Hoezo je houdt van hen?

Kaart hij op zijn blogje uiterst teder de diepmenselijke problematiek van vele jongeren aan, die vertwijfeld en wanhopig even de weg kwijtraken, wellicht worstelen met hun zijn, met de zin van hun leven en pataat als reactie een foto van een of ander sexy brabbelend huppelkutje en een tekst die kant noch wal raakt. Te gek om los te lopen die algemene nietszeggende reacties. Iemand van haar noch pluim kennen en dan afkomen met een zingende liefdesverklaring waarin zij “hen” laat weten hoeveel ze van “hen” houdt, wat een unieke en prachtige mensen zij “hen vindt…zouden mensen, in hun blogdrift, wel goed beseffen in hoeverre ze voor aap komen te staan?

De master himself, hoewel lichtjes geflatteerd - welke man niet?- heeft daar evenzeer passende doch gentlemanlike bedenkingen bij.

Mensen zit ik  hier een potje te brallen. Het is inderdaad zoals mijn buurvrouw vaak beweert “ Haar lieveheerke heeft er van alle soorten nodig”. De ene té naïef, té uitbundig of té introvert, de andere heerlijk speels-gek. En tussendoor loopt er  een pissige tante, zoals ondergetekende hier.

Titipoes 

Blogbeu!!?? Ik!!?? .

Bah…eigenlijk niet. Alleen sedert begin dit jaar heb ik andere besognes en…er is de jaarlijkse grote schoonmaak. Voor mio marito de meest onzinnige, stompzinnige bezigheid, voor mij een noodzakelijk jaarlijks en indien ik mijn loten krijg, zelfs een deels tweejaarlijks gebeuren. Ik poets graag. Niks fobie, niks maniakaal. Zitten de meeste Belgen met een baksteen in de maag, ik met een borstel, stofdoek, een bidon Javel, een blik Sapoli en niet vloeibare Mousse de Lin.

Bovendien is Internet, in se een fantastisch medium daar niet van, op de gepolariseerde discussiefora, mailgroepen en blogs met de jaren geëvolueerd van gemeenschappelijk overlegpodium over spuugbak naar gore riool, verzamelplaats voor ongedierte. Rede en logica moeten ruimen voor het uitbrullen van het eigen groot gelijk. Extreem hoge eigendunk, daardoor zo kwetsbaar. De euthanasie op Claus bij voorbeeld, wat een poespas, wat een giftige, hatelijke opmerkingen via religieuze megafoons! De congregatie van de Broeders van Liefde staat bij wijze van spreken in brand. Nogal wiedes dat een Godfried Danneels zijn steentje bijdraagt. Caritas Catholica, dat het gros van de verzorgingsinstellingen beheert voelt nattigheid, dus gauw de spirituele CEO’s optrommelen en maar wijzen op het feit dat “Het lijden omzeilen geen heldendaad is”. Kortom, Claus was dus gewoon een lafbek. O ja, hij mocht het allicht wel DOEN, per slot van rekening was Claus een atheïst dus…maar de media er zo laten over uitspinnen, dat vindt de monseigneur en de zijnen echt niet kunnen. De dood omzeilen is geen voer voor frontpaginanieuws.

De maandenlange lijdensweg van de vorige paus, dat was ander eten: de cultus van het lijden in al haar glorie onder het oog van de wereldpers. Dag na dag, minuut na minuut wekenlang. Niet-katholieken dachten er gewoon niet aan deze uiterst gemediatiseerde verheerlijking van het lijden tot de dood erop volgt te bekritiseren. Ik herinner me dat ik op het grote plein stokoude nonnen heb gezien. Uren hebben die sukkels van besjes, vol overgave dat ene raam gefixeerd, in de pletsende regen. Kijk, lieve lezer, dat vond ik niet kunnen maar ja, het was de keuze van de Poolse paus en naar alle waarschijnlijkheid ook van zijn entourage. We werden om de oren gekletst met bulletins door artsen-specialisten. Elk zuchtje van de stervende werd geregistreerd, beoordeeld en vakkundig de wereld ingestuurd. De zogezegde “rode” VRT kleurde rooms. Niet-gelovigen dienden dit voor hen mensonwaardig spektakel, conform de wil van een goddelijk wezen dat alleen bestaat in de diepste gedachte van katholieken, te ondergaan. Goed, enkele cartoonisten hebben er wel brood ingezien en aan cafétogen zal er beslist uit een gortig vaatje zijn getapt, maar formeel protest? Nee toch! Waarom kan Godfried Danneels de vrijheid van keuze van andersdenkenden dan niet respecteren?

Nu blijkt dat hij high is

Confituurseks… .

“..of ik wist wat dit was?” vroeg hij. Perplex stond ik. Je zal dan je kleinkind stimuleren om de betere krant te lezen en uit de duizenden woorden die De Standaard bevat, pikt hij er eentje uit. Confituurseks nota bene!

