Aan alles komt een einde

Het is hier echt ontzettend duur om te ontbijten, dus we smeren bokes met choco en eten mango op het strand. Dit smaakt zeker even goed. Daarna gaan we op pad naar het Natural Park van Koh Lanta. We klimmen eerst tot aan de vuurtoren, lopen over een verlaten strand en volgen daarna een pad door het park en  komen bijna niemand tegen. Enkele mooie kunstwerken maken ons weer bewust van het vele afval dat in de oceaan te vinden is. Jammer dat er blijkbaar enkel op deze plaats sensibilisering is. Overal op Koh Lanta zien en ruiken we afval en alles zit in plastic verpakt. Het is niet ver dat we moeten wandelen, maar veel klimmen en 'superwarm' volgens Marie. De zin 'ik ben moe' horen we bijna elke minuut. Na de wandeling lunchen we op het strand en Iris en Marie duiken de zee in. Het is etenstijd voor Julie maar toch hapt ze niet, ze is overstuur. Er staat veel wind en het zand schuurt langs mijn lijf. Julie zit achter een handdoek dus die kan er weinig van voelen. Dan zie ik dat mijn borst vol zand hangt. Tja, dat is geen lekker mamamelkje natuurlijk. Afspoelen en het probleem is opgelost. Wanneer Iris en Marie zijn uitgespeeld gaan we terug richting hotel. Ik ben echt toe aan een douche en duik in het zwembad. Volgende week komt er nog zand uit mijn oren! We vertrekken in de vroege avond weer naar de oude stad en eten in ons eerder ontdekte restaurantje. Het smaakt allemaal goed. We wandelen langs de pier om de avond af te sluiten en doen enkele minuten mee met de plaatselijke aerobicsgroep. We kruipen vroeg ons bedje in. 

Marie slaapt lekker lang. We verkennen vandaag het eiland met onze auto. Dit is zo klein dat je in één dag rond bent. We rijden door de bergen, langs de minder toeristische kant naar Koh Lanta old town. We vinden hier een mooi plekje aan het water waar we lekker eten. In de namiddag spelen we in het zwembad en in de zee. Marie heeft een vriendje en samen hebben ze veel pret in de golven. 's Avonds gaan we naar een restaurant dat we onderweg gezien hadden. We eten er heerlijke met een prachtig uitzicht. Iris drinkt er de beste cappuccino ooit! Ook de sticky rice met mango en kokosijs gaat goed naar binnen. We zijn blij deze pareltjes gevonden te hebben. 

Met een beetje spijt in ons hart verlaten we Khao Sok en we vertrekken naar Koh Lanta. Na veel onderzoek bleek dit het meest ideale eiland met kinderen. Eerst een busrit, dan taxi naar de luchthaven, auto ophalen en we rijden recht naar de pier en zo de ferry op. We hebben een hele picknick mee want de tocht zou twee uur duren. Onze eerste boterham is net gesmeerd wanneer blijkt dat we er al zijn. Blijkbaar geen twee uur, maar vijf minuten dus. Op de weg naar ons hotel tel ik 12 klinieken in dertig minuten. Wat is dit voor iets?  We stelden ons beiden een idyllisch bungalowtje op het strand voor maar dat blijkt even tegen te vallen. Tussen de receptie en het restaurant ligt het zwembad met daarrond rood verbrandde kreeften. Niet echt een idyllisch zicht ... . De kamer ligt tegen het strand maar de toeristen, alle maten en kleuren,  liggen dus voor ons raam. Niet wat we ons hadden voorgesteld dus. Er zijn wel veel kinderen en Marie haalt haar hartje op in het zwembad. We hebben een huurauto en gaan morgen op stap om hopelijk een andere kant van het eiland te ontdekken. Althans, als we weg kunnen, want de auto was daarnet volledig ingesloten ... .

We starten de dag met een tocht door de jungle van Khao Sok national park. Als een echt aapje klautert Marie over wortels en rotsen. Haar benen zijn moe, maar haar tong duidelijk niet. Ze wandelt negen kilometer maar zwijgt geen minuut. Halfweg houden we een lange pauze en nemen we een plons in het water. Na onze tocht duiken we opnieuw het zwembad in. In de late namiddag gaan we weer op stap. We bezoeken een tempel waar veel aapjes zitten. Wederom stapt ze 2,5 km. We eten heerlijke pizza's met zicht op de bergen. Zo sluiten we hier in Khao Sok 2019 af. Morgen vertrekken we naar Koh Lanta.

