Lieve Mam
 Het is nu alweer 7 jaar geleden dat je bent overleden. en in deze 7 jaar mis ik je elke dag meer. Ik begin je steeds beter te begrijpen, hoe moeilijk het allemaal voor jou geweest is. voor ons was het altijd gewoon als we je vroegen hoe gaat het??? het antwoordt wisten we vaak al, ik heb zo'n hoofdpijn, we hebben je niet anders gekend dan met hoofpijn. later kwam je doofheid erbij en dat je niet meer kon lopen. hoe vaak zat je alleen daar in de keuken, kon geen kant op. Nu ik zelf copd heb, dat ik niet alles meer kan, nu pas wordt het me duidelijk hoe gemakkelijk gezonde mensen er mee omgaan.  natuurlijk zo hoort het ook,maar een keer een echte knuffel dat doet goed. Ik heb het geluk dat ik met mijn lotgenoten erover kan praten, jij zat daar alleen maar. ik verneem ook steeds meer dat dingen die normaal zijn voor iedereen, voor mij steeds moeilijker worden. Ook nu begrijp ik dat je soms boos,verdrietig, opstandig was. omdat je niet kon doen wat je graag wou, Ook ik heb het daar moeilijk mee,en ben soms opstandig en vervelend en verdrietig, als ik in mijn rolstoel zit, moet ik gelijk aan je denken, ook dat mijn zus die jou duwde, mij nu soms duwt, ja nu weet ik wat je hebt moeten doormaken alleen zo erg als jij heb ik het gelukkig niet. al dat verdriet, omdat jij je man en onze pap en kinderen verloor en je schoonzoons, dat verdriet moet enorm zijn geweest. Daarom schrijf ik je deze brief, om je te laten weten dat ik nog altijd elke dag aan je denk, dat ik je heel goed begrijp, jammer dat het vaak te laat is. we zijn nog elke dag dankbaar dat we je tot einde in huis hebben kunnen houden en om je te verzorgen. Lieve Ma, ik ben blij dat ik je dit nu nog kan schrijven en ik weet zeker dat je op ons neerkijkt en ziet dat het goed is.
Dag Mam,
 Een dikke zoen
Tinie