Toen ik in 1974 bij de amerikaanse firma Gang-Nail begon te werken moest ik direct naar Moskou.  Er was daar een privaat beurs met Amerikaanse producten, heel ongewoon en wij waren daar het centrum van de belangstelling.  En Amerikaanse vlag meebrengen hoefde niet men kon dat daar huren  voor 20.000 Bef (per week).  Alle machines en toebehoren werden vanuit Zweden en België geleverd per vrachtwagen.   

Als de douane en import perikelen voorbij waren moesten wij alles installeren ook de machine van 50 meter lang als prestige voor de Amerikanen.

De machine 50 ton zwaar werd met veel moeite en veel Vodka in de tentoontoonstellingsruimte binnen gebracht.
De Russische werklieden die ons toegewezen werden werkten alleen op Vodka en drinkgeld. Als er één van beide ontbrak dan geen productie.  

Daar de machine toch redelijke afmetingen had duurde dit enkele tijd vooraleer dit gemonteerd was. Twee weken later was alles in orde , de machine was getest, en alles ok.

Dan kwam de grote dag onze Amerikaanse Belgische directeur Bob Williams met zijn speach  voor de Russische telvisie “live” . En gans communitisch Rusland zou zien hoe men in het Westen en Amerika werkt.

Toen de al cameras op ons gericht waren was het grote ogenblik aan gebroken van “ de druk op de knop” dat alles zou starten en gans Rusland de productie live zou zien van uit Moskou.   

Toen werd er door onze “Boss” op de fatale knop gedrukt om de productie te starten. En wat gebeurde er helemaal “NIETS” de machine weigerde te starten in volle uitzending op de Russische TV.  Alle uitzendingen zijn dan onmidellijk afgebroken  en wij zaten daar.

De Russen waren vriendelijk en gaven ons een volgende kans de volgende dag. Toen, toevallig ging de machine terug en was de demonstratie een unicum in het communistische Rusland en werd alles onder (verplicht) luid applaus ontvangen. Het was een succes , maar onze firma heeft nooit één cent verkocht in Rusland.

Daarna werd de ganse machine gedemonteerd om in afwachting van transport naar België op te slaan in een loods.  Het duurde maanden een hele lange tijd,  langer dan verwacht eer de machine terug kwam naar ons land.De Amerikanen dachten al deat de machine gestolen was, ontvoerd of wat ??
Achteraf bleek dat de Russische universiteiten en hun studenten veel interesse toonden voor de machine en de technologie. 
Alles werd door de studenten tot het kleinste stukje uit mekaar gehaald hadden om na te tekenen en te copieren.

Toen deze demonstratie machine later in Luik Belgie, dus kort bij de deur verkocht werd zaf ik dat de eindeloopschaakelaars van Honeywell, de relais van Allen Bradley uit mekaar geprustwaren,  gecopieerd waren te samen met de Vickers ventielen en alle mechanische onderdelen.  Letterlijk alles was uit mekaar gehaald en nagetekend. Electrische draden waren verwisseld Hydraulische componenten  functioneerde niet meer omdat de Russen ze slecht in mekaar staken.   
Tenslotte was dit alles was een val opgericht voor de industriële spionnage en de Amerikanen zijn er via België ingetrapt.

Maar voor de rest was alles goed verlopen.  Alles had zo ‘n 20 miljoen Bef gekost.

Achteraf was het toch een rendabele operatie. De Tchechen, Hongaren onder Russisch communistisch regime gebruiken dit systeem van nagelplaten voor de productie van hun industriële Spanten voor loodsen zodat wij onze producten,  “de nagelplaten" waar wij aan verdienden met volledige treinen van 300 ton konden  leveren. 
Dat was maanden  nagelplaten productie ook geld in ’t bakske. want er betaling alsvorens te leveren.

 

Victor 10

De directeur zijn vrouw,  met bloot achterwerk op restaurant. 

 

Op zekere dag in september 1973 het was nog mooi weer, ik moest naar een klant even buiten Le Mans in Frankrijk. Robert, de directeur  (maar wij moesten altijd "meneer Robert" zeggen in de fabriek) van de afdeling schuurmachines ging mee omdat er een terugkomend probleem was aan deze machine en dat geraakte niet opgelost. 

Zoals afgesproken kwam Robert die ook in Brussel woonde, mij die maandag heel vroeg thuis ophalen met zijn wagen. Toen zag ik ook dat hij stiekem (dat mocht normaal niet van de firma) zijn vrouw meegenomen had (en die was nogal goed voorzien van oren en poten). Rond 14 uur kwamen wij in Le Mans aan en hadden eerst een hotel gezocht om zijn vrouw al onderdak te geven en daarna naar de fabriek even buiten Le Mans, om poolshoogte te nemen naar het mankement aan de machine.  Eigenlijk gaven deze machines nooit problemen en het was verwonderlijk dat deze klant herhaaldelijk sukkelde. Toen wij daar rond  15 u aan kwamen hebben wij enkele testen gedaan en het probleem gelokaliseerd. Zo dat wij al met gerust geweten ’s avonds naar het hotel konden gaan om over dit probleem en oplossing te spreken bij het eten.  

