Toren roept haan 46 : gieterij

De huidige  bak- en zandstenen barokkapel in Imde (maar parochie Wolvertem) werd in 1707 gebouwd onder het mecenaat van de prins Turn en Taxis, voor het bedevaartkapelletje van 1695 dat dan gebruikt werd als sacristie.  De inboedel bevat een koffer uit de 18^de eeuw in eik en ijzer, zoldering sacristie van 1700, een 25 cm hoog O.L.V.-beeldje in houtsnijwerk van de 17^de eeuw, beeldhouwwerk (eik boven het hoofdaltaar van de 18^de eeuw), gepolychromeerde drapering versierd met engeltjes ui de 18^de eeuw, 7 schilderijen VII smarten van Maria uit de 18^de eeuw, twee driehoekige muurplaten in zilver uit de 18^de en 19^de eeuw, zijaltaren in Louis XV met schilderijen uit de 18^de eeuw, communiebank, predikstoel uit de 18^de eeuw met portret van prins Latour en Tassis uit de 18^de eeuw, eiken biechtstoel uit 18^de eeuw, orgel en uurwerk van de 18^de eeuw, draagstoel van het O.L.V.-beeld in Louis XV, 10 schilderijen uit de 18^de eeuw en een kelk van 1625 in zilver.
   Foto : Imde boskapel

Circa 370 zou Amelgem ontstaan zijn als Frankische nederzetting.  De naam werd afgeleid van de Frankische stamvader Amalhari die er een heem of hoeve had.  De abdij van Lobbes had in de 9^de eeuw reeds eigendomsrechten in Amelgem.  In 1154 ontving de abt van Grimbergen tijdens een reis naar Premontré, de toelating van de hoofdabt, tot het installeren van een altaar in Amelgem.  Er bestond toen reeds een parochie met bidplaats ( kerk of kapel).  In 1179 zou de kapel tot parochiekerk worden verheven.  Zij werd bediend door eigen kannuniken van de abdij van Grimbergen.  In 1247 werd Amelgem opnieuw vermeld als zelfstandige parochie.  Ca 1300 valt de kapelbediening samen met die van Oppem.

Foto : Kapel van Amelgem

De klok in deze kapel dateert van 1607 en draagt als opschrift : “Jan van de Gheyn heeft mij geghoten MCCCCCCVII”.

In 1793 was de Norbertijn pastoor Margé provisor van de abdij.  Hij wist via een dubbele boekhouding een gedeelte van de abdij – eigendommen te redden.  In 1794 (na de Franse revolutie) nam hij de benen in burgerkleren, maar vergat zijn witte kousen uit te doen.  Onderweg werd hij hierdoor tegengehouden door vier Franse soldaten, maar wist er zich uit te redden.  Verder op zijn vlucht ruilde hij zijn kousen tegen een versleten paar van een boer en gaf deze er nog een fooi bovenop.  Toen hij terugkeerde in 1797 werd hij door de vrederechter van Grimbergen echter veroordeeld tot het betalen van negen schellingen aan de boer en 7,5 schellingen voor verlet, doordat de boer beweerde de kousen te hebben geleend.

Onderpastoor Heylen schreef hierover dat de vrederechter nooit zulke dure kousen aan zijn fluiters van benen heeft gedragen.  Een schelling was toen meer waard dan een daguur loon.

In de reeks van onze  torens is het de tijd om eens de de kapel van Hasselt nader te belichten.

Het is een oude bidplaats in Meise.  In 1590 werd in deze toren een klok gehangen.  De eigenlijke kapel dateert van 1652.  De oudste vermelding vinden wij in een oorkonde van 1197 waarin Daniël de Lyes een mansus (hoeve) overmaakt aan de abdij van Grimbergen.

Binnen was er vroeger een mooi barokaltaar.  Verder is de kapel versierd met kunstwerken die door de gezellen gemaakt werden.

De oude St.-Elooiviering werd in een nieuw kleedje gestoken door dichter Bert Peleman.  In 1955 zien wij ouderdomsdeken Filibert Lettens, burgemeester Jules Van Campenhout en eregezellen met het oude kenteken, dat gebruikt werd tot 1965.  De proost was in die tijd Herman Boon pr..    Foto : M77

De nieuwe St.-Elooiviering startte onder impuls van Frans Heyvaert in 1970.  Zij gaat elk jaar door op de feestdag van Sint-Elooi.  De eigenlijke ommegang met paarden en landbouwvoertuigen gebeurt op de zondag bij 1 december.

