Archief

De zomer zit raar in mekaar. Meer kwakkeldagen dan zonnige is ons lot.
Het is 15 augustus en eerder mooi weer.
Staalblauwe hemels kregen we enkel in de morgen en soms de avond.
Een hele dag staalblauwe hemels zijn dit jaar niet aan ons besteed.

Ik belande ongeveer een week geleden op de spoedafdeling van AZ St Jan in Brugge.
Mijn linker been had een oppervlakkige wonde waar de huid was afgerukt zo'n 5 x 5 cm.
Ik verloor heel wat bloed maar de ziekenwagen was er na ongeveer 5 minuten en 15 minuten later lag ik op een rolbed in St Jan.
Het duurde goed 2u vooraleer mijn been werd gehecht.
De genezing gaat traag en veel op de PC veroeven zit er niet in. 
Mijn been moet omhoog liggen en om de andere dag wordt het verband vervangen.
Bij weer als vandaag kan dat buiten, in de zon of in de schaduw.

Het was een bijzondere dag die begon met het bezoek aan een biowijgaard met de restanten van een Romeins aquaduct.
De foto's spreken grotendeels voor zichzelf.

Bert en de wijnboer, de twee hoofdfiguren bij dit bezoek.










De aquaduct.

De groep op weg naar de proeverij.


Zicht op een deel van de instalatie.

De meesten van ons kochten enkele flessen wijn die heerlijk smaakt.

Na de wijngaard en de proeverij kwamen er nog enkel interesessante tuinen of bezoeken.Ik had het niet gemakkelijk maar kon toch van enkele zaken genieten.  Ik vergat al eens mijn fototoestel en dan kan je daar enkel over schrijven. Toch verkies ik boven al de taal van het beeld.

'Garten der sinne in Mertzig', dat was echt de moeite en had ik mijn aparaat bij.

Deze tuin bekoorde mij het meest 'Garten der sinne in Mertzig.

Het was een heerlijke reis en het hotel midden in de stad.
Het gaf ons de gelegenheid om de bruisende stad Metz elke dag van uit een ander oogpunt te bekijken.
Het eten kon er mee door onder een hoogvlieger te zijn zoals die keer in Duitsland in dat Congres hotel.

Onze dank gaat vooral uit naar Bert en Sonja en naar Marc en Greta  die de reis hadden voorbereid.

Op de terugreis hadden we een tamelijk oponthoud door een controle van Paul, onze chaufeur om te zien of hij in orde was met zijn toegstane rij - uren.

Het kan gebeuren dat even alles stilligt en wat rust nodig is
De laatste maand ben ik zo goed als niet op mijn blog geweest.
Het is een poos geleden dat ik een nieuwe bijdrage bracht.
Ik keek elke dag naar een film en probeerde veel te lezen maar dat lukte niet elke dag.
De dagen dat ik las was dat dan ook een paar  uren en soms meer.
Alles mag maar niet moet in feite nog.
Alleen de tuin kan soms dwingend zijn.
Nu de kwetsuur op mijn been na 7 weken weer dicht is maar nog wel broos kom ik weer duidelijk in beweging.
De pompoenen zijn geoogst en de laatste courgette gesneden. Enkel de komkommers geven nog regelmatig om de twee dagen elk een vrucht.
De tijd van de aanleg van een jaarlijkse aanleg van een kompost is aangebroken.
Dan hebben we mest vandoen en die moet gehaald worden in de paardenstallen op een 500m van hier.
Als mijn broer komt helpen halen we er 5 en ik probeer de andere dagen toch 1 kruiwagen te halen.
Als er mest is, is er ook groenafval nodig en dan moet ik de bovenvijver kaal knippen zodat het net, om vallende bladeren op te vangen, kan over het water gespannen worden.
Het is een periode van intens werken.
Dan juist moet ik voorzichtig zijn om mijn onstuimigheid binnen de perken te houden.

Vanaf nu wordt mijn blog puur dagboek met weinig of geen foto's meer.

Mijn rug speelt mij parten.  In mijn elan om terug op conditie te komen ben ik waarschijnlijk een beetje te diep gegaan.
Nu heb ik mezelfd enkele dagen rust op gelegd.
Meer dan eventjes wandelen in de tuin zit er voorlopig niet in.
Acht weken moest ik rusten omwille van een diepe been blesure.
Nu struikelde ik en kwetste ik een deel van mijn linker arm.
Het verband is nog niet van mijn been en er ligt nu een verband op mijn arm.
Mijn linkerkant is gehavend en mijn rechterkant kwam er van af met enkele blauwe plekken.
Dat ik nu niet kan buren bij kunstenaars moet ik er spijtig genoeg bij nemen.

Reeds lang had ik de gewoonte om op te staan om vier uur.
Nu is die gewoonte aan het afbrokkelen.
De grootste oorzaak is de toenemende reuma.
Mijn vingers beginnen te misvormen en de wijsvingers zijn de eerste.De middenvinger van elke hand kan ik soms niet meer strekken.
Ze staan dan gekromd en er op duwen heeft geen zin.
Ik heb in feite nooit moeite gehad om vroeg op te staan.
Vroeger was dat een vlotte gewoonte maar nu heb ik een motivatie nodig.
Volgende woensdag wordt ik 79 jaar en ik mag niet klagen hoor.
Het al geen gewone dag worden.
Je voelt dat het niet meer is zoals jaren terug.
De meeste werken kan je nog aan maar ritme moet je zo wie zo minderen.