Wij zochten ’s avonds met ons drieën naar een redelijk mooi restaurant dat paste bij de graad van directeur. Wij vonden een goed restaurant dat “La Bruyère” noemde.  

Daar het restaurant  smal en diep was konden er maar drie lange rijen  tafels staan.

Wij waren er op zen Belgisch als één van de eerste  klanten vóór 19 uur30 en kregen een plaatsje toegewezen kort bij  het raam.

Robert die met zijn status van kleine directeur zich eigenlijk altijd hoger plaatste dan de anderen was  koos voor het topmenu dat paste bij zijn graad, en ik vond het ook een goeie smakelijke keuze.(Als ik alleen was dan was ik beperkt tot de dagschotel). Twee voorgerechten, een hoofdschotel, klasse wijn en dessert, wij zouden daarna ook nog koffie en cognac drinken.

Na enige tijd geraakte het restaurant bijna helemaal vol. Ik had zelden de gelegenheid op mijn verplaatsingen om zo een redelijke chique dame zeker en vast niet te mager, met goed gevormd rond achterste aan mijn tafel te hebben. Het was in de tijd van de brede loshangende gebloemde zomerse rokken.
Tijdens het eten waren wij bezig over het werk, schuurmachines, schuurpapier en hoe ik dit de volgende dag zou oplossen. De vrouw luisterde beleefd maar aandachtig verveeld mee.  

Na het dessert moest zij naar het toilet, dat zich helemaal achteraan links in het restaurant bevond. Zij wandelde met wiegende heupen in haar brede rok naar achter in het restaurant. 

Even later kwam zijn vrouw terug van het toilet. En het bijna onmogelijke was gebeurd. Tijdens haar afzondering tussen die vier muurkes, had zij haar broek opgetrokken, die eigenlijk tot de categorie intieme sexy lingerie behoorde, en veel te smal was voor hetgeen moest bedekt worden. En ja, haar rok was in de elastiek van haar lingeriebroek blijven steken.
Zij had daarvan niets gemerkt, en wandelde de lange weg terug naar onze tafel, bijna met haar achterste bloot, door dit bomvolle restaurant waar grotendeels mannen aanwezig waren.   

Ik zag alles van uit de goede hoek van aan het raam en vroeg mijn af waarom de klanten halverwege glimlachend in haar richting keken.
Toen zij ter hoogte van onze tafel kwam  zag Robert, haar man, de reële toestand. Deze zakte in de grond van schaamte en vloekte tegen zijn vrouw. Hij stond op zei kom wij zijn hier direct weg, Ik en zijn vrouw zijn op de stoep gaan wachten en hij is aan de toog gaan betalen, hoeveel weet ik niet?  En we zijn onze koffie en cognac ergens anders gaan drinken. Natuurlijk was er onderweg een grote ruzie en discussie tussen de twee.   

Hij vroeg mij daarna ook "zeg nooit iets daarvan aan de de anderen". Door dit feit was tussen hem en mij, zijn status naar beneden gedonderd ik werd door hem daarna helemaal anders behandeld.
 
Victor

 

Ik was ook ooit eens drie weken in Alsbach  (een boeregat) bij Darmstadt  Duitsland.
De jonge baas 30 jaar had de zaak van zijn overleden vader geerfd er werkten een vijftigtal mensen, Drie op kantoor.   

Ik werd er gevraagd om zijn productie te analyseren en beter te organiseren, en dusdanig te verhogen. Ik was voor die opleiding enkele weken naar San Franscisco geweest waarvan ik nog niet verteld heb.

Na anderhalve week ging alles al veel beter en productie werd met enkele envoudige technische ingrepen 38 % verhoogd. 

Die dag had ik nog veel opmetingen en berekeningen te controleren en was ik met de baas  in de fabriek gebleven, ik zou om 20 uur stoppen  en de bewaker zou alles afsluiten.

De baas moest al om 19 uur weg om zijn vrouw op haar werk af te halen.

Plots om 19 u 05 kwam een Duitse man de fabriekloods binnengestorm  En zegde dat ik direct  mee moest komen op de straat er was een ongeval. Ik begreep niet wat ik als Belg  in Duitsland daarmee te maken had, maar ik ging direct met de man mee. Er was een zwaar verkeersongeval gebeurd op 100 m van de fabriek

Wat zie ik!! De baas van de fabriek was onder een  stilstaande onverlichte aanhangwagen gereden met zijn BMW en was ernstig gekwetst in zijn aangezicht, ( geen gordel aan)  en zat nog in zijn auto. 

Daar hij die dag juist zijn boekhouding mee naar huis nam, vroeg hij mij, half versuft van achter het stuur om al zijn papieren uit zijn vernielde auto te halen en mee te nemen naar het hotel. Gelukkig voor mij werd dat voor omstaanders dus getuigen gezegd. De baas werd uit zijn auto gehaald en zat in de pletsende regen (het was november) op een muurke voor een huis te bekomen en had van een bewoner al een handdoek gekregen om zijn bloed af te vegen in zijn gezicht en kleren. 