Rond Kerstmis zetten de gezellen een metalen kerststal naast de kapel.

Over deze kapel schreef Constant Noppen een boekje.  Op dit ogenblik stelt Achiel Bettesone een uitgebreidere versie samen, die naar aanleiding van de 350ste verjaardag van de St.-Elooikapel (1652-2002), wordt uitgegeven.

Albert Van Doorslaer, pastoor van Oppem is niet meer.  Op zondag 14.1.2001 overleed hij en werd op vrijdag 19.1 ten grave gedragen en bijgezet naast de andere pastoors op het kerkhof van Oppem.  Hij werd tot pastoor van Oppem benoemd op 12 december 1963, waar hij op 5 januari 1964 in dienst trad.
Dit is op enkele maanden tijd de tweede volksverbonden figuur die heengaat in het landelijke Oppem.
Zij hebben op een haar na een aanslag op het landelijke en pittoreske karakter van dit idyllische dorpje gemist.  Er zou een grote aardappelopslagplaats gebouwd worden naast het voetbalveld.  Een heuse tijdelijke vereniging werd opgericht om hiertegen te reageren.  En zij haalden eergisteren het nieuws op Ring – TV.
Ze zouden beter iets doen aan het verval van het oudste gebouw in Oppem : de donjon.  Deze woontoren is al wat rest van het Hof te Steene dat op het einde van de 16^de eeuw verwoest werd door brand.  Hij is helaas privé-eigendom en ligt zoals de bedreigde plaats buiten het beschermde dorpsgezicht. 

          Foto’s : donjon Oppem

Partijen doen aan politieke vernieuwing, omdat ze achteruit boeren.  De reden van het verval is te vinden in het feit, dat ze steeds in dezelfde vijver vissen.  Als dat bij ons in de vijver achter de pastorie (gemeentehuis) is, onder onze kerktoren, dan zit er niet veel vis.

Toen de klokken uit de St. – Martinustoren  gehaald werden zouden ze veilig opgeborgen worden.  Maar nu werden ze verplaatst.  De tien grootste werden achteraan in de kerk geplaatst.  De overige zouden in de werf van de nieuwe bibliotheek staan.  We vrezen vooral voor deze laatste.  We hopen dat er geen verdwijnen, want ze zijn betaald door de sponsors, en die rekenen erop, dat ze hun klok krijgen.      Foto :Klokken in open werf bib

Ik kreeg opdracht van het Beiaardcomité om ze te tellen.  En inderdaad : wat verwacht werd is geschied.  In de kelder van de ontmoetingsruimte in de nieuwe bibliotheek telde ik er met twee getuigen 29 : dus 8 verdwenen! 

St.- Martinus bestaat nog in de drie betekenissen : kerk, kapelletje en kapel (stamenee).

Carpet 2000 was vroeger een herberg met een danszaal.  En nog vroeger was het een brouwerij.  De kelders zijn gewelfd, zoals dat vroeger gebruikelijk was.  Onder de Brusselsesteenweg liep een gang naar de overkant naar de kelder van de huidige boeken- en platenzaak.  De herberg heette Saint – Martin.  Wij vonden op de zolder een afbeelding van deze heilige, gezandstraald in glas, maar in een houding zoals Bacchus.

       Foto : M19 en foto glasraam St.-Martinus op ton
Hier feestten de vrienden van Bobejaan Schouppe bij zijn huwelijk.  Ik herinner mij dat de jonge Louis Neefs aan de micro stond.

Maar er bestaat ook een klein St.-Martinuskapelletje, waar de Holleweg (vroeger een markaweg) uitkomt op de Kapellelaan.  De oorsprong hiervan ligt in het feit dat er hier vroeger een verzorgingstehuis gestaan heeft.  Het staat momenteel onder de bescherming van VTB-VAB Meise.  Vroeger werd er op de kruisdagen een processie gehouden die vanuit het dorp, langs de tronk waar een Mariakapelletje op hing, door de St.-Martinusbaan ernaartoe ging.  De processie kwam terug  via een smal wegje langs de Hazenbos.  Dit wegje vormde de verbinding van het centrum  met de wijk Limbos.  Heel dit gebied dat momenteel volgebouwd is heette vroeger de Carenberg.  Je vindt er in de resterende velden keitjes, die afkomstig zouden zijn van de tijd toen de zee nog tot hier kwam.