De nacht in ons hutje is kort. Julie was wakker van half drie tot half vijf en om zes uur worden we wakker van de boten. Na ons ontbijt duiken we het water in. Dit is letterlijk vlak voor onze deur. Onze Nieuw Zeelandse buren ontfermen zich over Julie en we kunnen met zijn drieën genieten van de rust, de omgeving en het heerlijke water. Marie en Iris gaan kayakken. Eerst kantelen ze uiteraard helemaal om en daarna gaan ze de juiste richting uit. Ondertussen ga ik met Julie het water in en ze geniet volop! Na de lunch varen we terug naar de pier een een busje brengt ons naar het hotel. Ze zijn zo lief geweest om de airco al aan te zetten. Wat is het warm! Ook hier duiken we weer het zwembad in. Nadat Julie gezwommen heeft, valt ze diep in slaap. Met Marie spelen we 'haai en haaiensoep' in het zwembad. Aan fantasie geen gebrek! Ook zij is moe van het zwemmen. Na ons avondeten valt ze dan ook onmiddellijk diep in slaap.

We worden opgepikt aan het hotel en naar de pier gebracht. Daar zien we echt wel dat het hier hoogseizoen is. We stappen in een bootje en varen het meer op, middenin Khao Sok national park. We worden omringd door prachtige natuur. Echt schitterend! Ik voel onmiddellijk weer waarom dit mijn meest geliefde plaats in Thailand is. Na een tijdje varen stoppen we bij een grot. De weg er naartoe is een hachelijke onderneming. Dit was onze gids even vergeten te vertellen. Gelukkig zijn er veel behulpzame handen want er zijn nog kinderen bij. Na de grot gaat de groep een trekking doen, maar ik ga met Marie al naar ons drijvend hutje. Althans, dat was de bedoeling. De kapitein van onze boot is echter spoorloos verdwenen en pas twee uur later worden we opgepikt. Gelukkig was ik er niet allen. Samen met een Engelsman en een Braziliaanse vrouw hebben we Marie bezig gehouden. Zo heet als daar heb ik het nog nooit geweten! Eenmaal aan ons huisje springen we onmiddellijk in het water. ’s Avonds genieten we van een overheerlijke maaltijd. Al drijvend op het water en met het geluid van krekels valt Marie snel in slaap. De middernacht voeding geef ik buiten aan het water. Iris komt erbij en al snel volgt Marie. Samen bewonderen we de heldere sterrenhemel. 

Gisteren reisden we van Chiang Rai naar Chiang Mai. Vandaag nemen we het vliegtuig naar Surat Thani. In de aankomsthal is er een schouwspel van een lokale dans. Marie kijkt gefascineerd toe. Achteraf willen de artiesten met haar op de foto en ook wij moeten erbij. We merken wel dat al deze aandacht Marie geen goed doet. Ze denkt nu echt wel dat ze overal in het middelpunt van de belangstelling staat. Die zal serieus moeten afkicken wanneer we thuis zijn. Een minibus brengt ons rechtstreeks naar Khao Sok. De weg er naartoe is al adembenemend mooi. Ik begin al te fantaseren om hier te wonen. Voor het eerst hebben we een aangenaam warm zwembad en we kunnen er met zijn allen van genieten. Heerlijk!! We eten met prachtig uitzicht over de bergen. Morgen vertrekken we voor twee dagen naar een meer en slapen we in een drijvend hutje. Weeral een mooi avontuur tegemoet dus. Vanavond kruipen we vroeg ons bed in. 

Gisteren zaten we laat in bed dus we zetten geen wekker. Onze wekker heeft trouwens een pyjama aan en kruipt spontaan bij ons in bed als ze niet meer moe is. We gaan eerst naar de blauwe tempel. Bijzonder om te zien met overal prachtige muurschilderingen. Daarna rijden we door naar het zwarte huis. Ooit allemaal door een kunstenaar gemaakt. Binnen liggen overal dierenhuiden en skeletten dus toch wel een beetje luguber. We eten in een boerderij-restaurantje. Wat een opgave! Wil je het gebakken, gekookt, gestoomd, of. ..? Met boter of olie? Welke olie? Met melk, soya melk, zonder melk? Wat een keuze en zoooo lekker (voor tien euro hebben we allen gegeten). We besluiten vanavond terug te komen. Nu dat Julie kan draaien is alles ineens een beetje lastiger geworden. Ze blijft echt niet meer gewoon op tafel liggen. Ze kan draaien en dat doet ze dan ook voortdurend! Hierna gaan we naar een prachtige waterval. Vooral de wandeling er naartoe is meer dan de moeite waard. Julie valt in slaap met het geluid van de waterval en waaiende bananenbomen boven haar hoofd. Thuis hangt een jungle-mobiel boven haar hoofd, maar dit is toch net iets anders. Wederom een geslaagde dag.