Vandaag, zaterdag 22 oktober vieren we feest.
Oma is reeds een paar dagen in de weer om alles aan te kopen wat nodig is.
Gisteren heeft ze het feestmaal reeds klaar gemaakt zodat ze ook vandaag kan meegenieten aan tafel.
Voor de kinderen en kleinkinderen is het feest omdat opa jarig wordt.
Het feest heeft enkele dagen eerder plaats om praktische redenen.
Opa wordt 79 jaar en is meestal nog goed te been. Ja hoor...meestal.
Voor opa is het feest omdat de kinderen en kleinkinderen hier allemaal samen zullen zijn.
Als je 79 wordt moet je meer opletten dan vieren.
En ik als 79 jarige opa voel ik me dankbaar dat ik er nog ben en nog de tuin kan beredderen.
Ik kan nog tamelijk uit de voeten en dat voelt aan als een luxe.
Zo nu en dan loop ik een kwetsuur op maar dat moet ik er bij nemen.
De hele dag stil zitten is niet aan mij besteed.
Maar ook zo nu en dan kan ik genieten als het jonge volkje op bezoek komt.

Tegen de middag waren we voltallig plus een ongeborene die verwacht wordt tegen april.
De jongste dochter is in verwachting van een tweede kind.
Hun oudste wordt twee jaar in januari en kwam vermoeid toe.
Hij at weinig en werd naar bed gebracht.Toen ik naar boven ging om eveneens te rusten lag kleine nog te tieren.
Ik ben er naar toe gegaan en zei dat opa ook een beetje wou slapen.
Ik legde me op het grote bed in dezelfde kamer en heb de kleine niet meer gehoord.
Om half drie is de kleine dan wakker geworden omdat oma een beetje te geestdriftig mijn petekind en haar familie verwelkomde.
Zelf was ik een kwartiertje vroeger stilletjes opgestaan en de peuter lag nog in een diepe slaap.
De door oma zelfgebakken taarten zonder eieren vielen echt in de smaak.
De jongste van onze oudste dochter is alergisch aan eieren.
Dan was er om zes uur nog een kaaspla met plaatselijke kazen.
De ene soort kreeg zoals gewoonlijk de voorkeur boven andere soorten.
Pas woensdag wordt ik 79 jaar.

Het gaat allemaal in perioden.
Als het kouder wordt vergeet ik vlugger iets.
Dan voel ik mij ongemakkelijk.
Ik ben een buitenmens en dat, liever in de zon dan in de regen of de kou.
Vorig jaar vergat ik een cadaubon te verzilveren. Dit jaar kreeg ik er opnieuw één.
Deze middag wilde ik met Colette mee naar Brugge toen ze vertrok naar de naailes.
Ik moest het afgelasten omwille van buikloop.
In de loop van de namiddag beterde het en ik nam de bus van  vijf voor drie naar Brugge en ik kon om 5u terugkomen met Colette.
Ik koos in de Fnack voor 'Tekenen voor dummies'.
Terwijl ik in Brugge was stak in door naar de Ezelstraat om nog een pot rode verf te kopen bij Françoise.
Ik wil graag een laatste keer mee doen aan de kunstroute van Roderick in Oudenburg.
Sedert mijn ziekte jaar 2013 ben ik helemaal stil gevallen op gebied van kunst.  Het is voortdurend iets geweest.
Ik ben er zodanig uitgraakt dat ik mij een paar boeken wilde aanschaffen over tekenen en schilderen.
Maar door voortdurende vermoeidheid is het er nog niet van gekomen om te herstarten.
Enkele pogingen liepen op niets uit.
Toen ik thuis kwam stelde ik vast dat ik hetzelde boek mee had als vorig jaar.
Toen twijfelde ik tussen tekenen en schilderen met olieverf.
Dus moest ik terug naar Brugge om te wisselen. Zo heb ik ze nu allebei.
Nu nog tijd vrij maken om ze te bestuderen en toe te passen.
Mijn besluit staat vast: Voor panielen schilder ik met acrylverf maar voor de doeken ga ik terug naar olieverf.

Gisteren werd ik 79 jaar vol en ben ik vandaag gegonnen aan mijn 80ste levensjaar.
Een sterk gevoel van ongeloof vervulde mij.
Ben ik werkelijk reeds 79 jaar?
De laatste 3 jaar zijn een gesukkel van jewelste geweest.
In de tuin ben ik nog wel zeer actief maar mijn broer Gerard doet er het zwaarste werk.
Elke woensdag is hij paraat.
Op het vlak van kunst lig ik helemaal stil.
Ik wil herbeginnen maar het wil maar niet lukken.
Het is mijn vurige wens nog eenmaal deel te nemen aan de Roderick kunstroute in Oudenburg.
Omdat ik gisteren terug ben gegaan naar Brugge ben ik vandaag zo vermoeid dat ik nog bijna niets deed.
Ook zit ik tot morgen nog alleen omdat Let Naar Mechelen is om even op de kinderen te passen.