De politie was ondertussen ook ter plaatse gekomen en zag mij deze papieren uit de auto halen. Ik werd aangehouden en ruw behandeld  als een plunderaar van autowrakken. Gelukkig mijn getuigen van even te voren kwamen  ten tonele en ik,  met  een grote “oef” was terug vrij. 

Daar de ziekenwagen die van Darmstadt op 25 km moest komen, op zich liet wachten stelde de baas mij voor om niet verder in de regen te wachten en  hem met mijn wagen naar het zieken huis te brengen, het geen ik deed. De politie zorgde voor het weg takelen van zijn wrak. Rond 19 u 45  waren wij in het ziekenhuis.

Hij gaf mij instructies met adres om zijn vrouw, die geen wagen had, op haar werk te gaan afhalen en naar huis te brengen.
Gelukkig was dit niet moeilijk te vinden in het donker. Natuurlijk de vrouwen kennende wilde zij niet naar huis, maar naar het ziekenhuis, haar man zien. Hij was in de operatiezaal en wij beiden moesten buiten wachten in de gang.  

Een verpleegster kwam ons zeggen dat zijn letsels niet zo erg waren maar dat hij daar zou moeten blijven.  Ik direct met zijn vrouw naas huis om zijn pyjama, tandenborstel en ander gerief op te halen.

Toen om één uur in morgen, hij verzorgd was en buiten kwam met zijn hoofd, hande en knieeën helemaal omwonden, op juist zij ogen waren te zien. En van in de kliniek blijven,  geen sprake van, hij weigerde te blijven. Dan moest hij natuurlijk papieren tekenen om op eigen verantwoordelijkheid naar huis te gaan. Ik heb hem en zijn vrouw  dan maar naar huis gevoerd.  Hij kon en mocht niet werken. Zijn oogkassen waren geforceerd, neus gebroken, lichte hersenschudding en nog ander kneuzingen aan armen en benen.

 

De man als bedrijfsleider moest normaal naar zijn bedrijf de volgende morgen.

Ik was al twee weken in zijn bedrijf bezig  met organisatie en was dus heel goed op de hoogte van de productie die aan gang was. Daar ik van deze productie van spanten ook alles wist, vroeg hij mij om de volgende ochtend de leiding van de fabriek enkele dagen op mij te nemen en de productie te regelen.

Het was  2u 30 in de morgen eer ik terug in het hotel was zonder eten of drinken. De volgende dag was ik zoals afgesproken om 6 u in de fabriek om de leiding te nemen.      

Ik heb de fabriek dan vier dagen  perfect geleid tot er belangrijke zaken moesten besteld worden waarvan ik niet afwist waar en hoe. Ondertussen was de baas al een beetje beter was en nam het terug van mij over. 
Ik wacht nog altijd op dankwoord voor de bewezen diensten.

 

Victor 

Venezuela en terroristen, de kogels vliegen rond mijn oren    

 

Over mijn andere reis naar Amerika in 1980 heb ik nog niets verteld. Ik deed tijdens die reis een ommetje naar Venezuela Caracas voor onze firma  en vertel hier de detail ervan de rest van de reis komt wel.

Komende van San Francisco moest ik voor Gang Nail  (na zes uur vliegen) naar Miami waar onze hoofdzetel gevestigd was om in  Florida verschillende fabrieken te bezoeken onder andere in Jacksonville. Dit is de grootste stad van de USA wij zijn er op de autoweg 64 km lang door gereden en altijd dezelfde gemeente (op Belgisch niveau zijn wij door Branbant). Dit was een zuiver toeristisch bezoek. Daarna naar Fort Lautherdale ( in de omgeving van Cape Carnavaral) daar was de grootste fabriek van Gang Nail zij hadden daar 16 persen van 50 meter lang en maakte daar jaarlijks een half miljoen spanten voor de huisjes verkocht in de lokale supermarkten zoals dat ginder de gewoonte is.  Trouwens met de ramp in New Orleans ziet men overal de houten brokken verspreid liggen van de huizen. In Amerika is het hout bijna gratis en dus maakt men alles in hout. Als er een huis afbrand  dan komt men daarna (ironisch) met een vuilblik en borstel om de overgebleven nagels op te ruimen, van dit is het enigste wat overblijft. 

 

Ik moest ook de lokale technische dienst van Miami bijstaan omdat daar iemand met ongeval maanden afwezig was en er toevallig veel werk was voor herstellingen.     

Zo ben ik met een Amerikaan, Jerry heette hij, bij een klant, op twee uur vliegen, dus niet zo ver naar Venezuela geweest in  de hoofdstad Caracas  De firma noemde iets van Habitacion & Madeiras en nog een beetje bij in ‘t Spaans. 

