Archief

Alweer een schitterende muziekavond mochten we beleven. Ditmaal kwamen Les Pierrolos aan de beurt. Het is een echtpaar, virtuozen in gitaar. Oorspronkelijk zijn zij Duits, maar wonen nu in Landéda. Directeur Hubert en Edith zongen een duet en de zaal werd wild enthousiast. Nogmaals een avond om nooit te vergeten! In de namiddag zijn wij naar Le Conquet en de Pointe Ste Mathieu getrokken. Daar staat een ruïne van een abdij, in de late middeleeuwen gebouwd door de Benedictijnen. Stoute Engelsen waren aan wal gestoken en hadden de abdij verwoest. Later kwamen er nog dekselse Hollanders, die ook hun part hadden in de vernietiging van het immense bouwwerk.

Ons vierkoppig gezelschap begaf zich gisteren naar het eiland Wrac’h. Op dat eiland staat een vuurtoren en er wonen marginalen, die zich kunstenaars noemen. Ik voelde meteen nattigheid. Daarom wilde ik mijn vingers niet verbranden en bleef dus op het droge. Onder een lucht vol mystiek begaven de drie zich naar het oord waar de krakers, die zich “artisan” noemen, naar de vuurtoren van île Wrac’h. We waren er niet welkom. Nochtans is de vuurtoren van île Wrac’h een openbaar toegankelijk goed, waarvan een aantal onnozelaars bezit genomen hebben. Voor mijn familie werd het een wandeling al wadend in de zee en ze prezen zich gelukkig met hun laarzen. Op de camping zijn Herman en Gudrun uit het Zwitserse Bern ook aangekomen. Op één week tijd moesten ze hun beide hondjes laten inslapen enkele weken geleden. Met mededogen kon ik hen terug begroeten.

Karlheinz en Arlette uit Lörrach, Schwarzwald zijn ook aangekomen. We kennen hen al vele jaren en we worden elk jaar opnieuw uitgenodigd in Lörrach. Ooit komen we bij hen op bezoek. Gisteren zijn we terug naar de rotsen van Trémazan in Ploudalmézeau, Portsall, gaan kijken. Het blijft overweldigend en ik heb altijd schrik dat er een rotsblok op mijn kop terecht komt, en dan letterlijk steendood val. Dat zou dan goed uitkomen voor de Belgische pensioenkas. De nationale Franse Eriba kampeerclub is neergestreken op onze camping des Abers. Er staan nu 18 Eriba caravannetjes van allerlei leeftijden en grootte. Deze club organiseert een kampeerreis door Bretagne. Het zijn enthousiaste kampeerders.

Camping des Abers is een smetkroes van sociale contacten. Mijn schoonbroer en –zus zijn hier en vandaag kregen we bezoek van goede vrienden uit Vlaanderen, die in Crozon een huis gehuurd hebben. Deze namiddag was er een feestje met taart en vééél Sahne (crême fraiche) met de Duitse en Nederlandse vrienden. Ik weet niet waar eerst lopen. Dan zijn we met zes naar restaurant Vioben getrokken.

Het kan niet elke dag mooi weer zijn. Van gebraden kieken zijn we nu overgestapt naar verzopen kieken. Maar goed, wij maken een uitstap! We zitten al bijna anderhalve maand in de Abers en voor de eerste keer rijden we met de auto erop uit. Met blij gemoed en "Vlaamsche" liederen zingend tuffen we gezwind naar Quimper, de hoofdstad van de Finistère. Daar staat nog steeds de koning Gradlon op zijn paard tussen de twee torens van de scheve kathedraal. Gradlon had een frivole dochter Dahut en hij was er niet blij om. Daarom verdreef hij haar in de zee. Dood is ze allerminst, want op geregelde tijdstippen lokt ze de vissers met haar erotische verschijning. Gradlon en Dahut, het heerlijke gevoel van te mogen opdrogen is ons te beurt gevallen. Wij danken de hemelsluizen!

