Archief

Ik ben helemaal geen fan van de stad en na onze paradijselijke verblijfplaatsen is Chiang mai, de tweede grootste stad van Thailand, toch echt even wennen. 's Ochtends nemen we weer uitgebreid afscheid en dan gaan we met onze privé chauffeur, de zus van de eigenaresse, op weg voor een rit van vier uur. Eenmaal aangekomen moeten we naar het kantoor voor onze trekking die we overmorgen gaan doen. Het adres lijkt niet te bestaan. We bellen ze op en ze blijken tijdelijk een ander onderkomen te hebben. Eenmaal daar vindt de meneer niets van ons terug. Uiteindelijk gewoon een nieuw briefje gemaakt met de gegevens uit onze voorbereiding. We moesten komen om een kopie van ons paspoort te laten maken, maar het kopiemachine blijkt dus kapot. Twee uur later staan we er weer buiten. 

Op zondag is het walking street, soort van markt in een autovrije zone, maar dit is echt gigantisch groot. Er lijkt geen einde aan te komen. Het is ook bijzonder druk. Voor het eerst zien we veel westerse toeristen. We eten roti met banaan en drinken vers geperst fruitsap. Ik loop over de markt met een kleintje aan de borst en eentje aan mijn poep. De eerste broeken, kleedje en souvenirs zijn gekocht. 

Vandaag staat er weer een fietstocht op het programma. Ik stelde me een rustige fietstocht voor op het platteland, maar toen ik de mountainbike zag staan begon ik al een beetje bang te worden. Julie hangt onder mij te bungelen in haar draagzak. Fijn voor haar, maar iets minder voor mijn schouders. Marie zit in een zitje achter Iris en  is weer in haar element. De hellooows hebben plaats gemaakt voor swasditenchekaa. We fietsen tussen rijstvelden, typische houten paalwoningen en stoppen regelmatig. We zien een visdrogerij, komkommerplantage, de kampioen hanenvechten, rijst- en whiskey brouwerij. Ongelooflijk trouwens hoe die hanen gesoigneerd worden. Ze krijgen een bad, massage, hele verzorging, speciaal lekker eten, enz. Eerst wilde ik er niets van weten want dit is gewoon dierenmishandeling, maar ik zie het nu wel een heel klein beetje anders. We eten in een heel klein lokaal tentje, uiteraard weer noodlesoep. Ik denk een rietje in Marie haar flesje te doen, maar ze krijgt er niets uit. Oeps, het is een stokje om te eten. Een cultureel misverstandje. 

Eenmaal thuis gaan we zwemmen en daarna bezoeken we met de avondzon nog enkele tempels. Iris geniet van een sereen mooie zonsondergang. En waar was ik? Achter een boom met Marie en haar spetterkaka ... . Zie je me al staan met Julie onder mij bungelend??

Na ons ontbijt springen we wederom op de fiets. We rijden naar het historisch park. Hier zien we prachtige oude tempels omgeven door vijvers met waterlelies en rustige fietspaden. Naast de honderden schoolkinderen zien we amper toeristen. Marie wil weer alles zien en weten. Ze vindt het fijn om op het bord te zien hoe het vroeger was. Ze kan dan goed de dingen herkennen. We lunchen op ons terras en laten Marie een middagdutje doen. Wij zijn er ook aan toe maar helaas denkt Julie er anders over. Hierna nemen we een frisse duik in het zwembad en rara ... dan valt Julie in slaap. In de late namiddag fietsen we door een prachtig landschap de ondergaande zon tegemoet. 

Marie maakt al serieuze plannen. Na de vakantie is het kerstmis en daarna gaat ze naar omi en opi want die zullen haar wel missen. Dan naar moeke en voke want die missen haar ook en dan naar Nora en Nielsje want die missen haar ook heel hard en Ine zal haar ook wel missen! Ze is dus nog zeker met thuis bezig, hoe goed ze zich hier ook aanpast. 

Al vroeg kruipt Marie bij ons in bed. We genieten van ons laatste ontbijt aan de rivier en springen de fiets op om onze lunch te gaan halen. Overal vind je hier kleine supermarktjes en we vinden snel wat we nodig hebben. Ik had in Bangkok iets gezien dat ik kan gebruiken om ons afdak te decoreren en ook dat vinden we hier onmiddellijk. Vervolgens weer naar huis en inpakken. We genieten nog even van de tuin en de eigenaar neemt uitgebreid de tijd om met Marie bezig te zijn. Als we later met de tuktuk vertrekken laat ze hem niet meer los. Vier uur trein met onze stuiterbal is heftig. Daarna valt ze als een blok in slaap in de taxi. Kon dat nu niet in de trein?? Oorspronkelijk wilden we na de trein de bus nemen, maar we delen de taxi met een ander koppel en krijgen een goede prijs. Ook hier belanden we weer op een mooie plek en hebben we onze eigen bungalow. De hond van het huis heet booking.com. Nadat we geïnstalleerd zijn, krijgen we een zaklamp mee en gaan we te voet naar een restaurant. Onderweg vinden we zelfs een slang. Marie is niet erg onder de indruk. Eenmaal terug thuis kruipen we met zijn allen in bed. Benieuwd wat morgen weer zal brengen. 