Wij waren al vroeg weg om zes uur met een kleine luchtvaart maatschappij. De Amerikanen noemde dit een “Zoeloe” flight  omdat deze maatschappij het niet zo nauw nam met vliegtuigonderhoud.  Iets meer dan twee uur later waren wij op de luchthaven Caracas . Wij  werden er opgewacht door de baas van de fabriek en reden onmiddellijk tot bij de fabriek in een buitenwijk van de stad. 

Jerry was er al twee maal geweest. Wij demonteerde de machine en na controle was er een dichting nodig. Met de baas van de fabriek, om de weg te tonen, reden wij met zijn auto naar Caracas  centrum om een dichting te zoeken. Natuurlijk was er geen dichting met die maat. Maar de man van die winkel kende een adres waar men een dichting zou kunnen maken op enkele uren tijd (als men betaalde). Het was al bijna middag. 

Wij  reden met het modeldichting naar het volgende adres en ja die man kon ons tegen 14 of 15 uur de dichting leveren. 

Van onze wachttijd  maakten wij ook gebruik om in het centrum gaan te eten in de omgeving van die leverancier van de dichting. De baas trakteerde ons op een normaal maal met tortillas,  vlees en nog iets bij. Na het eten  waren wij nog te vroeg voor de dichting en wandelden in de stad een beetje rond kijken.   

Wij waren op het einde van een brede laan Avenidas Norte (nog een nummer bij). 

Toen begonnen ze plots, ik veronderstel terroristen,  te schieten van rakketak, rakketakketak. Wij doken met zen drieën op onze buik in de diepe inham van de deur van een privé woning en de rakketak ging nog enkele schoten verder. Toen na enkele tijd alles er kalm uitzag en de politie en ’t leger aankwamen. Vertelde Jerry de Amerikaan dat hij iets gevoeld had aan zijn voet. Bij nader kijken stak er een kogel opzij in de hiel van zijn schoen. 

Wij beklaagden ons al het etentje in deze wijk. Iedereen was gelukkig dat het niet erger was.

Met de baas als tolk  tussen leger en politie vroeg men of wij klacht wilden neerleggen, maar dan moesten wij ook nog langer in  dit onveilig gebied blijven. En klacht tegen wie?, de lokale bevolking was het gewoon dat er af en toe geschoten werd 

Wij waren eigenlijk van begin af van plan om daar één nacht te blijven om de machine de volgende dag volledig te testen en af te regelen, maar na het ophalen van de nieuwe dichting zijn  wij bliksemsnel naar de fabriek gegaan. Wij hebben direct onze onvoorziene terugvlucht laten boeken nog voor die avond rond 21 uur met het laatste vliegtuig terug naar Miami.

Wij hebben daarna dit dichting geplaatst en met veel geluk ging alles van de eerste maal  en rond 18 uur zat onze dagtaak erop. Dan heeft de baas ons terug naar de luchthaven gebracht   Wij zijn de zelfde avond met het laatste vliegtuig van 21 uur nog terug naar Miami vertokken.

En om middernacht waren wij terug in Miami ik in het Hotel waar mijn kamer van de nacht ervoor nog beschikbaar was. Anders was het zoeken!!

 

Victor 10

      

 

Winternacht in Lapland, boven de Noordpool cirkel, dat is koud  

 

Op 4 januari 1974 moest ik naar Zweden  om een machine te installeren. Men had mijn verwittigd, pakt iets warm mee want het is er koud. Ik had dan toch maar een dikke vest gaan kopen, en zag later dat dit onvoldoende was. 

De vlucht vertrok op een zondag van uit Zaventem naar Kopenhagen een SAS vlucht met verbinding naar Stockholm. Daar moest ik een vliegtuigje  (20 plaatsen)  (met schroeven veel lawaai) nemen een soort omnibus om van Stockholm naar het hoge Noorden Lapland te vliegen. De verbindingvlucht ging van Stockholm Arlanda over Sundsvall,  Umea, Skelefta en Lulea boven aan de Baltische zee als eindbestemming. Vandaar zou ik de volgende dag verder reizen met de auto, boven de noordpoolcirkel. 

Daar waar in de zomer de middernachtzon schijnt en in de winter de winternacht is. Dan is het in de regio theoretisch drie weken donker rond 21 december. Daarna schemert het tot enkele uren licht  van 11 uur tot 13 uur  daarna terug donker.    

Tot Stockholm was de temperatuur draaglijk ( -4°C)  en was er sneeuw met mate, alles was vrijgemaakt van sneeuw en ijs waar het moest.  

Om mijn weg te vervolgen moest ik een omnibus vlucht nemen die eerst Sundsvall aandeed, daar was alles al  wit en het vroor er – 10 graden. Vervolgens landden wij in Umea daar was de landingsbaan één dikke ijslaag en alles wit van de sneeuw zo ver men kon zien  in het donker! De volgende halte was Skeleftea, en daarna Lulea. Van uit het vliegtuig kon men de witte bevroren Baltische zee zien in donker.  Te Lulea moest ik overnachten omdat het vliegtuig daar zijn eindstop had rond 23 uur.

