Ik kwam een glimlach tegen,
doe had iets van een lied,
en even, dacht ik, mensen zijn
alleen ... en ook niet.

Ik ben voor je gevallen,
gevallen op straat,
ik zag je mooie ogen,
maar de stoeprand te laat.

Ik zou een traan willen zijn,
geboren in je ogen,
leven op je wangen,
en sterven op je lippen.

Als rode lippen tuiten,
en mooie ogen mij aankijken,
durf  ik me dan wel te uiten,
ik zal het niet afkijken

Ik zag laatst een vogeltje,
met in haar ogen een angstige blik,
en toen ik in de spiegel keek,
dacht ik, verrek dat vogeltje ben ik.

Tranen over m'n wang;
tranen met een betekenis.
Tranen met gevoel,
tranen uit het leven gegrepen.
Tranen met een doel,
tranen om te uiten.
Tranen om te laten zien,
is er iemand die het ziet, misschien ?

Zacht slenter ik door het water,
aan de rand van de zee.
Elke voetstap die ik maak,
neemt de zee weer met zich mee.
Deze rust en die stilte... met alleen
het water dat met me praat.
Op het moment dat de zon
me voor eventjes verlaat.