Archief

Mathijsje heeft zijn 5de verjaardag gevierd in Plankendaal.
Let en ik zijn met de trechtstreekse trein van Brugge naar Mechelen gereisd.
Aan de achterkant van het station werden we opgewacht door Leen en Maarten en de kinderen.
Er werd ook nog de verjaardag gevierd van de tweeling en van het oudste nichtje.
We waren met een bende van zo'n 20 personen en persoontjes.


Een waar schimmenspel op één van de loopbruggen hoog boven de grond en ook de allerkleinsten zijn van de partij.

Oma Colette op de loopbrug.

Het is concentreren geblazen, daar zo hoog boven de begane grond.
De kinderen komen hier graag en dan vooral omwille van het avontuur.
Ook,en vooral omwille van de twee speelpleinen me allerhande toestellen.
Het is leuk voor een kreupele opa om dat jong volkske zich te zien uileven.

De wandeling bij de vijver van Virelles duurde zo'n anderhalf uur.
Ongelooflijk maar waar, het werd na 10 minuten volle zon tot het einde.

Dit waren dan enkele kunstwerken die te zien zijn op de wandeling aan de prachtige vijver.

Alles, maar dan ook alles ging de ecologische toer op.

In virelles staat ook de vlinderschuur met prachtige exotische exemplaren.
Omdat we dit vorig jaar bezochten, reden we voorbij. 
Het was ook reeds na 12 u.

Voor de kinderen is plankendael vooral loopbruggen en speelpleinen maar het is op de eerste plaats een diernpark.

Dat zijn enkele beelden van het dierenpark.

Deze voormiddag 2 juli 2016 trok er een traktorparade door het dorp van meestal oude opgepoetste exemplaren.


Toen ik het opmerkte waren er reeds een hele reeks voorbij getrokken.


Er volgden er nog een hele reeks.
Dit is een jaarlijkse gebeurtenis op de eerste zondag van Juli.

Dit is de bijnaam die ik in Congo kreeg van mijn leerlingen, toen ik nog les gaf.
Les geven vergde van mij grote inspanningen.
Er moest heel veel voorbereid worden waardoor ik geen tijd had voor uitstapjes of fietstochtjes.
Ik was altijd op mijn eentje. Van daar kwam die naam 'de man alleen'.

Een ongeluk maakte na tien jaar een eind aan mijn leraren loopbaan.
Ik kwam terug naar België en liep jaren lang verloren in het ene beroep na het andere.
Mijn droom was uiteen gespat.
Later kon ik die gedeeltekijk terug opnemen door aan asielzoekers Nederlands en Frans te leren.
Raar maar waar maar dit deed ik ook gedurende 10 jaar.

Drie keer was ik op restaurant aan tafel met de familie van Colette en drie keer werd ik onwel. 
Ik heb er geen verklaring voor. Ja is er wel een verklaring voor?
Het besluit is wel genomen:'Jij gaat niet meer mee naar maaltijden met mijn familie'.
Colette heeft gesproken en ik wordt in volle werkelijkheid 'l'homme seul', wat ik reeds altijd ben geweest.
De kloof van 18 jaar leeftijdsverschil eist nu zijn tol.
Colette zorgt zeer goed voor mij maar we spreken zelden dezelfde taal.
Voor haar stel ik te veel vragen waarop bijna nooit een klaar antwoord krijg.

Dochters trekken naar de papa uitgenomen mijn twee dochters die altijd maar op mijn kap zitten.
Dit is geen inbeelding maar werkelijkheid.
Ook daar heb ik geen verklaring voor.

En toch is het slechts nu pas dat ik me een beetje alleen begin te voelen zonder echt eenzaam te zijn.

Thuis voel ik me goed en in mijn tuin kan ik me nog nu en dan uitleven.
Ik wordt stilaan oud en voel me af en toe versleten.

De aubergine of eierplant plant was in de serre omgevallen.
Hoe kon dat nu want hevige wind is er daar nooit zoals buiten.
Ik plaatste de plant recht en ondersteunde met een rietstok.



Dit was de oorzaak, een kanjer van een vrucht had door zijn gewicht de plant tegen de grond getrokken.
De plant was half uit het zicht geraakt door een komkommerplant met zijn overvloed aan bladvorming.

Het is de eerste keer dat ik een paar auberginneplanten in de serre heb geplaatst.
Jaren na mekaar werden ook een tweetal planten in de tuin gekweekt maar met ondermaatse vruchten en een opbrengt ver beneden de verwachting.

Moeder Colette houdt van fijne boontjes.
Vorig jaar zaaide ik voor het eerst  de soort 'velour' van Vilmorin, een slank paars boontje.