In het vliegtuig vroeg men of ik een taxi wou bestellen, daar ik de reden van de taxi niet kende heb ik dit niet gedaan. Eens geland in die kleine luchthaven  ging iedereen naar zijn taxi.  Ik verwachtte dat iemand mijn zou komen afhalen, maar tevergeefs. Daar de luchthaven achter mij sloot stond in daar om 23 uur 30 op de straat in het donker voor de luchthaven met mijn valies in de hand, het vroor – 15° C. Iedereen was weg, de luchthaven leeg. Toen ik het laatste lichtje zag uitgaan in de luchthaven begon ik onraad te ruiken. De laatste man, een veiligheidsagent  kwam buiten en ik rende naar hem naartoe. Deze gewillige nachtwaker heeft mij dan met zijn auto 12 km verder naar mijn hotel gebracht in In Lulea waar voor ik hem nu nog dank. De volgende dag is men mij met een wagen komen afhalen  om acht uur. De ochtendtemperatuur aan de kust was gedaald tot –20°C. De man die mij met de auto kwam afhalen moest mij 300 km verder brengen bij mijn klant. Wij verlieten de stad Lulea en kwamen op de boerenbuiten in volle sneeuw en ijs. Wij moesten dan Noordwaarts van Lulea naar Boden,  Jokkmokk (op de poolcirkel) , Malmberger en tenslotte Avakko in de bergen nabijna Kiruna boven de noordpoolcirkel.

De verwarming in de auto stond op maximum. De zijruiten van de auto waren en bleven bevroren. De verwarming kon die niet ontdooien.  

Op de baan was de sneeuw niet geruimd en er was spoorvorming in de sneeuw. De man reed 100 tot 110 km/uur  in de sneeuw tot ik hem wees op deze gevaarlijke toestand. Hij draaide zijn stuur links en rechts,  wij waren als op de rails van de trein  wij volgden de baan. Aan elk kruispunt was de sneeuw geruimd om de mogelijk te hebben naar links of rechts af te slaan. Wij moesten over bergen en daar daalde temperatuur  tot meer dan -50° C.
In een bos belandden wij in een kudde van zo’n 150  elanden  die tergend traag de weg overstaken  dit duurde meer dan een half uur eer wij terug verder konden. De elanden overleven in de winter door boomschors te eten.
Iets na de middag waren wij ter plaatse in de fabriek. Het was een caravan- en zwerfwagenfabriek.  Na een kort bezoek aan de fabriek bracht men mij naar het hotel. Toen zag ik de thermometer aan het hotel (in de zon) middagtemperatuur – 25 °C. Om 13 uur 30 begon het  al donker te worden. Eigenlijk was het nooit  heel klaar geweest, maar schemer.

Ik was boven poolcirkel en daar heeft men de middernachtzon in de zomer en de lange winternacht het is daar zes weken duister en rond 21 december is het zelfs 2 à 3 weken donker.

Toen ik daar was, werd het klaar rond elf uur om beginnen te schemeren rond 13 u. Dat was ook nog afhankelijk van de zon of wolken  in de bergen die dit fenomeen beïnvloeden of verergerden.  Er lag overal van 1,20 m tot 2 m sneeuw. Het hotel lag naast een bevroren  brede rivier of meer? die een grote sneeuwvlakte vormde.                   

De mannen van de fabriek vroegen hoe ik  van het hotel naar de fabriek en terug zou gaan dat was zo een 500 meter. Ik zei direct met een taxi. Dan zijn ze mij maar alle dagen komen halen en terug brengen, fabriek – hotel. 

In het hotel, tegen de kou lopen de buizen van de verwarming onder het bed door. Ik ben dat niet gewoon en ging de radiatorknop een beetje dicht draaien. Maar niet helemaal, uit angst dat de radiator zou bevriezen. Rechts van het raam was er een klein smal raampje met vliegengaas ervoor ik had dit ook een beetje geopend  om de kamer af te koelen. Maar de koude tocht die binnen kwam ging langs de thermostatische radiatorknop eronder en de verwarming gaf nog meer. De volgende morgen informeerde ik naar de minimum temperatuur voor die nacht het was  min  -48°. Ik had geluk enkele dagen tevoren was het nog enkele graden kouder geweest vertelde men.   

De zondag erna was ik in het hotel aan het niksken en door het venster te kijken. Ik merkte daar een soort parkingmeters op aan de parking van het hotel en vond dit eigenaardig dan men moest betalen om daar te parkeren. Even later kwam er iemand toe.  Ik zag dat hij van uit de auto een draad uithaalde een de stekker in de "parkingmeter" stak.  Ik vroeg aan de baas van het hotel wat de reden was. Als uw auto zelfs benzine een nacht buiten staat aan – 48° dan start hij niet. De auto's zijn er zo gebouwd dat in de motor een weerstand zit en een water circulatiepomp die de motor warm houd, daarom moet met op een parking waar men zijn auto lang in de kou laat staan telkens de stekker in steken.  De baas van het hotel met baard ging elke zondag een uurtje lopen met winterjas aan. Toen hij terug kwam was zijn snor en baard helemaal wit bevroren van zijn adem. Toen dit binnen ontdooide liep alles er zo maar af.  

