Archief

Gisteren was het een dag, die vol zat met administratief werk. Een mens moet af en toe zijn zaken op orde houden. Thuis moet er een aanpassing gebeuren aan de energielevering. Er moeten papieren ondertekend worden. Gelukkig is er hier een Duitse vriend met een printer. Dan moet er een grote omslag naar “la Poste” in Lannilis. Mijn belastingaangifte is al in orde, dank zij “Tax on web”. En zo is de dag rap gevuld met administratieve beslommeringen. Als ontspanning speelden we een partij “jeu de boules”. De overwinning zat er bijna aan te komen, maar door tegenwind en een verdwaald kiezelsteentje raakte het laatste puntje helaas zoek. Volgende keer beter!

Hollanders en algen. Bea was met een groepje in zee getrokken om eetbare algen te plukken. Ze heeft de techniek van een Bretoense gids geleerd. In het groepje zat een Nederlands koppel met een stijl van ernstige communicatie, eigen aan sommige Nederlanders. De aanwijzingen van Bea waren voor hen nutteloos en ze gingen er lustig op los, beter wetend dan de Franse visserslui. Hun kennis was veel te groot. Zo kwamen ze terug met drek en oneetbaar spul. Ik weet dat Bea zorg draagt voor het spoelen en drogen. Voor de Hollanders was dat niet nodig. De natte algen werden meteen in een plastic zak gestoken. Zo gingen ze naar huis met een stinkende verrotte boel vol schimmel. Als ze morgen of overmorgen thuiskomen, zullen ze een drek ontdekken met de geur van een beerput. Ze wisten het toch beter, Hollanders op zijn best! Gelukkig zijn de meeste Nederlanders hier van een andere gedachte, echt sociaal en met een flinke dosis humor.

Het is zondag. De koorfestivalgekte is achter de rug. Gisteren heb ik weer een hoop klanten van verse rijke tomaten voorzien, één euro per kilo voor grote en vier euro voor kerstomaten, rode en gele. Vandaag heb ik een boel werk voor de website van de camping, omdat de foto’s van het festival moeten bewerkt en geplaatst worden. Laten we dan hopen dat het regent. Dan blijf ik binnen en kan ik me beter concentreren op mijn taak. Ondertussen is Bea haar algen aan het drogen en bewerken. Toen ik opstond, werd ik bedwelmd in de aromatische wereld van de mysterieuze algen.

Het is springtij. Onder begeleiding van Bea is een groepje algen gaan zoeken ver in de zee. Hier zie je een foto van het groepje onderweg naar het verste punt in de oceaan. En de oogst mocht rijk genoemd worden. De blijheid valt van de gezichten af te lezen. Het is de week van het koorfestival. Gisteren zagen we het bekende koor Luci Caré met Pierre Figaro als dirigent. Wegens overweldigend succes moesten ze drie bijkomende nummers opvoeren. “Until we meet again” is het hartverwarmend lied, dat in het hoofd blijft nazinderen.

De derde opeenvolgende avond van het koorfestival werd verzorgd door de groep “Côte des Légendes”. Niet minder dan 60 zangers beklommen een speciaal gebouwd podium. Een stuk van Verdi werd begeleid door een man, die zich van hamers en aambeeld bediende. Allen zongen meerstemmig uit volle borst in het Frans en Bretoens. “Kenavo!”, tot volgend jaar!

De drang naar culinaire kennis is hoog. Zelfs vanuit Spanje, Engeland, Duitsland en Vlaanderen komen ze om de Bretoense gerechten aan te leren. Gelukkig dat de camping de logistieke faciliteiten biedt om hotelschool te volgen. Marité doet weer haar best om de koksschool op hoog niveau te houden. Ik ben benieuwd hoe de examens er zullen uitzien. Libenter is een koor uit Aber Wrac’h, Landéda, met 20 mannen, zangers en muzikanten. Ze zijn een prettige club en hadden er gisteren duidelijk weer zin in tijdens hun optreden met zeemansliederen.

De wandeltocht gaat gepaard met het maken van selfies. Selfies verhogen de levenskwaliteit in hoge mate. Daarom worden de verkeersspiegels in Landéda door ons omgedoopt in “selfiespiegels”. Zo krijgen die spullen nog hun nut en een hypermoderne functie. De zon brandt stevig door; het is bijna hoog zomer. Morgen gaat Bea terug algen zoeken in de zee, drie kilometer ver, want het is springtij. Gisteren zijn onze goede vrienden uit Bayreuth aangekomen. We moesten een hele hoop bijpraten. Hier zie je ook nog Angel, het hondje van de campingbaas, de mascotte van de camping.

Niets is gezonder dan een avondlijke voettocht. Je wandelt in een avondzon, je kijkt voortdurend op een afwisseling van taferelen van zonsondergangen, je maakt je hoofd leeg en je ganse lichaam maakt zich klaar voor de nachtrust. Zo zijn we naar Aber Benoit gestapt in een stralende zon. De eerste foto is de oude wasplaats, toen er nog geen Miele of Bauknecht bestonden.

Er lopen hier gasten rond met hun blik geconcentreerd op de smartphone om de buienradar te lezen. Erg grappig dat mensen niet meer naar de horizon turen, de wolken bekijken en de wind aanvoelen. . Meeleven met de natuur is vreemd geworden. Mist hangt in dikke slierten over de Aber Wrac’h. Hoog tijd voor een wandeltrip door de mistsluiers. En ik plaats hier ook nog een foto van een typisch Bretoense taart, zo geliefd door mijn schoonzus.

Als het regent, dan is het op onze kop en dan worden we nat. Kort daarna worden we weer droog, een heerlijk gevoel. Om droog te worden, moet je dus eerst even in de regen staan. Hier in de camping zijn er mensen die me een belangrijke boodschap willen geven: “Het gaat straks regenen.” Mijn antwoord is altijd dat het goed uitkomt, dat wij heerlijk droog worden na de regen. Alsof het zo belangrijk is. Onze familie is vertrokken naar dierbaar België, maar we blijven niet verweesd achter. Morgen komt er nog volk, en daarna nog! Gisteren morgen ben ik bij de kweker om tomaten gereden voor de halve camping. De leveringen worden ingewikkeld: een kilo kerstomaten voor deze, twee kilo grote tomaten voor die. Zolang het maar bij tomaten blijft, is er geen probleem. Van zodra ze Belgische streekbieren beginnen te bestellen, stop ik er mee, want dan gaat het recreatieve karakter van mijn verblijf in Landéda verloren. Vandaag komen onze vrienden uit het verre Spanje, Castilla-La Mancha. Ze brengen appelsienen mee, stickers van stierenvechters, en de zolderopruiming van Sinterklaas. Ook zij zullen zich goed voelen in het wisselvallige Bretagne, waar de regen een heerlijke afwisseling geeft met grijze en helblauwe luchten.