De dagen dat ik las was dat dan ook een paar  uren en soms meer.
Alles mag maar niet moet in feite nog.
Alleen de tuin kan soms dwingend zijn.
Nu de kwetsuur op mijn been na 7 weken weer dicht is maar nog wel broos kom ik weer duidelijk in beweging.
De pompoenen zijn geoogst en de laatste courgette gesneden. Enkel de komkommers geven nog regelmatig om de twee dagen elk een vrucht.
De tijd van de aanleg van een jaarlijkse aanleg van een kompost is aangebroken.
Dan hebben we mest vandoen en die moet gehaald worden in de paardenstallen op een 500m van hier.
Als mijn broer komt helpen halen we er 5 en ik probeer de andere dagen toch 1 kruiwagen te halen.
Als er mest is, is er ook groenafval nodig en dan moet ik de bovenvijver kaal knippen zodat het net, om vallende bladeren op te vangen, kan over het water gespannen worden.
Het is een periode van intens werken.
Dan juist moet ik voorzichtig zijn om mijn onstuimigheid binnen de perken te houden.

Vanaf nu wordt mijn blog puur dagboek met weinig of geen foto's meer.