De meeste mensen hebben daar ook een skidoo noemen zij dat dit is zoals een Scooter maar met rupsketting achteraan. Men kan er mee over berg en dal, men moet zelf de wegen niet volgen, kan er mee over 't meer als het bevroren is. De kleine wegen zijn niet vrijgemaakt  en dan is dit vervoermiddel ideaal.    

Nu een beetje over de leefgewoonten aan de noord pool van die tijd

Iedere lokale bewoner of familie had een  persoonlijke radio verbinding zo een walkie talkie (nog met de lange antenne).

Als men bij iemand moet zijn een straat verder dan belt of klop men niet men valt met de deur in huis, want het is veel te koud om voor de deur te wachten.

's Avonds is er in het dorp een Taxi  die boodschappen doet. Met de radio telefoneert men naar de taxi en die gaat sigaretten, chips, bier en andere zaken kopen de mensen blijven binnen als het zo koud is. Ik moet eerlijk zeggen ik ben daar de zondag gaan wandelen toch wel 50 meter en ik heb mij terug naar het hotel gehaast.
In de fabriek kreeg ik hulp toegewezen van 2 jonge gasten. De verwarming stond op  25°C  het was in die tijd dat het bij ons mode was dat de vrouwen met bloes toegeknoopt  vooraan en de buik bloot Zo waren zij aan 't werk en buiten  max –25°C    

Om mijn bezig te houden vroeg één van die twee of ik die avond niet mee naar de cinema wilde. Het was de film Emanuelle II die ik daar gezien heb aan 48 ° onder nul.

 

Ze vertelden mij enkele later dagen dat zijn vrouw haar verjaardag had en nodigden mij uit. Ik had een fles wisky op de luchthaven gekocht  en die avond plaatste ik die nog volle fles op de tafel. De man de vrouw en de bijslaper hebben die fles wisky in de kortst mogelijke tijd geledigd. Zij zijn in hun bed gekropen, en ik ben daar maar in 't salon blijven zitten tot de eerste wakker werk en mijn terug naar het hotel bracht.

De volgende dag waren mijn helpers afwezig, ziek van de drank en ik kon alleen mijn plan trekken voor de twee volgende dagen.

De machine en de installatie waren op tijd klaar. Nu had de klant de gelegenheid om speciale aanpassingsstukken te maken om de machine volledig te testen. Daar dit een tijdje ging duren

Dus ben ik na twee weken huiswaarts gevlogen zonder problemen en kwam toe in de koude Belgische winter  het was nul graden.  

Tot daar mijn diepvriesavonturen
Victor 10         

Heen en terug met nachtje in Stockholm.  

In werkte toen bij Gang-Nail en er was een occasie machine te koop die toen toch rond 10.000.000 Bef ging, die machine stond op 60 km van Stockholm landinwaarts. De machine was 50 meter lang.

De kandidaat koper was een Oostenrijker  uit Wiener Neustadt even buiten Wenen

Ik moest deze klant vergezellen in Zweden om de machine te keuren op slijtage om kunnen een  bestek op te maken om deze terug volledig in orde te zetten.

Op een zondag namiddag  in 1978 vloog ik via Copenhagen naar Stockholm. De kandidaat koper zou vanuit Wenen ook naar Stockholm de vlieghaven van Arlanda vliegen     

Het hotel waar ik had afgesproken lag  in Vasby  20 km noorden van de luchthaven waar ik met taxi van uit de luchthand Arlanda om 16 uur aankwam.

Het hotel lag prachtig, rustig in een enorm dennenbos naast een meer alleen de vogeltjes kon men horen fluiten. Het enigste dat ik kon doen is wandelen.  Rond 18 uur zou de klant daar ook aan komen. Maar omdat er nog geen klant was, wachtte ik even om te eten tot 20 uur en dan om 20 uur nog geen klant. Ik ben dan maar gaan eten heel lekker Zweeds gastronomisch.

En daar heb ik een blunder geschoten omdat ik de Zweedse gastronomie niet kende.

Als eerste kwam er op de tafel een grote lange schotel (die ik niet besteld had) met hapjes vis en allerlei lekkere bereidingen.

Ik vond dit toch zo lekker en heb die grote schotel leeg gemaakt. Achteraf heb ik geweten  dat  de bedoeling was hier van enkel hapjes te nemen in afwachting dat mijn bestelling kwam. 

Het vervolg van de maaltijd was heerlijk vis heel lichtjes zoetzuur maar lekker.  

Na het eten om 22 uur  ben ik nog even gaan  informeren aan de recptie, nog geen klant. Op een zondag avond naar de firma bellen dat heeft ook geen nut . Ik ben dan op wacht getrokken in de bar van waar ik de ingang kon zien  en telkens er iemand binnen kwam in het hotel ging ik meer luisteren naar de herkomst van de man, maar om middernacht nog niemand. Dan ben ik maar in mijn bed gekropen.