Met de gps en routebeschrijving fietsen we vandaag 45 km rond Chiang Rai. We fietsen tussen rijstvelden, rotsformaties, ananasvelden, rubberboomplantages, enz. Heuvel op en heuvel af. Met mijn e-bike vlieg ik vooruit. Deze keer is het voor Iris zwoegen. Zij fietst op een mountainbike met Marie achterop. Onze eerste bestemming is de witte tempel. Prachtig om te zien. Wit aan de buitenkant en goud binnenin. Zelfs de toiletten zijn van goud. Daarna fietsen we verder door prachtige natuur. We fietsen door het Singhapark op brede.fietspaden, langs vijvers, giraffen en zebra's.  De laatste kilometers zijn er te veel aan voor Iris. Hijgend en puffend gaat ze bergop. "Mam is erg moe hoor!". Eenmaal thuis genieten we van het zwembad. 'Julie  slaagt er voor het eerst in om van rug naar buik te rollen! 's Avonds gaan we naar de night bazaar, allemaal gezellige straatkraazmpjes, en we eten daar ook iets. Iris bestelt een typische hot pot. Onze kerstdag verliep dit jaar toch wel speciaal. 

Tijdens de trekking was Iris in het water gevallen en daarbij ook haar camera. In het hotel hebben we deze in een grote kom rijst gelegd en vanochtend werkte hij weer prima! Vandaag nemen we de bus naar Chiang Rai. We doen allemaal een dutje. Ons hotel lijkt een prachtige oase van rust uitgebaat door een Nederlander. We verfrissen ons in het zwembad en ons vieruurtje is een broodje kroket. We hebben geen zin om de stad in te gaan en eten hier in het hotel. Morgen doen we een fietstocht. We kruipen met zijn allen vroeg in bed. Julie krijgt hier haar eigen wiegje en ik hoop te kunnen slapen zonder de hele nacht een kleintje aan de borst. 

Onze volgende bestemming is Chiang Rai maar aangezien dit te ver weg is om in één keer te doen met Marie, houden we een tussenstop in Chiang Mai. We spenderen de voormiddag aan het zwembad, eten nog een laatste keer in ons favoriete restaurantje en nemen dan de bus. Opnieuw honderd haarspeldbochten. Marie valt onmiddellijk als een blok in slaap. 's avonds belanden we toevallig in een Ierse pub en eten er heerlijke kip met puree en pompoen. Julie kijkt verwonderd  naar de kerstlampjes. Onderweg naar het hotel steekt een scooter ons voorbij met 'my heart will go oooooon' luidkeels naast de toon meegezongen door de chauffeur. We slapen in onze vertrouwde kamer. Marie heeft in de namiddag geslapen en dat moeten we nu bekopen. Ze ligt nog een uur te tamboeren in bed. 

We hebben een gevulde dag gepland. We starten in een chinees dorp maar dit is echt zo namaak. Het lijkt een soort Bokrijk voor Chinezen. Erna rijden we naar een grote witte Boeddha waar we een prachtig uitzicht hebben op de bergen. We picknicken bij een waterval. Klinkt idyllisch, maar ook hier weer verpest door jeugdige toeristen met hun muziek en geschreeuw. Erna gaan we naar de bamboobrug. Deze loopt door prachtige rijstvelden. Mooi, maar toch ook weer wat te commercieel uitgebaat voor ons. Zo maken ze bijvoorbeeld een schommelbank met bloemen als kader om dan op de achtergrond de werkende boeren mee op de foto te hebben. Nee, dat is niets voor ons. We gaan voor de zonsondergang naar de canyon. Eenmaal daar zien we dat wandelen er niet in zit. Veel te gevaarlijk met kinderen. Een beetje een teleurstellende dag dus. De eerste van de reis dus dat valt toch wel mee. 

