Vuur

Nr I

In de tuin staat een roos. Heel gelukkig staat ze daar in de late zomer. Ze kan goed opschieten met de anderen. Met andere bloemen wel te verstaan. Nooit voelt ze zich eenzaam. En dat is toch het begin van alle geluk. Op een dag, als de herfstwind komt, ziet de roos zich verwelken, ze voelt dat ze gaat sterven. Want bloemen bloeien tot de wind komt, dan zijn ze verdwenen. Door het raam boven haar dwarrelt iets naar beneden. Papier. Een roos van papier. Wat ben je mooi, zegt de roos.
Maar ik ben van papier, zegt het papier.
Maar ik ben aan het sterven, zegt de roos.
Ik ben al dood, zegt het papier.
En daar ligt het, op de aarde.
Wat is beter, vraagt de roos, kort te leven of lang dood te zijn,
Maar het papier zwijgt.

 Nr H

U verteld veel, u vertelt ons verhalen,
maar u openbaart ons nooit hun betekenis.
Hoe zou je dit vinden: iemand biedt je fruit aan,
maar gaat het eerst zelf rustig zitten kauwen?
Eet je eigen fruit.

Nr G

Ik vroeg de morgen te lichten
ik vroeg de middag te laaien
ik vroeg de hemel om schaduw
de schaduw om avond, de avond
om dromen, de nacht om een lichaam.
Ik vroeg de verte ten dans.

Ik vroeg de zee om een bootje
ik bad de wind in de zeilen.
Ik vond een overkant aarde
van stenen op stenen gestapeld
van doornen en witte geraamten.
Ik droomde mijn hand een houweel

sloeg de geraamten aan splinters
rukte de doornen de grond uit
plantte een tuin sterke rozen
vroeg ze om zoenen, de rozen
de rozen schudden hun manen
en gromde me wakker, ik vroeg

de stenen de stenen zwegen
ik wou ze schoppen de stenen
een stem uit de hemel weerheild me
ik riep"wordt levend, gij stenen
als gij u geeft kan de wereld
opnieuw beginnen" ik bad

de stenen een nieuwe morgen
op te staan uit hun graven.
Als lichtinval vielen de stenen
als water stroomde de stenen
zij droegen kiemen van woorden
ik vroeg de woorden mijn naam.

Nr F
Waarom gaat de lamp uit?
Ik bescherm haar met mijn jas,
om haar af te schermen tegen de storm.
Daarom gaat de lamp uit.

Waarom verwelkt de bloem?
Ik druk haar aan mijn borst
in angstige liefde.
Daarom verwelkt de bloem.

Waarom droogt de stroom op?
Ik heb een dam gebouwd,
om het water voor mezelf te hebben.
Daarom droogt de stroom uit.

Hoe komt het dat de snaar van de harp springt?
Ik wil een toon spelen
die niet mogelijk is.
Daarom knapt de snaar van de harp.

Nr E
De minnaar klopte aan bij zijn geliefde.
Wie daar? hoorde hij daarbinnen vragen.
Ik ben het, riep hij terug.
Ga dan maar weg. In dit huis is er geen plaats voor ons allebei.
De afgewezen minnaar ging heen. Hij liep naar de woestijn.
Daar ging hij voor maanden aan een stuk in meditatie,
de woorden van zijn geliefde lieten hem niet los.
Ten slotte keerde hij weer en opnieuw klopte hij aan bij zijn geliefde.
Wie daar?
Jij bent het.
De deur ging onmiddelijk open.

nr D

-Wij waren altijd heel gelukkig.
-Dat zeg jij.


Het kind in jou en mij kunnen fijn spelen.

Er stond iemand in de winkel.. Uitverkoop. Veel volk.
Ritselend inpakpapier en geld. Dag juffrouw, heeft u voor mij 2 centimeter GOD?
Ach meneer, antwoordde de juffrouw, mag het ook 4 centimeter zijn?
Ik heb nog één lapje van 4 op 4, dan hoef ik het niet te scheuren.
Zeker, pakt u het maar in.
Hij betaalde en nam het pakje mee.

Toen hij weer buiten was, stijfjes stappend over de gladde richels bevroren sneeuw,
mompelde hij voor zich uit: wat zal ik met dat lapje doen?
Het is te smal om er mij op neer te leggen,
het is te zacht om er huizen op te bouwen,
het is te duur om er kleren van te maken.
Wil ik het, bij wijze van grap, aan iemand sturen, als een pleister,
of beplak ik het met een kus?
Of zal ik er iets op schrijven over iemand van wie ik hou?

Zo mompelend paste hij wel op dat hij niet uitgleed, en liep jaar in jaar uit, of vloog wat rond, terwijl zijn ogen vroegen aan het licht, zijn voeten aan de grond, zijn handen aan de lucht: wat moet ik in godsnaam doen met mijn lapje?

Wij stonden aan weerszijden van een afgrond,
waren nog niemand voor elkaar, eerst riep jij
vragend mijn naam, ik schreeuwde:"ja,die ben ik",
het knalde in de lucht, jij lachte vrolijk.

Toen zei je: kom dan, spring, nu, en je strekte
je armen uit, naar mij. Nog is het toen
en zeg je: kom dan, spring, nu en je strekt
je armen naar me uit, nog even wijd.

nr A
Wie zag hem het eerst
toen hij op zijn ezeltje
Jerusalem binnenreed?

De blinde
Wie, zeg je?

De blinde!

Nr 35 H
Men zegt:
Dat er in oude dagen, onder de meeste kerken een levend paard begraven ligt..
Elke nacht kwam het als spookverschijning op drie poten.
Hinnikend bleef het voor elk huis staan waar iemand zou sterven.
Het hellepaard is daar geweest, zegt men.
Maar wij geloven niet aan dat hellepaard, hoewel.
Onder de grote kerk van de poëzie, gaat dikwijls zo'n spookverschijning zitten.
Een litterair hellepaard.
s'Avonds komt het hinnekend tevoorschijn, bij theater, om aan te kondigen dat er weer een dichter of een acteur zal sterven.
Maar ze sterven niet omdat het hellepaard daar staat te hinniken.
Laat het grazen in de kranten en schertsen in de papierweiden.
Het is vaak flauwe scherts. Arm hellepaard.
Vaak is het een levende jongeman, die zichzelf is kwijtgeraakt.
Men zegt, men zegt. Ja, men zegt, mischien....

"Nu is het genoeg geweest!"
Wel, laat het dan genoeg zijn, voor vandaag.