Dat was een heel extra breed bed ik denk voor een ganse familie ik heb met het hoofdkussen eens gepoogd  de breedte te meten en zag dat er bijna zes hoofdkussen konden liggen in de breedte naast elkaar. En ik lag daar alleen in dat bed.
De volgende morgen maandag was ik om 6 uur al paraat en informeerde naar mijn klant uit Oostenrijk. Maar tijdens de nacht geen klantaan gekomen. Ik wachtte om te ontbijten tot mijn klant zou komen en om 8u 30 was er nog geen klant was. Toen eerst nog naar de onze firma gebeld, maar onze baas was er toen nog niet. Ik heb dan mijn uitgebreid ontbijt op zijn Zweeds genomen en

om 9 uur 15 bel ik terug naar onze firma in Brussel. Toen heb ik mijn baas eindelijk aan de lijn  die mij verteld dat deze klant geen machine bij ons gaat kopen maar bij een andere firma en dat ik zo snel mogelijk kan terug komen. Met de snelste terugvlucht  van Finnair was ik terug via Copenhagen om 16uur thuis in Brussel en ben de volgende dag gewoond gaan werken.

Dit was een nachtje slapen in Zweden dat indertijd alles geteld 52.000 Bf kostte.      

Victor 10

    

 

Gastronomie met pluimen in Cuba

 

In 1973 had de firma  Danckert een grote schuurmachine van 2,4 meter doorgang  verkocht in het toendertijd communistische Cuba. De fabriek lag op een tiental km van de hoofdstad Havanna. Het was ook de gevoelige periode met de VerenigdeStaten. 

Ik  vloog van Brussel via Parijs Le Bourget  naar Havanna om op een Zondagnamiddag daar aan te komen (lokale tijd bij ons zes uur meer). De controle verliep vlot op de luchthaven omdat ik de nodige paieren  bij had als uitnodiging van de fabriek. De trip van de luchthaven naar de fabriek, pardon “barakhotel”  ging nogal vlot met een oude Amerikaanse slee, want daar is het levend  museum met oude US  auto’s uit de jaren 50

Daar dit een grote  fabriek om spaanderplaten  te maken betrof, had men voor de  technieker- monteurs barakken opgericht waar wij konden slapen.

De fabriek, hotel, restaurant lag binnen een omheining met prikkeldraad. 

Na de ingangs-, pas-, visacontrole en nog meer,  kreeg ik een “kamer”  toegewezen dit niet afsloot en met mijn sukkel Spaans heb ik na lange tijd toch een andere kamer ( barak) kunnen vast krijgen.

Ik had geluk dat ik in het vliegtuig gegeten had. Want dat was mijn laatste normale maaltijd van mijn verblijf aldaar.

Toen ik ’s avonds informeerde naar het restaurant om te eten verwees men mij achter het hoekske.  Drie barakken verder was er “nee geen restaurant” een eetgelegenheid zal ik het noemen. Alles was er vuil en smerig van de vorige  bouwvakkers die de fabriek gebouwd hadden.

Als ik er binnen kwam, had ik meer goesting om direct terug te gaan.  

Wij waren daar wel met 15 buitenlanders. Duitsers, Italianen, Noren, Fransen , Spanjaarden, ook nog enkele Cubanen die van de andere kant van het eiland Cuba kwamen en niet dagelijks naar huis konden.

Die avond ging ik toch eten  omdat ik honger had. Later heb ik vernomen dat er die dag speciaal eten klaargemaakt was omdat het zondag was en ook veel nieuwkomers waren.

Die avond kregen wij vis gebakken met aardappelen, en het was niet lekker maar in kleine hoeveelheden eetbaar.
De volgende dag moesten wij zelf ons bed opmaken, ons kamer uitborstelen (of niet) dat was zoals wij wensten. Het kuisgerief stond in de hoek van de kamer. 
Het vuil werd heel eenvoudig buiten geborstel voor de kamer deur, een trapje lager.  
  
Wassen was ook al primitief,  een ouwbakke wasbak met alleen stromende koudwater.  Douchen dat was vijf barakken verder die was ervoor uitgerust maar het ging in groep geen cabines, nudisten douche.      
Dan ging ik aan de slag , daar de voorbereidingen al verder gevorderd waren dan ik zou durven hopen. Funderingen, elektriciteit, perslucht, machine op de fundering, alles was al ok.
Ik moest juist nog dit 15.000 kg zware machine waterpas zetten  elektrische verbindingen maken en alles afregelen. Het werk ging vlotter dan gedacht. Maandag middag gingen wij eten  in de eetbarak.

Wij zetten ons aan de tafel en men kwam een schep pap op ons bord neerplonzen, en een glas troebel water op de tafel, dit moesten wij niet betalen.