We zitten in de bergen in het Noorden van Thailand en 's nachts is het hier heel koud. Het ontbijt neem ik dan ook met sokken in mijn sandalen. We vertrekken met de auto naar de hotsprings. Een heerlijke plaats met een riviertje net zo warm als badwater.  Ooh, wat doet dit deugd aan mijn gevoelige buik. We hebben overal al koude zwembaden gehad dus dit is echt heerlijk. Marie geniet volop.Voor het eerst kan Julie mee in het water en ze kirt van plezier. Na een uurtje valt Julie in slaap en eten wij onze boterhammen op. Nog even een plons in het water en we rijden verder naar de grot. De wandeling in de grot is best intensief. Ik vertel Marie dat ze hier denken dat kindjes van vier jaar dit nog niet kunnen. Maar al te graag bewijst ze dan het tegendeel. Julie heb ik tijdens de rit eten gegeven dus die slaapt de hele tijd. Een groot stuk in de grot leggen we af per vlot. Marie mag de vissen eten geven en die springen er nogal op af. Wanneer we 's avonds terug naar huis rijden, genieten we van prachtige vergezichten. We eten in ons vast restaurantje en duiken ons bedje in. Marie beoordeelt de dag met tien dikke duimen!

We nemen de minibus naar Pai. Drie uur lang de ene haarspeldbocht na de andere. Ik krijg er weinig van mee. Ik ben opgestaan met hoofdpijn, buikpijn en diarree dus ik voel me heel slap. Ik maak Julie op mij vast en mijn hoofd aan de hoofdsteun en zo val ik in slaap. Iris houdt angstvallig de weg in de gaten en Marie valt na veel getater in slaap. Pai is een klein bergdorpje in het Noorden van Thailand. Er hangt een relaxte hippiesfeer. Het dorp zelf heb je op een half uur gezien. We huren voor twee dagen een auto en gaan vanaf morgen op verkenning. Vandaag hebben we gespeeld aan het zwembad en zijn we gaan eten in een gezellig restaurantje. Marie denkt dat er wormen op mijn rijst liggen, gelukkig zijn het cashewnoten. Ze heeft al eerder op de markt wormen gezien en deze lijken er inderdaad op. Het blijft me verbazen hoe makkelijk Marie zich aanpast. Telkens een ander bed, maar ze valt zo in slaap. Ze mist wel haar juf en de kindjes. Ook Nora en Nielsje mist ze hard. Dagelijks wil ze naar foto's en filmpjes kijken. Ze is verliefd op haar zusje (zegt ze zelf) en dat zien we ook. Ze zou ze plat knijpen. Zeker nu Julie op haar reageert, wordt het des te leuker. 

We maken ons op het gemakje klaar en verkennen in de voormiddag de stad. Enkele tempels staan op het programma. Het is hier extreem heet dus het valt toch zwaar. Na de middag spelen we aan het zwembad. Later op de dag gaan we eten en nog even langs de straatkraampjes. Marie mag in het restaurant altijd 'the bill' (de rekening) vragen. We hebben haar dit geleerd door op de billen te kloppen zodat ze het zou onthouden. Vandaag vraagt ze 'de poep' ... We zijn moe en kruipen vroeg ons bed in. Morgen verhuizen we naar Pai. 

