aquarel effect

Het is bijna zover. Op 16 november '23 zijn we exact 60 jaar getrouwd. Ongelooflijk hoe snel dat die jaren voorbij zijn gegaan. Hoe ouder we worden hoe meer we beseffen welk geluk we hebben om deze diamanten bruiloft te kunnen vieren, het is niet aan iedereen gegeven om samen de kaap van tachtig over te mogen steken. Hoeveel mensen van de huidige generaties zullen er zijn die ooit een diamanten jubileum van 60 jaar kunnen vieren? 

Als ik even kijk naar die oude huwelijkfoto's van 16 november 1963 zie ik vooral hoeveel familieleden er al overleden zijn. Reden te meer om nu volop te gaan voor een feest met onze naasten en dit ook vast te leggen met foto's.

Wie was dat alweer die ooit zong: meisjes, zijn het allermooist op aard, niets dat hun schhonheid evenaart.........................

In ieder geval, altijd plezant om eens mooie meisjes te ftograferen.

Import foto's uit het internet gezift - met excuses voor het etaleren van deze foto's zonder toelating van de onbekende fotografen, maar met veel respect voor de makers van deze mooie foto's.

kijken, goed richten, en afdrukken op het juiste moment: poin&shoot snapshot.

Een experiment met fo's in aquarel kleur     

Lang geleden, in het pré-anderhalvemeter tijdperk, waren er ijstijden.

Die begonnen elk jaar zowat in mei en duurden tot september, oktober. Dat was puur hedonische lust. Het druipte langs je kin, op je handen, en soms op je kleren. Ik kan alleen maar hopen dat zulke ijstijden in de zomer opnieuw terugkomen.

test

Voor de verandering nu eens geen fotootjes maar een van mijn favoriete YouTube clips.

Mijn muziekdoos heeft veel dekseltjes; popdeuntjes, kleinkunst luisterliedjes, franse chansons, blues, jazz, romantische klassiek, kortom alles wat ik mooi vind. Sommige songs vragen nu eenmaal beeld zoals deze song van Christina Aguilera, nog altijd een van mijn favoriete zangeressen. Een cameleon die alles aankan, weinig zangeressen die zo een gamma beheersen.

Dat noemen ze kiekjes. Met dank aan al die onbekende straatfotografen.

Het is weer voorbij, de tijd van de vallende bladeren. De herfst melancholie heeft plaats moeten ruimen voor de winter blues, het terugblikken op een vreemd jaar dat op zijn einde begint te lopen. Het schrikkeljaar 2020 dat voor altijd zal verbonden blijven met dit Corona virus, een vervloekt jaar dat we helaas niet zo snel zullen vergeten als we zouden willen. Hopelijk wordt 2021 het keerpunt jaar waarop we onze medemensen weer lijfelijk kunnen begroeten en dat de anderen niet meer een gevaar vormen die we op 1,5 meter afstand moeten houden. Een jaar waarop ik weer goesting krijg om volop te fotograferen en te filmen.

Noorwegen is veruit het mooiste land dat ik ooit bezocht heb. 

Het treinstation van Luik is indrukwekkend, volledig opgetrokken in staal, glas en witte beton met een grote overkoepeling.van 160 meter en 35 meter hoog. Het is ontworpen door de archtect Santiago Calavata, die heel wat hedendaagse stations op c.v. heeft staan: de stations van Zürich en van Luzern, het TGV station Lyon-Saint Exupéry, de stations van Lissabon en Path New York. 

Het station Guillemins in Luik is feestelijk geopend in 2009. Met de fotoclub van Blankenberge zijn we met de trein naar Luik gereden voor architectuur fotografie.

Door die Corona dit jaar geen toeristen te zien in het Begijnhof. Alleen den dezen met een fototoestel.