Onder het koor van de St.-Martinuskerk is een krypte gebouwd.  Deze begraafplaats werd niet ingenomen door de “grote” heren Nassau en Grimberghen, die er een andere op na hielden.  Ze verviel geheel aan de “kleine” heren van Bouchout en Meise, te meer omdat de dorpspastoors naar Grimbergen overgebracht werden.  Oorspronkelijk was deze krypte voorbehouden aan de bezetters van het kasteel van Meys.  Het is niet uitgewezen wanneer de heren van Bouchout de beschikking kregen over het gedeelte aan de kant van het evangelie.

Op 19 november 1950 werd de beiaard met 47 klokken, gegoten door Michiels te Doornik, gewijd door Mgr De Smedt, toen hulpbisschop in Mechelen.  De idee van een beiaard is ontloken uit een jeugdopwelling van de donateur Jan Van Geysel.  Hij werd ingehuldigd op 10 juni 1951.  Staf Nees adviseerde het aantal klokken, de trommel, die om het uur een vrolijk deuntje gedraaid werd en een klavier ononderbroken de beiaardiers concerten gaven.  Onze beiaardier werd Jef Rottiers.  Hij werd opgevolgd door Eddy Mariën.  Pater Feyen uit Grimbergen was regelmatig gastbeiaardier.   Foto : M188

De grootste klok, St.-Martinus, weegt 750 kg.  De tweede “Maria” weegt 538 kg en de derde “Joannes” en de vierde “Joanna” dragen de voornaam van de peter en de meter, de donateurs, de heer en mevrouw Van Gijsel – De Heu.  Het totale gewicht bedraagt 4202 kg.

De beiaard wordt beheerd door de kerkfabriek.  Er werd een VZW opgericht :  “ De vrienden van de beiaard”, die instond voor het inrichten van de concerten en de vieringen.  Later werd een Beiaardcomité opgericht dat deze taak overnam onder voorzitterschap van Lisette Haeck.

Op advies van Eddy Mariën werd een nieuwe beiaard aangeschaft omdat de klank hem niet voldeed.  Hiertoe werd de VZW Nieuwe Beiaard opgericht onder voorzitterschap van Stef De Ridder.  De fondsen werden ingezameld door verkoop van de oude klokken en een gift van 2500000 BF door Jean Paul Van Gijsel, zoon van Jan.

De kerk van St.- Martinus is zo uniek, dat wij er enkele afleveringen aan zullen besteden.

In 1882 werd aan de epistelkant van de dwarsbeuk het raam (glazenier Capronnier) met de wapens van Van der Linden geplaatst.  Het stelt de H.Leo en de H. Elisabeth voor (naar de schenkers Léon Van der Linden en mevrouw).  Het glasraam aan de overzijde werd geschonken door het gezin Amedee de Beauffort – Elisabeth Roose en stelt de patroonheiligen Amedaeus en Elisabeth voor.  De kerkdeur werd vernieuwd in 1889 en werd ontworpen door architect Van Assche uit Gent.  In 1897 werden het hoogaltaar, 2 zijaltaren, de communiebank, het portaal, de predikstoel, de 2 biechtstoelen, het orgel, geschilderde ramen, de kruisweg, 2 ijzeren hekken, 24 koperen kandelaars en 3 zetels in gotische stijl aangekocht.
In 1826 gaf Mw. Roose 3 rode kussens voor de altaren en Mw Van der Linden een dito schoon geborduurd exemplaar, met in het midden de naam Jezus.
In 1827 gaf zij 2 tapijten voor het koor, liet de ciborie en een kelk vergulden, liet lampen hangen in het koor en gaf zij een schone albe en 3 lampen om de kerk te verlichten in de winter.
In 1829 werd het klavier van het orgel verlengd, een nieuw secreet gemaakt, 2 nieuwe registers bijgevoegd, 2 nieuwe blaasbalgen gestoken.
In 1830 bij het huwelijk van haar jongste dochter met graaf de Beauffort, gaf Mw Roose een schoon zilveren wierookvat met doosje en lepel, twee kostbare ampullen met zilveren schotel, dragend het wapen van het nieuwe paar, 3 rode togen van merinos met witte overrokken voor de choralen en een albe met cingel voor de pastoor.

