PPS het is 24 u en we zijn terug in Antwerpen, maar de fietsen en onze
bagage staan nog in Madrid.... nog een tekeningetje bijmaken?

Ten slotte verwensen we beide taxi bicys die, één maal geld geroken en
gezien, ons proberen uit te zuigen omdat ze een hellingske hebben
moet doen in de stad. Hebben hen onze kuiten laten zien en diets
gemaakt dat we heel wat meer van die bijters hebben getrotseerd op
onze tocht doorheen Cuba.

Tussendoor kregen we het slechte nieuws van Myriam dat haar tasje met
paspoort en papieren in het vorige hotel 'niet is teruggevonden'.. We
maken de bedenking dat er ook nog wat centen bijzaten die algauw een
paar maandloon van de locals overstijgen.
En wanneer we de volgende dag de stad uitrijden zien we onderweg
natuurlijk een paar wielen blinken bij een fietsenhandelaar ;)
Hasta la proxima , beste lezers

Din@

Roger met warmwater-haan 



Onze plaatselijke gids. 



Kaartlezers in het spoor van Fidel en Chè... sturen ons een 4X4-weg op: de mooiste, de zwaarste en meest 'Cubaanse' rit van heel onze tocht! 




Plan-trekkers wijzen ons de verkeerde weg, zoals gewoonlijk &&&&$$$$$OOOOO 


De afslag naar 'Centro Cubano' hebben we links laten liggen.

Fiets zoekt Cubaanse fietser om verder af te zien ...

We kunnen haar geen ongelijk geven. Het zaaltje ziet er nog net uit
als toen in 1953. Castro werd wel veroordeeld tot 15 jaar
gevangenisstraf, maar een paar jaar later komt hij vrij door een
algemene amnestie van Batista. Op die manier wou de dictator terug op
een goed blaadje komen bij de bevolking, de revolutionairen waren toen
al erg populair.
En dan hop, naar de volgende bezienswaardigheid. De Cubaanse vlaggen
geven al van verre aan waar we moeten zijn. Een jonge Cubaanse wil
onze gids zijn in het geboortehuis van Antonio Maceo. In het Spaans.
Gelukkig kent Stef toch een aardig woordje Spaans en kunnen we goed
volgen. Maceo was, samen met José Marti een van de leiders van de
tweede onafhankelijkheidsoorlog. Zo werd onze vrije dag ook een beetje
een wandeling door de geschiedenis van Cuba.

Free

Vrienden,   sinds Santiago, 4 jan., niet meer draadloos op internet geraakt... dus nog enkele dqgen geduld voor verdere berichten. Behalve Mariette, klein ongeiukje, kan iedereen nog fietsen! groeten en tot de volgende poging..   PS Willy niet wanhopen...
  Op 04-01-10 heeft jan veulemans <veulemansjan@gmail.com> het volgende geschreven:

Bie,
een gelukkige verjaardag...voor gisteren. De Rum heeft gesmaakt! Proost en nog vele fietsjaren...

een medefietser

Afgezien van Havana is Trinidad de eerste stad die ik terug zie sinds onze groepsreis van 1992....Toeval of niet maar vandaag zondag 10 jan. start hier een 'week van het Toerisme'! 



Daarom was de Minister van Toerisme ook hier:  Ir. Marrero  (lachende man met blauwe hemd)Aangename kennismaking: hij schreef een opdracht in de CD met gedichten van Pablo Neruda, die we ter plaatse hebben gekocht. Verder kende hij natuurlijk ook Katrien De Munck! 




Ook de sigarendraaier was present: zelfs de 'puros' voor binnenlands gebruik zijn heerlijk (en spotgoedkoop!).



PS met de laptop draadloos op internet gaan is blijkbaar niet simpel: vandaag in Cienfuegos lukt het misschien opnieuw???  

Misschien is het dit wat gelovigen overkomt bij een bezoek aan een of ander heiligdom. De weg er naartoe bereidt je er op voor. Om te beginnen de problemen om er te geraken met twintig mensen en maar twee jeeps. Onwaarschijnlijke hellingen en haarspeldbochten die alleen een 4x4 aankan. Gelukkig mogen we met 7 personen in één voertuig. Twee naast de chauffeur (op mekaars schoot), drie op de achterbank, twee in de kofferruimte.  



Daarna begint de voettocht. Voor de mensen in goede stapconditie zijn er geen problemen. De weg is droog met weinig hellingen. Af en toe uitleg van de gids over planten en vogels. Hoeveel moeite de gids ook doet, de vogels zie ik niet. Alleen enige beweging in de takken als hij wegvliegt. Eerste stop: de boerderij van de campesino die Fidel en zijn manschappen hielp. Hij voorzag hen van enig voedsel maar fiungeerde vooral als waarschuwingspost. Zijn aanbod om tot de gewapende guerilla toe te treden werd afgewezen. Als compensatie mocht hij een orkest oprichten. Op die manier werden de troepen van Batista op het verkeerde been gezet. Zij dachten dat er een vrolijke fiesta aan de gang was en hadden geen vermoeden dat op die manier de bewegingen van de voorbereiding van een guerrilla-aanval gekamoefleerd werden.  Later mochten ze ook musiceren voor Radio Rebelde 


Tweede stop: het eerste wachthuisje. Nauwelijks meer dan een strohut onder een geraamte van takken. Kort daarop is er het “museum”. Een nieuwbouw-barak met één ruimte, gevuld met potten en pannen, injectienaalden, Remington-schrijfmachines, geweren (geen FN’s), een kruis van het graf van één van de commandanten, ... Iets verderop is er het “pershuis”. Twee ruimtes, authentieke barak, meer geen relieken die aan activiteit i verband met pers doen denken. Alleen een kist met geweerladers.


Volgende statie: de keuken. Hier bevinden zich de restanten van de radiozender die Che eigenhandig in mekaar knutselde en die even verderop op de hoogste bergtop stond opgesteld.  



 

 We krijgen ook nog de sollicitatieruime te zien. Kandidaat guerilleros werden er door Fidel, Che of Camilo geinterviewd op een plek voor het eigenlijke kampement. Wie geweigerd werd als guerrillero en teruggestuurd kreeg dus niets te zien van het kampement. Na een tijdje betreden we  het heilige der heiligen. De privé vertrekken van Fidel. Twee verdiepingen, bergruimte onder, boven twee ruimtes, kantoor en slaapruimte, plus terras. Toilet apart. Luxe dus. In tegenstelling tot de andere barakken mogen hier maar drie personen per keer binnen. Dina, de fotografe mag als eerste. Ook wie geen fervente Fidel-fan is wordt even stil. De terugtocht kan beginnen.
 



Hét spektakel van de trip komt op het einde. Onze  gids klimt als een aap in een sinaasappelboom en bekogelt ons als een volleerde zwarte piet met sinaasappel.


Stef 

Groep Russen


DSC00781 




Koppel uit ex-DDR... 

Ze hebben Joël's verjaardag meegevierd en de dag daarop ons vergezeld: terug naar Bayamo, op weg naar Camaguëy!