Ook al is het Iris haar verjaardag, de dag begint net hetzelfde als gisteren, vieze luiers en natte slabbers. Ook nu gaan we op de fiets naar enkele grote tempels. Boven op een brug trapt Iris de ketting eraf. Deze zit muurvast. Gelukkig schiet een man ons te hulp. Iris dankt hem met haar typische prinsessenbuiging. Bij de tempels wil Marie alles zien en doen. Ze brandt wierook en een kaarsje bij Boeddha. Ik denk even extra hard aan onze kleine broertjes. Ik weet dat ze over ons waken. Ze zijn er altijd bij. 

's middags lunchen we weer in de tuin en genieten van de rust en het zwembad. De oma.van het huis komt nog even knuffelen. Ze geeft me naar mijn voeten omdat Julie blijkbaar kaka heeft gedaan. 

's avonds doen we een sunset tour op het water. Met een bootje varen we over de rivier en we stoppen bij enkele tempels. De laatste tempel varen we tegemoet bij zonsondergang. Daarna brengt de boot ons naar een restaurant. Marie is ondertussen helemaal hyper van vermoeidheid en valt thuis als een blok in slaap. 

Vanuit onze kamer hebben we een prachtig zicht op de rivier. Helaas geen verduistering dus we zijn vroeg wakker. Als iedereen fris gewassen is onder de douche gaan we lekker ontbijten in de tuin. En dan begint het ... kaka, geen kaka, kaka in de broek, Julie maakt ondertussen de zoveelste slabber doornat en doet terwijl spuitkaka tot op mijn broek... . Een beetje later dan gepland zijn we dus op weg. Ayutthaya is een oude tempelstad met vele ruïnes. Iris racet door de stad op haar roze hello Kitty fiets en ik op een kabouterfiets. We moeten uitwijken voor olifanten op het fietspad. Marie doet flink mee maar we merken wel dat ze moe is. Het is hier ook ontzettend heet. De eigenaar van onze kamer heeft een zwembadje opgezet en we brengen enkele uren in de tuin door. Uiteraard maakt Marie ook hier weer direct vriendjes, een Sloveens meisje en Thaise kindjes. 

's avonds gaan we naar de avondmarkt. We zien er vanalles, van gebakken insecten tot konijnen met kleedjes aan. We kopen onze barbecuevleesjes en eten deze in de tuin op. En dan heel snel naar bed. 

Na een ontbijt van toast, mango, banaan, watermeloen, omelet en chocolade cakejes halen we de was op, pakken we in en nemen nog een duik in het zwembad. We nemen nog een lunch in het restaurant. Alle medewerkers komen uitgebreid afscheid nemen van ons en vooral van Julie en Marie. Julie wordt opgepakt zodat wij rustig kunnen eten. We krijgen ze niet meer terug. "She is my daughter (ze is mijn dochter)" en Marie onmiddellijk "nee, ze is onze 'dotter'". Grappig hoe ze het Engels oppikt. We nemen afscheid en vertrekken met de minibus naar Ayutthaya. Al snel vallen beide kinderen in slaap. Eenmaal daar blijken we opnieuw in een paradijs te zijn beland. Een lokale familie die twee prachtige kamers verhuurt naast de rivier. Marie kan hier fietsen in de straat en voor morgen voorzien ze een opblaasbaar zwembadje. We kijken weeral uit naar dit nieuwe avontuur. 

Vervolg foto's

We besluiten de auto een dag langer te huren. We gaan naar de wasserij en rijden verder naar Wat tam seua, een prachtige tempel. We komen ogen tekort. Ook hier zijn we weer de enige westerse toeristen. Marie stapt flink helemaal tot boven in de pagode. Daarna is het tijd voor de lunch in een plaatselijk restaurant. Op het menu staat noodle soep, pikant of niet pikant. Ook Marie slurpt het lekker op. We zitten op een kussen met zicht op de tempel en de rijstvelden, op de achtergrond horen we kerstliedjes. 

Hierna gaan we naar ons hotel om te genieten van het frisse zwembad. We kopen visvoer en Marie kan de vissen eten geven. Ze zijn zo groot dat ze er een klein beetje bang voor is. 

We sluiten de avond af in een restaurant met zicht op de beroemde brug over de rivier Kwai. 

Voor vandaag hebben we een huurauto voorzien. Het is even wennen voor Iris en we oefenen in een rustige straat. “Mam moet het nog leren” zegt Marie. We rijden links en vertrekken voor een twee uur durende tocht naar de Huay Mae Khamin Watervallen. Daar aangekomen zijn we verrast door de vele thaise toeristen die hier komen kamperen. We zien slechts één ander Europees koppel. Uiteraard worden Marie en Julie vaak op de foto gezet. We eten eerst in het restaurant (voor vijf euro hebben we allen gegeten) en gaan dan naar de watervallen. Zonder het te beseffen doen we de laatsten eerst en waar wij komen, zijn net alle toeristen vertrokken. Heerlijk! We nemen onze tijd om met de voeten in het water te gaan. Het is prachtig wandelen tussen de krakende bamboebossen. Op de achtergrond horen we “pas maar op voor de boze wolf, pas maar op, pas maar op, … “. Eenmaal weer in de auto vallen beide kinderen in slaap.

Marie verbaast ons enorm. Ze kan zoveel meer dan we dachten. Ze blijft uiteraard haar koppige zelve, maar zonder mopperen zit ze lange ritten uit en wandelt ze kilometers ver. Op deze manier zullen we nog mooie uitstappen kunnen doen.

PS. De Sint heeft ook voor mij een kadootje gebracht.