Voor mijn tienjarige kleinzoon is seks –voor zover ik zijn kennis meen correct te kunnen inschatten, - gerelateerd met blote dames, met “boekskens” in het overdadig gevulde achterste rek in de krantenwinkel, met sites afgeschermd door ouderlijke controle, met een onverwachte kreunscène op tv en af en toe een onnozel mopje, verteld door een van de grote jongens op de bus en waarvan hij ,aan zijn intonatie te horen, geen moer  snapt.

“Jij weet dus niet wat het is, memeke?” zei hij, met de klemtoon op “jij”

Dat gefronste voorhoofd, dat ongeloof in zijn blik…dit is het begin wist ik. Mijn door kleinzoon vaak bevraagde grootouderlijke algemene kennis (sic) kreeg meteen een pandoering van jewelste. Recta de dieperik in door de vulgaire, zielige exploten van een adjunct-gevangenisdirecteur in de jaren tachtig en door een even ordinaire zeloot op YouTube geplaatst plus het feit dat ik plots totaal verbouwereerd met de mond vol tanden stond

Uiteraard hebben wij erover gepraat. Het is te zeggen kleinzoon vond dat hij mijn lack of knowlegde diende bij te stellen. Dus las hij mij het volledige krantenartikel voor. Met blote poep in bosbessengelei (uitgerekend zijn favoriete confituur) dollen daar kon ons ventje echt niet bij. En of memeke wel wist wie de Bende van Nijvel was? Natuurlijk wist ze dat. En verwonderd dat hij was!

Met stille dank heb ik verteld over een van de donkerste en meest trieste bladzijden in de geschiedenis van onze stad. Met dank, jawel, want de kennisgretigheid van kleinzoon kennende, had hij wellicht blijven doordrammen over zotte toeren in krieken- of aardbeienjam.

“Weet je wat er momenteel furore maakt onder de jeugd in Nederland?” ,vroeg mio marito nadien, “Deep Troath, dé film uit de jaren stillekens. Dus bereid je maar al voor!”

Die man van mij, soms gggrrr….

Leers

heet hij. Gerd Leers. Burgemeester van beroep. Deftig heerschap. Keurig gekleed. Beschaafd taalgebruik. Een man die gezag, kunde zelfs ontzag uitstraalt

Geen jeans dus, geen T-shirts, corduroy zou  misschien nog kunnen in familiale sfeer. Beroepshalve altijd driedelig maatpak en stropdas. Voor velen het prototype van ouderwets bourgeoisfatsoen. Inderdaad, zo worden ze heden ten dage niet meer gefabriceerd.

Uitgerekend dat soort van man komt nu onze gemoedsrust verstoren. Niet gelijk die van mij, maar van mijn Limburgse landgenoten. De baarlijke duivel uithangen, een rondje Vlamingen pesten, dat doet hij! Waarmee? Met zijn coffeeshops. Na jaren gedoogbeleid - iets wat wij Vlamingen nooit hebben begrepen, doch waar Nederlanders prat op gingen, in de tijd van stillekens toen zij  nog als gidsland fungeerden – is het plots gedaan met de pret. “Maastricht kreunt onder de drugstoeristen” beweert burgmeester Leers. Het zal wel! Liefst 4500 gebruikers per dag komen er heen, voeg daarbij de scabreuze drugsrunners die klanten meelokken, indien nodig met intimidatie en geweld.

Dus wenst de burgemeester de coffeeshops naar een andere locatie over te brengen. Eentje waar hij betere controle en grip heeft op dat soort van toeristen, een plaatsje waar een hek omgebouwd wordt met cameratoezicht en  politiesurveillance…aan de Belgisch-Nederlandse grens! Daarmee delen wij in de miserie veroorzaakt door jullie tolerantie. Bedankt maar neen! Over ons lijk, meneer Leers. Trouwens de mayonaise zal niet pakken bij gouverneur Stevaert, zeker weten en anderzijds is het nu niet bepaald het juiste ogenblik om met dat soort van problemen onze politici te belasten. Meneer Leers zou moeten weten dat dit landje momenteel andere katten te geselen heeft dan honderden paddo- en bollenvreters in het oog te houden.

In Brussel gaat het niet over marihuanaplantjes  en paddestoelen maar over  vis! Grote vette vis! Onze staatshervorming is op culinaire leest geschoeid, de reputatie van gastonomisch België waardig. De vangst ligt open maar de boten varen niet uit. De kapitein ligt in het ziekenhuis en zonder kapitein varen de vissers niet uit. Ze blijven aan wal om de netten te knopen of te ontknopen, naargelang. Meneer Leers moet weten dat dit nog een tijd kan duren. Hier mag “ Eigen volk eerst!”.