Rijden met GPS of navigatieassistentie is leuk. Bij het verlaten van ons dierbaar België had ik al direct ondervonden dat de madam met de Vlaamse stem de weg niet erg goed kende. Dat lijkt mij volkomen normaal als je in het buitenland terecht komt. Ik zette het Duitse meisje aan de klap, maar iedere keer als ik langs een kerkhof reed, zei ze “Ziel erreicht”, doel bereikt. Dat bleek ook geen optie. Nu heb ik het Franse meisje aan mijn zijde. Ze is jong, frivool, creatief en heel alert. Ze is misschien een beetje bedeesd, wellicht omdat ze als frisse maagd de weg moet wijzen aan een ouwe vent als ik. We hebben een goede relatie en hopen op meer.
En hier zie je dan Cyriel, de jongste broer van Kamiel en Emiel. Ook hij is per toeval in de kookpot beland. Met zijn twee kilo hadden we er een rijke maaltijd aan.

Een koppel uit Allgäu, Bayern, zal vaart mogen maken voor de terugreis van 1.600 kilometer. Ze vertrekken zaterdag met caravan en moeten maandag gaan werken. Mijn schoonbroer en –zus zijn aangekomen. Ze blijven een week in de Abers. Als eerste kennismaking kan je best een eindje gaan wandelen richting zee, liefst bij laag tij. Bea is van plan een gummi zwempak te gaan halen. Zij kan dan op eender moment van de dag of nacht een frisse duik in de zee gaan nemen. Heel wat senioren hebben hier de gewoonte het zwempak aan te trekken om het kille en zilte zeewater te trotseren.

Onze Vlaamse vrienden zijn ook vertrokken. Maar er komt nog meer Vlaanderen naar de camping. Straks komen leden van de familie ons vervoegen. Ik zal mijn stijl van communicatie moeten aanpassen. Tussendoor komt er nog bezoek van een vierkoppig gezelschap, waar we altijd leute mee hebben. En nog later komen er vrienden uit Spanje. Zij komen van verre uit het land van Sinterklaas en spreken nu ook het schoon Vlaams. Ze zeggen hier op de camping dat ik zo bruin ben als een kieken dat te lang in de oven gezeten heeft. Het zal wel kloppen, zeker wat het kieken betreft. Straks rijd ik naar de tomatenboer met een bestelling voor verse tomaten voor de helft van de camping. Een kanjer van een zonsondergang maakt dat ik hier wat foto’s plaats.

Een avond vol muziek met Gwennaëlle geeft een boost in je leven. Gwennaëlle is een wonder in muziek. Een vrouw alleen speelt een heel orkest. Het is niet voor niets dat zij “femme orchestre” genoemd wordt. Rekening houdend met het publiek zong zij gisteravond voor ons de Valse Musette, pakkende liederen van Edith Piaf, meezingers en stelde zelfs voor om te gaan jodelen in de duinen. Ik heb al haar al vele malen zien optreden, en nooit verveelt het me. Met accordeon of gitaar brengt ze het publiek in vervoering, en dat allemaal gratis voor ons campinggasten. Tijdens mijn nachtrust denderde de circusmuziek met drums en accordeon nog steeds in mijn kop. Wie in Vlaanderen nog eens een trouwfeest geeft, dan kan ik Gwennaëlle aanbevelen!

Crêpes de Bretagne. Denk nu niet dat dit gaat over pannenkoeken voor een kinderfeestje of een verjaardagspartij. Het gaat over het bereiden van een heuse maaltijd. Crêpes worden gemaakt met boekweitmeel. Daarop gaat een laagje spek of paddenstoelen of kaas of tomaten of paprika of zeevruchten of zalm of hesp of artisjokken of… eender wat. Marithé geeft de les en Bea assisteert. Marité gebruikt de Crampouz, een Bretoens baktoestel speciaal voor de crêpes. De cursisten kijken hun ogen uit en zijn weer klaargestoomd voor het examen. Je moet dus niet denken dat het allemaal vanzelf gaat.