Het stonk, er waren aardappelen in en Cornedbeef en sporen van iets groen. Tot ik dit proefde, dan had ik en de anderen ook, snel gedaan met eten. De Cubanen die dagelijks naar huis gingen waren blij en aten onze portie die achter bleef  mee op of pakten die mee naar huis. 
Maar werd er gezegd, voor de avond zal het lekker zijn er staat kip op het menu.  Het was eigenaardig wij moesten buiten in de file staan om ons kip gaan af te halen. 
Wij moesten niet in de eetbarak zijn, maar aan de achterzijde ervan. En ja het was onze beurt en wij kregen onze kip, en ze was zeker heel vers. Want de pluimen waren er nog aan en ze was enkele seconden ter voren de pas de kop afgesneden en was nog warm. 

Met zegde ons één kip voor twee. “Uno polo por dos” of iets in die aard. De bedoeling was dat wij die kip zelf pluimde, klaarmaakte, hoe weet ik nog altijd niet hoe wij dat zouden klaarspelen. De cubanen die van ver kwamen en daar al maanden waren gingen in één van de kortstbijgelegen huizen of ???? om ze laten klaar te maken. 
Wij lieten die Kip in pluimen terplaatse achter. Diegenen die uit onze kip voordeel uit haalden waren de  lokale Cubanen die in de omgeving woonden, zij namen alles mee naar huis.

Met enkele buitenlanders zijn wij in de auto van een verantwoordelijke van de fabriek op onze kosten naar een klein restaurant in de stad getrokken op een 15 km van de fabriek. 
Ttelkens wij buiten gingen was er de strenge controle aan de inrijpoort bijna zo erg als een gevang, grenscontrole of douane.

En zo hebben we toch iets eetbaars gevonden.Voor de rest van mijn verblijf heb ik zo één week mijn plan getrokken. Ze boden ons ook Havannasigaren aan zoveel wij wilden maar ik rook niet en ik kon er niets mee doen. 
Met de machine is alles verder goed verlopen want de ander zijde in de oudere fabriek daar hadden ze al een gelijkaardige machine sinds enkele jaren, en die mannen wiste daar alles van.  
Ik heb dit nog overleefd ook. De volgende zaterdag ging ik terug naar huis via Parijs en Brussel. Ik heb gezegd dit nooit meerterug komen.

Victor 10  

     

 

Ruwe diamanten  a gogo,  maar niet voor mij

Toen ik Zuid-Afrika was ben ik ook een kleine lintzaagmachine gaan herstellen in een onderhoudsatelier van een diamantmijn. Het was in een grote dorre vlakte met prikkeldraad rond, kilometers en kilometers ver, bijna oneindig ik geloof dat Bekaert België daar een jaarproductie aan geleverd heeft. 
Heel lang geleden  had  de Zuid- Afrikaanse staat  daar een bodemonderzoek laten doen door een Duitse firma om de samenstellig te kennen . Deze peilfirma zegde dat dit gewone ondergrond was zonder iets speciaals. Daarna heeft een Duitser dit stuk grond zo groot als onze provincie Brabant, (van duizenden hectaren) gekocht. Toen bleek dat hier enorme hoeveelheden diamant in de grond staken van klein tot groot. Het werd later één van de grootste diamantmijnen van de wereld.
Wij kwamen daar aan en wij moesten onze auto op een parking plaatsen en ons laten inschrijven, en paspoort afgeven. wij moesten ook zeggen voor wie, wat, waarvoor we kwamen, en moesten een uitnodiging hebben. 
Er werd getelefoneerd en een busje kwam ons ophalen. Wij stapten in het busje en van buiten werd dit busje vergrendeld, wij konden er niet uit. Dan ging een vergendelde poort open in de omheining en wij reden enkele kilometers in een soort reusachtig gevang met prikkeldraad rond. Van in de auto zag men af en toe een diamant boven op het rood bruine zand liggen, maar wij zaten opgesloten in ons busje.
Toen kwamen wij terug  aan een reeks gebouwen met een omheining,  daar werd de poort terug geopend van de omheinig  en achter ons terug dicht gedaan. 
Het busje werd van buiten geopend en wij konden er uit. Men begeleidde ons eerst naar de receptie, een zaaltje  waar wij verplicht  waren te gaan zitten en in mijn geval een Cola te drinken. Een personeelslid begeleidde ons  10 minuten te voet naar het atelier waar de machine stond. Die man heeft ons de ganse tijd bewaakt, en enkele uren later was de zaagmachine hersteld. Wij zijn terug naar de receptie gegaan, en daar het busje onderweg was moesten wij even wachten  tot dit terug bij de gebouwen kwam.
Daarna was het terug instappen, busje buitenuit vergrendelen, de poort terug open en dicht, enkele kilometer door diamantenveld  tot aan de buitenpoort die ook eerst open moest. Daarna ons paspoort terug ophalen en naar de parking waar onze auto stond. Wij eindigde onze dag enkele honderden kilometers verder terug in het hotel in Pretoria. 
Victor 10