In 1842 werden 2 klokken (2044 en 1528 pond) aangekocht en de oude verkocht.

De kerk van St.- Martinus is zo uniek, dat wij er enkele afleveringen aan zullen besteden.

In 1882 werd aan de epistelkant van de dwarsbeuk het raam (glazenier Capronnier) met de wapens van Van der Linden geplaatst.  Het stelt de H.Leo en de H. Elisabeth voor (naar de schenkers Léon Van der Linden en mevrouw).  Het glasraam aan de overzijde werd geschonken door het gezin Amedee de Beauffort – Elisabeth Roose en stelt de patroonheiligen Amedaeus en Elisabeth voor.  De kerkdeur werd vernieuwd in 1889 en werd ontworpen door architect Van Assche uit Gent.  In 1897 werden het hoogaltaar, 2 zijaltaren, de communiebank, het portaal, de predikstoel, de 2 biechtstoelen, het orgel, geschilderde ramen, de kruisweg, 2 ijzeren hekken, 24 koperen kandelaars en 3 zetels in gotische stijl aangekocht.
In 1826 gaf Mw. Roose 3 rode kussens voor de altaren en Mw Van der Linden een dito schoon geborduurd exemplaar, met in het midden de naam Jezus.
In 1827 gaf zij 2 tapijten voor het koor, liet de ciborie en een kelk vergulden, liet lampen hangen in het koor en gaf zij een schone albe en 3 lampen om de kerk te verlichten in de winter.
In 1829 werd het klavier van het orgel verlengd, een nieuw secreet gemaakt, 2 nieuwe registers bijgevoegd, 2 nieuwe blaasbalgen gestoken.
In 1830 bij het huwelijk van haar jongste dochter met graaf de Beauffort, gaf Mw Roose een schoon zilveren wierookvat met doosje en lepel, twee kostbare ampullen met zilveren schotel, dragend het wapen van het nieuwe paar, 3 rode togen van merinos met witte overrokken voor de choralen en een albe met cingel voor de pastoor.

In 1842 werden 2 klokken (2044 en 1528 pond) aangekocht en de oude verkocht.

De kerk van St.- Martinus Meise staat ondertussen in de steigers.    Foto : Kerk in steigers

De parochianen kunnen weer in hun parochiekerk sedert  juni 2000.  Het was dan toch nog voor deze eeuw.  En in de voorlopige instandhoudingswerken werd de toren opgenomen.  Hij is nu stevig genoeg om de nieuwe beiaard te torsen.  Maar helaas,  administratieve verwikkelingen vertragen nog maar eens ons project.  De nieuwe beiaard is al besteld en de overdracht aan de kerkfabriek werd bij de notaris betekend.

Met de bouw van onze huidige kerk werd begonnen in de eerste jaren van de XVIde eeuw.  Het koor dateert van omtrent 1500.  De middenbeuk werd in 1826 gebouwd, de zijbeuken enkele jaren later.
Sommige historici beweren dat er reeds in de Xde eeuw een kerk moet bestaan hebben, vermits in 1132 er sprake is van de parochie Meise.  We mogen veronderstellen dat het oorspronkelijke gebouw, waarschijnlijk in hout opgetimmerd, stuksgewijze vervangen werd  door de bouw van de hedendaagse kerk.
Op 11.6.1735 is de kerktoren ten gevolge van een ingeslagen bliksem totaal vernield.  Er deed zich geen brand voor.  Jullie zien dat de bliksem het op onze toren gemunt heeft!
In januari 1735 waren kerk en toren reeds zwaar beschadigd door stormweer.  De toenmalige klokken, één van 3800 pond en de andere 2800 pond, moesten wel een uitzonderlijke waarde hebben.  Want in de beloken tijd werden zij uit de toren gehaald en door de Franse soldaten naar het klooster van Sint – Jaak op Koudenberg in Brussel gevoerd.