Het klonk meer als een bevel dan als een verzoek:'Volgend jaar moet je opnieuw die soort zaaien'.
Dat heb ik dan maar braafjes uitgevoerd en het nieuwe resultaat is er vandaag 15 juli 2016.



Twintig minuten plukken en ongeveer de zelfde tijdsduur om ze te 'verlezen'. Ondertussen is Colette gaan bijpraten met een vriendin, zeg maar koffieklets.
Morgen zal ze dan wellicht wonderen verrichten met die boontjes naar haar goesting.

Gisteren zondag, stonden Let en ik op punt om een fietstoerke te maken toen we onerwacht bezoek kregen.
Een oud medewerkster van de musea kwam hier binnen gestoken met haar vriend.
Ze waren een grote fietstocht aan het rijden en zijn behoorlijk lang gebleven.
Zo is er van ons 'toerke' niets in huis gekomen.

Toen ik deze morgen om 4 u op stond voelde ik me ver van uitgerust.
Ik was in de zetel in slaap gevallen bij een 'bond film'. Dat zegt reeds veel hé!
Ik weet zelfs niet meer wanneer ik naar boven ben gegaan maar deze morgen werdt ik wakker kwart voor 4.
Ik was klaar wakker met een zwaar hoofd.
Een douchebeurt kikkerde mij wat op maar de goesting om aan de slaag te gaan in de serre is er niet.







De late venkel en de paksoi moet dringend verspeend worden.
De pekel om de potjes te stampen is gemaakt en ligt te wachten.
Er zijn reeds een deel potjes geperst (gestampt).

Reizen met Bert en sonja is altijd interessante afwisseling. 
De reis is voor een deel mede voorbereid door Marc Geens en zijn vrouw Greta.
We logeerden in het Novotel in het centrum van Metz.
Over de reis breng ik later wel enkele bijdragen.

Toen we op zondag avond terug thuis waren stelde in vast dat er heel wat moest worden geoogst.


komkommers en courgettes en ook tomaten in een emmer.


Oogst van drie dagen want de eerste dag had onze dochter geoogst.


De hombeek staakbonen zijn maar laat geplant geweest en is de eerste oogst op 1 augustus dan ook vrij laat.


En verrassende vaststelling is dat er een kruising is gebeurd met de 'Verlour' struikboon.

De dag na de reis bleef het mooie weer dat we in Frankrijk hadden nog één dag doorzetten.
Zo was het heerlijk weer om zoveel te oogsten.
Nu zitten we reeds 2 dagen met rotweer.
Naar het weekend toe zou het zonniger en dus zachter worden.

Onze eerste stop was na 148 km in  Wepion 'Jardin des petit fruits' en een eindje verder een lekker 'croisant ontbijt'.
Er viel zo nu en dan een beetje motregen gedurende het bezoek van de tuin.

215km verder, reeds een eindje in Frankrijk bezochten we het 'Centre Pompidou' in Metz.
Daar moesten we ongeveer een uur  wachten vooraleer ons middagmaal werd opgediend.
Daardoor kwam het bezoek aan het museum in het gedrang.
Met Marc Deketelaere als begeleider leerde ik heel veel bij over de constructie van het gebouw maar ook over de kunst.

Vanaf dan werden de verplaatsingen eerder kort. 9 km was het rijden tot aan het huis van Robert Schuman.
Hij wordt beschouwd als de vader van Europa.
Het huis ligt op een hoogte en voor mij was dat van het goede te veel.320m klimmen met +/- 10% klimhelling.
Let heeft mij geholpen maar ik was zo moe dat ik enkel de film over Schuman zag, in de kelderruimte. Ik ben dan nog even in de mooie tuin geweest en mijn kaars was opgebrand.
Terwijl Let met onze groep het huis van Schuman bezocht met een gids heeft Sonia, de vrouw van Bert mij langzaam naar beneden gebracht naar de bus.

Na 9km rijden kwamen we in het centrum van Metz aan bij het Novotel waar we drie keer overnachten.
Ontbijt en avondmaal konden door de beugel zonder hoogvliegers te zijn.
De ommelet was o.a. gemaakt met eierpoeder. Het avondmaal bevatte zeer weinig groenten.

Deze eerste dag kenmerkte zich door het niet nemen van foto's.
In wepion was het te nat.  In centre Pompidou mocht je niet fotograferen. In het domein Schuman was ik zo uitgeput dat ik er niet eens aan dacht beelden te schieten.

Kort na het avondmaal viel ik als een blok in mijn om de volgende morgen fris wakker te worden.