We vertrekken vandaag op tweedaagse naar een Karen-dorpje hoog in de bergen. Jammer genoeg zijn we niet zo fris als gehoopt. Julie zit in een sprongetje en wil de hele nacht drinken en Marie had enge dromen. Maar we zijn er klaar voor! Eerst rijden we drie uur richting de bergen. We stoppen bij een plaatselijke markt en ik hoor overal 'o, o, o oooh'. Julie wordt langs alle kanten bewonderd. Voor we echt beginnen te stappen, eten we nog fried rice met kip en voor het eerst eet Marie dit mee. We stappen in de brandende zon door de bergen. Onze gids komt zelf uit een Karen-dorp en toont ons allerlei leuke weetjes in de natuur. Wist je dat de bananenboom een blad heeft waar je lippen van kan maken? Na enkele uren stappen (Jaja, Marie stapt flink mee!), passeren we enkele dorpjes. En ook hier veel enthousiasme en bewondering als ze Julie in de draagzak ontdekken. Allemaal komen ze haar voetjes vast houden, oogjes bewonderen en vragen ze hoe oud ze is. Hier blijft een mama twee maanden na de geboorte binnen dus zo’n onderneming als de onze is hier wel erg bijzonder. Als we willen doorgaan, komt er nog een omaatje met zwarte tanden aangelopen. Ook zij wil dit kleine mensje bewonderen. Later komen we bij een schooltje aan. Spontaan ontstaat er een tikkertjespel. Als Marie iemand vangt, dan knuffelt ze het kindje plat. Ze maakt onmiddellijk vriendjes en wil er niet graag weg. De belofte dat in ons dorpje ook vriendjes zullen zijn doet haar toch weer verder gaan. We wandelen door velden en prachtige vergezichten. Laat in de namiddag komen we aan in het dorp. Geen elektriciteit, geen stromend water, paalwoningen, varkens, kippen, honden, poezen, spinnen en nog vele andere diertjes lopen vrij rond. Volgens Marie stinkt het een beetje. Het eerste uur komen alle inwoners -je raadt het al- Julie bewonderen. Opnieuw wordt er aan haar voetjes gevoeld en ze wikkelen haar in een dik deken. Natuurlijk, bij 35 graden kan je koude voetjes krijgen. We hadden op de markt ook een gigantisch grote koekendoos gekocht en alle kinderen staan netjes in de rij om in hun t-shirt een berg koekjes te ontvangen. We eten rijst met kip in gele curry. Erna 'wassen' we ons en gaan slapen. Dit doen we op een matrasje van enkele millimeters dik, euh dun. ’s Nachts wordt het echt ijzig koud. Mijn neus vriest eraf, mijn botten doen pijn en Julie hangt de hele nacht aan mijn borst. Marie is nog nooit zo snel in slaap gevallen. Ik slaap van negen tot twaalf en daar blijft het bij. We zien een prachtige sterrenhemel. Om half vijf beginnen de hanen om ter hardst te kraaien. Een nieuwe dag is aangebroken. Ik heb amper geslapen en zo stijf als een plank. Marie haar kopje komt tevoorschijn en zij heeft een heerlijke nacht achter de rug.

De tweede dag van ons avontuur begint koud. Al onze kleding voelt klam aan. We waren in propere kleren gaan slapen en houden die dan ook aan. Julie heeft in haar warme slaapzak geslapen met muts op en gewikkeld in een deken tegen mij aan. Zij heeft het lekker warm. We roosteren ons brood boven een vuurtje. De kippen komen een graantje mee pikken. Na het ontbijt maken we ons klaar. Wanneer we vertrekken wandelen we letterlijk tussen de wolken. Vandaag gaan er twee mannen mee die Marie om beurten zullen dragen en daar maakt ze graag gebruik van. We volgen geen echt pad dus het is nogal avontuurlijk en ik ben blij dat we ons geen zorgen moeten maken over Marie. We klauteren over rotsen, waden door de rivier, banen ons een weg door de jungle (en dit voor een groot stuk met Julie aan de borst in de draagzak). De natuur is prachtig en we genieten. Iris valt met haar poep in het water. Onze laatste etappe is een grot waar we door moeten in het water. Op het einde van onze tocht staat een jeep ons op te wachten. Ik kruip vooraan met Julie. Iris staat achteraan recht en heeft de rit van haar leven. Prachtige vergezichten schieten ons voorbij. En Marie die ligt achter in de bak te slapen op de schoot van onze gids Robbo. We zien er heel bruin uit, maar na de douche is dit toch wel wat minder. Oeps. We brengen direct al onze kleding naar de wasserij. Ik begrijp niet hoe de mensen in het dorp zo proper kunnen blijven als alles vol zand en stof hangt. Het was een heerlijk avontuur en deze twee mama’s hebben dat toch maar mooi gedaan met de kindjes. Ook Marie vond het super leuk!

Te veel mooie foto's ...

Eindelijk is de grote dag aangebroken voor Marie, we gaan naar de olifanten. Niet het grote park, maar een klein lokaal project met enkele olifanten die gered zijn en hun kleintjes. We maken eten klaar en mogen de dieren voeren. Daarna gaan we samen op stap naar de rivier, Julie moet net eten dus die hangt in de draagzak aan de borst. Marie maakt niet alleen de olifanten nat, maar ook de mensen. Ze geniet ervan, maar lijkt toch niet zo onder de indruk. Ook de mama's genieten ervan. 

Morgen trekken we voor twee dagen de bergen in en slapen we bij een bergstam. Ik verwacht geen wifi dus even geen blog.