Berichten van 21 december 2015 tot 27 december 2015

In deze donkere dagen
aan het eind van het jaar
schenk ik een warme lichtgroet
aan de mensen
die ik hier virtueel
heb leren kennen
En mijn oprechte dank ook
aan hen die reageerden
op mijn gedichten...

Mijn bedoeling hierbij was
en is nog altijd
op mijn manier
iets over te brengen
van de eeuwige schoonheid
die volgens mij
schuilt in alle dingen...

Iets te vertellen
over de dartele extase
van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel
over de zalige roes
van een intens ervaren
over 's mensen unieke gave
te kunnen opgaan
in de vreugde
die het leven biedt...

Blijdschap, vrede en vervulling
voor jullie allen...

Vannacht bijt de wind met ijzige tanden
Tekent de bomen met een aura van zilverkille handen
*
De sterren schitteren fel in de nacht
Er is honger in de ogen van het vogelvolk
Stil schuilt het konijn met witberijpte vacht
Onder de schaduw van een verloren wolk
*
Deze nacht is maanloos, zonder uitzicht voor de pelgrim...
*
De fruitboom staat naakt, de rozenstruik enkel doorn
De aarde vol grillige rotsen koud als hoorn
De mol slaapt en de eekhoorn verborgen in een bladerbed
Delen hun huis met het zaad van boon en amelkoren
En onder het ijs beweegt een stroom, nauwelijks te horen
*
Deze nacht is maanloos, zonder dromen voor de pelgrim...
*
Maar plots weerklinkt een stem in de vouwen van de wind
Met het eenvoudig verhaal van een gezegend kind
En over de heuvels wasemt het noorderlicht
Met een boodschap van groot gewicht
De nakende dageraad zingt : er is iets groots op til
Vrede op aarde voor alle harten van goede wil...

In de stroom van het heden

zwermen schaduwen...

Beelden van de droefheid

die diep in het hart woont

en nooit vergaat...

Een weemoed die huist

in de stille druppels

van zacht ruisende regen...

in de windvlaag die weent

om de dood van een woud...

in het graf van de hond

die ooit vreugde schonk...

in het felle rood van een klaproos

die slechts een ééndagsvlieg bleek...

*

Eeuwig is de oceaan van het zijn

maar vergankelijk de golven

van ons menselijk bestaan

die breken op de kusten

van eindigheid...