De kerk bezit enkele waardevolle kunststukken o.a. een prachtige torenmonstrans (1625) en oude gewaden.  In 1958 is een van deze kostbare gewaden – een koorkap – verdwenen en niet teruggevonden; ook nog een ciborie met deksel (1627) en een kelk (1627).

Is het u opgevallen dat in de verkiezingscampagne kandidaten plots tweelingen, drielingen en zelfs vierlingen werden.  Er stonden al veel te veel koppen op de platen langs onze straten en dan zetten een aantal kandidaten hun kop tot 4 maal op één plaats of in één tuin.  Denken ze zo meer stemmen te halen?  Op een kerktoren staat er toch ook maar één haan.  En als er op een mesthoop, twee staan, dan jaagt de sterkste de andere weg.

In ’t Cursiefje (regionaal publiciteitskrantje) werd onze rubriek geweerd  “omdat er te veel kritiek kwam op deze ongelezen bijdragen”, dixit de redactie. Dit is typisch een contradictio in terminis ( tegenspraak op zich of in één zin).  Als deze rubriek niet gelezen werd, kon er toch geen kritiek op komen. Foto : Scotland schapen op weg

Ik probeer nu al drie jaar een schattig tafereeltje in onze gemeente vast te leggen op de gevoelige plaat.  De haan, de hen en een rij kuikentjes die braaf via het zebrapad de Brusselsesteenweg oversteken aan de Plantentuin.  Ik heb er al voor geremd, maar tegen dat men de camera klaar krijgt zijn ze overgestoken.

In Scotland zijn het de schapen en de koeien die voor verkeersremmer spelen.

Ondertussen verschenen aan de andere kant van de Brusselsesteenweg ook een kolonie kippen met enkele trotse hanen.  Als dat zo doorgaat krijgen wij in alle acht de parochies, bij de in- en uitrit, een groep hanen en kippen.

In juni 1994 bestond mijn persoonlijke bijdrage na de gemeenteraadsverkiezingen erin, de idee door te drukken om naar de burgers van Meise te gaan of van alle 8 de kerkdorpen .  Dit werd in de propaganda aanvaard en was te zien in verkiezingsbrochures in de vorm van een kaartje van Meise waarop de 8 kerktorens.

Bij de start van het nieuwe informatieblad verscheen echter een typisch politiek compromis.  De coalitie (VLD – CVP) besloot op de titelpagina hetzelfde kaartje over te nemen, maar het werden 8 rode hartjes i.p.v. de kerktorens die er toch staan. Foto : Infokrant lay-out 8 kerken

De maanden erna kon men vaststellen hoe op de correcte voornemens teruggekrabbeld werd.  Op brochures en affiches kwam men opnieuw naar buiten met verbasterde namen voor onze gemeente zoals : Meise-Wolvertem, Meise-Wolvertem-Oppem,...
Natuurpunt nam het voortouw voor het oplossen van deze wrevel : de naam van de gemeente wordt recht gedrukt en die van de deelgemeenten cursief.

Op 7 september 2000, op mijn verjaardag, stierf onze goede vriend Jos Lettens, belleman van St.-Martinus beiaardfeesten, hij die op de titelbladzijde deze geschriften inluidt.  Hij rust nu onder zijn geliefde kerktoren van Oppem.

Wij konden de hand leggen op zijn laatste wens.  Een van zijn buurmeisjes uit Oppem had voor een eindwerk op school een interview gekozen van inwoners van haar gemeente.  Zij heeft dit  gefilmd.  Hierop zien wij een ontroerende passage waarin Jos de vraag beantwoordt : “ Wat zou jij nog wensen voor Oppem ? “Hij zei dat hij graag eens een volksfeest zou willen in Oppem van aan de parochiezaal langs de kerk tot aan de herberg “De Klos”.         Foto : Foto communiebank

De kerk van St.-Stephanus Oppem is onmiskenbaar de schilderachtigste in de rij van onze 8 kerken. Van een eerste kerkje is reeds sprake in de 9^de eeuw.  Zij is tevens verbonden aan de figuur van pastoor Van Doorslaer, de broer van de kweker van de fiere Brabantse trekpaarden uit Imde.  De huidige toren en koor dateren uit de XVIde eeuw, het schip en de sacristie uit de XVIIde eeuw en de westgevel,  de bijbouw en wijzigingen van het koor uit de XVIIIde eeuw.  Het interieur is barok en Lodewijk XV stijl.  Er zijn 4 glasramen : H.Guido, H.Isidorus, H.Norbertus en H.Cornelius.  In 1630 werd een nieuwe klok gehangen met als meter Geertruyd de Brimen.  Het kerkorgel van 1831  werd gebouwd door Antoine Coppin.

