Archief

Meimaand, zo lieflijk

wemelend van lentelicht
en jeugdig leven

Heerlijk geurend

als jasmijn, lavendel,

en lelietjes van dalen

Ik luister naar jouw geheimen

Heel biezonder en magisch

de klank van verborgen vogelzang

in de lieflijke struwelen

en het gefluister

van de zuidenwind,

streelzoet in je haren

Er zijn van die dagen

dat de zee fluistert en de wind rust.

Tussen de wolkenbergen

drijft een slank schip met stralende zeilen,

gemaakt van ademloze regenbogen.

En ik zag het weerspiegeld in je ogen :

laveloze schoonheid,

bedwelmende droomgezichten.

Verweg klonk een lied,

het lied van de liervogel,

een belofte van vrede.

Zal ik ooit het geluk ervaren
Je hand te kunnen aanraken
Je zachte huid te voelen
De streling van je zoete adem op mijn gezicht
De extase van je lieve armen om me heen
*
Zal ik ooit je leven delen
Een troost voor je zijn
In zwarte tijden
En je gezel in vreugde
Dansend in het gouden licht
van mooie dagen

onbezorgd...

Langzaam schuift
het schip van mijn dromen
onder de kolkende steen
van de brug...

De stad slaapt,
gehuld in nevels van heimwee...

*

In de klamme stilte

van het eerste dagen

zweeft een versluierd silhouet...

Het schaduwbeeld

van haar die ik noemde

mijn prinses

mijn alter ego

mi jn au-clair-de-la-lune..

*

Als een gouden vogel
die nestelt tussen de bladeren
van de hemelboom
woont zij in het huis
van mijn gedachten...
Voor altijd...

Hij kijkt naar jou
als naar een geheim
dat schittert in de verte
Hij ziet de eenzame wolk
de helderheid van azuur
in de spiegel van je ogen
Hij zoekt naar de dromen
verborgen in je diepste licht.

*

Want alleen hij kan jou betoveren
de demonen verslaan
die jou belagen
Alleen hij wil altijd bij jou zijn
terwijl de jaren verstrijken
met jou de paden van je leven gaan
tot de laatste ademtocht.

Ik zag je in een droom vannacht.

Maar het schijnt dat dromen bedrog zijn.

Ondoorgrondelijk is het leven,

zo mooi en zo pijnlijk,

zo intens en zo kort.

Ik zag een eiland van licht,

daar woont het verlangen,

zo heerlijk maar o zo hopeloos.

Als bloemen ben jij

Bloemen in de dageraad

van het leven

Bloeiend

in vruchtbare aarde

*

Als bloemen ben jij

Bloemen op een vroege neveldag
als door een kind geschilderd
met heldere kleuren
vol tederheid.

*

Als bloemen ben jij

Zonnebloemen

in zinderende zomerglans

waarin het licht spiegelt

van alle harten...

van alle sterren...

In a secret valley

Of my restless mind

I saw a noble woman

Sweet and kind

Rare gifts she scattered

As trough my dreamworld

She passed apace

Divine smile, when she met

And clothing this veiled place

With loveliest reflection

Of her face...

Een vrouw

in de menigte...

Ver onder de gouden koepel

van het station

glimlachte…

*

Toevallig ving ik

haar lach op...

Sprankelend was die glimlach

als een zilveren ster

in mijn hart…

*

Ik weet niet waarom...

maar zij was zo mooi

zo mooi...

zo mooi...

toen ze glimlachte...

Ik droomde dat je mij voorbij zweefde
nauwelijks waarneembaar,
als het ijle blad van een witte roos,
als een schaduw die het licht van de sterren
even deed verbleken,
of als een zwaluw die slechts een ogenblik
te ontwaren was boven de boomtoppen
om dan weer te verdwijnen
Jij was als een zonnestraal
die een wijle door het grijs brak,
de hele omgeving in gloed zettend...
*
Zo voelde het toen ik het geluk had
je te mogen kennen, hoe kort ook
Je betoverde me, liefste
Je deed me de wereld schouwen
in een zalig schitterend licht...