De kleine “groten” van Vlaanderen hebben iets met kerktorens.  Jean Luc heeft zijn naam mee en verzamelt kerktorenhanen.  En onze tweede minister – president Luc Van den Brande koos als symbool in Mechelen de soliede St.- Romboutstoren.

Tijdens een recent verblijf in een kliniek voor alternatieve geneeskunde in Guilford (Engeland) viel het mij op dat er op de torens geen haan staat.  Nochtans was ons aller Alex April (kunstsmid van ons nieuw kruis voor St.-Martinus) verplicht de koperen haan in Engeland te bestellen.
Waar is de logica ?

En in de Efteling (Nederland) staat er op de torentjes gewoon een bol.

Het is zo schattig te zien hoe mensen beeldjes van meestal kleine dieren verzamelen.  Buiten haantjes natuurlijk, zijn er die een collectie uiltjes, olifantjes, beertjes, kikkers aanleggen.  Onlangs ontdekte ik een nieuwe verzameling : nijlpaarden.  Hebben jullie ook de geboorte van het eerste nijlpaard in gevangenschap meegemaakt op de VRT.  Ik was juist te laat om het op te nemen.  Mijn videocassette staat nochtans altijd klaar om Meise, natuur en .. vast te leggen voor mijn nageslacht.

In de wachtkamer in de kliniek in Guilford bestaat de tafel in de wachtplaats uit een houten nijlpaard verwerkt in een glazen plaat.  Een prachtig idee, niet .

Foto : Nijlpaard Guilford Maya

Er zijn er dezer dagen die zich aan de acht kerktorens optrekken, om een politieke carrière uit te bouwen. Anderen negeren ze, met hetzelfde doel. Een toren zonder klank is echter als een stamenee zonder bier.  Wanneer komt onze haan erop en kunnen wij de blijde intrede luiden van 56 (7*8) klokken ?

Maar ter zake …De volgende toren in de rij is opnieuw Imde.  In de 12^de eeuw was er al sprake van “het altaar van Imde”.  In 1440 werd een nieuwe kapel gebouwd in hout.  Een eeuw later werd ze vervangen door een stenen gebouw, dat afgebroken werd in 1839.  Op 6 september 1840 kwam kardinaal Sterckx uit Oppem de kerk inwijden.  De kerk beschikt over een merkwaardige inboedel : het hoofdaltaar in empire-stijl van 1840, 5 schilderijen, een godslamp van zilver en één van koper in empirestijl, een zilveren wierookvat in empirestijl, een wierookvlootje in Louis XVI en een wijwaterkwast in zilver (empire), een vergulde zonmonstrans met barokmotieven uit 1671, een zilveren kelk uit 1759, een ciborie in Louis XV en een mooie monstrans uit Augsburg 1747,  enkele kroontjes en juwelen van O.L.V. en een gerestaureerde ciborie en een neo-gotische kelk in verguld metaal, een antiek kruisbeeld in hout, een oud houten beeld van St.-Antonius, een eigenaardige preekstoel – biechtstoel, een andere eiken biechtstoel uit de 18^de eeuw, een eiken bidstoel in Louis XIII en een eiken kast uit de 18^de eeuw.  Er zijn ook twee grafstenen ingewerkt in de vloer onder de toren uit de 17^de eeuw.

                        Foto : Klokken Imde

In de toren hangen momenteel 2 klokken.  De kleine klok is van 1768 en werd geschonken door de prins van Turn en Tassis.  De grote klok weegt 525 kg en is een gift van de familie t’ Kint en van alle parochianen.  Zij vervangt de klok die door de Duitsers werd weggehaald op 23 juni 1943. 

En de torens blijven inspireren.  De aanvang van “ Tongkat “ van Peter Verhelst – winnaar van de Gouden Uil en de Jonge Gouden Uil (Zouden dat kerkuilen zijn ?)– draait ook rond de kerktoren.  Hij was laureaat van de JVC-prijs 1989 in Meise.  Is dat allemaal toeval ?

De spinnen in het web hebben hun rooftocht, zoals voorspeld, voltooid.  Twee prachtige vlinders vielen hun ten prooi (de Jules Van Campenhoutprijs en de Maurits Naessensprijs).  De leeggezogen karkassen hangen als cocons tentoon.  Wat zal ervan geworden ?  Middelnederlandse verzen borrelen op : “Alle dinghe/Sijn mi te inghe .  De haan wil op de toren.  Van daaruit kan hij neerkijken op het gewriemel onder de kerktoren : Wat lijken het dwergjes, niemendalletjes!

Maar hij moet verder en bewondert in de verte de horizonten.

Maar waar waren we gebleven ?  De toren van Rossem, waarvan in de galmgaten opnieuw een jonge heester bloeit is aan de beurt.  Wat er nog rest uit vervlogen tijden is een deel van de toren, die aanzienlijk werd verhoogd.  De verbouwingen gebeurden ongeordend, meestal door geldgebrek.  Ook hier werd een document in een loden container ingemetseld in 1877.  Er is een afschrift in de archieven van de pastorij.  De kerk bleef niet gespaard van brand en inbraak.  Het orgel komt uit de kerk van Wolvertem.  In de toren hangen twee klokken, beide uit 1954, een grote en een kleine.  De grootste draagt het wapenschild van t’ Kint en de kleinste een kruis.  

  Foto : Klokken Rossem

En wie eens dieper wil ingaan op het haan kan zich het boek aanschaffen “Een hoop hanen” van Jan De Smet.  Dit is een aanrader.

Wij gaan verder met de toren van O.L.V. – Boodschap en Sint – Nikolaas Meuzegem, waarop een gele bol staat die wij op de stafkaarten van het leger terugvinden.  Dat is een referentiepunt op een hoogte van 32 à 33 meter.  De nieuwbouw van de kerk dateert van 1863.  De bakstenen werden ter plaatse gebakken.  Oude grafstenen werden verwerkt in de vloer en de drempels.  Pastoor De Pauw vereeuwigde de consecratie van de nieuwe kerk in een tekst die we terugvinden in een loden container die ingemetseld werd onder de eerste steen langs de epistelzijde, rechts van het hoogaltaar.  Er is tevens een vrij merkwaardig orgel.  De klokken werden in 1943 ontvreemd en gingen vermoedelijk in de Duitse smeltkroes.  Maar op 20 december 1953 werden twee nieuwe klokken gewijd.  De grootste klok (een Si) draagt in de tekst “ Ave Maria” en het wapenschild van t’Kint.  De kleinere draagt het beeld van St.-Nikolaas en werd gestemd in re-kruis.Foto : Klokken Meuzegem in de toren

In 1745 ontstond er een rivaliteit tussen Imde en Meusegem.  Fr. Hermanus Servaes, pastoor van Meuzegem en Imde vanaf 17.7.1745 vertelt ons in zijn dagboek dat de parochianen van Imde achter zijn rug een request stuurden naar de aartsbisschop in Mechelen om de derde zondag van de maand ook een hoogmis te krijgen.  Die van Meuzegem stuurden toen ze dat wisten ook een request op 24.12.1745 om er niet op in te gaan “ aangezien Meuzegem de moederparochie was en Imde maar een gehucht”.

Als we de volledige inventaris hebben, van alle klokken van onze acht kerktorens, kunnen wij misschien alle tonen van de toonladder spelen in samenspel over onze mooie gemeente heen.  Dat was een mooi idee voor 4 december, maar het is helaas te laat!

Onze oproep van vorig jaar : “een kerststal onder elke toren” werd enkel opgevolgd in Imde.  We zagen ook een kersstal voor het gemeentehuis in Wolvertem en voor de pastorij in Meuzegem.  Volgend jaar zullen wij daar iets moeten aan doen.